«ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΜΙΑΣ ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ 1204 – 1453 » Παρουσίαση του ιστορικού βιβλίου του Γιάννη Δαμίγου στο μουσείο Μπενάκη 01/04/2017

Standard
«ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ  ΜΙΑΣ ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ 1204 – 1453 » Παρουσίαση του ιστορικού βιβλίου του Γιάννη Δαμίγου στο μουσείο Μπενάκη 01/04/2017

Με μεγάλη προθυμία και αληθινή ευχαρίστηση και χαρά,παρουσίασα χτες 01/04/2017 ,όπως από τον ίδιο μου ζητήθηκε,στο μικρό αμφιθέατρο εκδηλώσεων του μουσείου Μπενάκη το νέο βιβλίο του αγαπημένου μου πρωτοξάδερφου Γιάννη Δαμίγου με θέμα τα ύστερα χρόνια του Βυζαντίου.

Παρά τις αγεφύρωτες ιδεολογικές μας διαφορές και την διαφορετική μας οπτική γωνία στην θεώρηση της Ιστορίας, η αγάπη, η βαθιά εκτίμηση και η φιλία αλλά και η πίστη στην αντικειμενικότητα και την αξία του έργου με έκαναν να αναλάβω αυτή την παρουσίαση με ενθουσιασμό και αληθινή χαρά.

Αισθάνομαι την ανάγκη και απο εδώ να ευχαριστήσω θερμά όσους και όσες μας τίμησαν με την παρουσία τους.

Ακολουθεί το κείμενο που έγραψα για την παρουσίαση και στιγμιότυπα από την εκδήλωση:

 

 

 

 

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ «ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΜΙΑΣ ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ 1204 -1453»

Καλησπέρα σε όλους.

Είμαι λοιπόν ο Νίκος και είμαι εδώ για να πω δυο  λόγια για το βιβλίο αλλά και για τον άνθρωπο πίσω από αυτό. Πρόκειται για έναν κόπο του αγαπημένου μου πρωτοξάδερφου του Γιάννη του Δαμίγου, κόπο ολοκληρωμένο θα έλεγα τώρα και όμορφα πια δεμένο  από τις εκδόσεις «ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ» σε έναν τόμο καλαίσθητο και προσεγμένο, με τον εμβληματικό κιόλας τίτλο «Το  Κύκνειο Άσμα Μιας Κοσμοκρατορίας 1204 – 1453».

Σκεφτόμουν να αρχίσω αυτή την ομιλία εκφράζοντας κάπως την έκπληξη και την απορία μου, που ο συγγραφέας ζήτησε εμένα για να παρουσιάσω αυτή τη δουλειά, μιας και μήτε ιστορικός είμαι ή ιστοριογράφος( πόσο δε μάλλον Βυζαντινολόγος), μήτε και κανένας λογοκριτικός να πεις από επάγγελμα, αλλά ούτε και δημοσιογράφος έστω με στήλη σε κάποιο απ’ τα φυλλοροούντα του έντυπου ή τα σταθερά ανερχόμενα του ηλεκτρονικού τύπου φύλλα.

Σκεπτόμουν λοιπόν να αρχίσω κάπως έτσι, αλλά τότε δεν θα ήμουν ειλικρινής μαζί σας και όλα αυτά δεν θα ήταν και η αλήθεια.

Η αλήθεια είναι ότι κατά κάποιο τρόπο το περίμενα , όχι μόνο γιατί γνωρίζω την εκτίμηση και την αγάπη που ο Γιάννης μου τρέφει –τις οποίες εξάλλου με ευγνωμοσύνη ανταποδίδω, αλλά κυρίως γιατί γνωρίζω καλά τον άνθρωπο.

Ξέρω βλέπετε, ότι για τον Δαμίγο τα πράγματα βρίσκουν ,αποκτούν και ολοκληρώνουν το νόημα και την αξία τους κυρίως όταν αναφέρονται, στρέφονται και εμπλέκουν  προσφιλή πρόσωπα  τού κύκλου που αγαπάει να περιβάλλεται.

Άλλο όμως είναι να περιμένεις αυτό που θα σου ζητήσουν και άλλο το να είσαι σε θέση και να το πραγματώσεις…

Ναι, γιατί απ’ τη μια το να παρουσιάσεις έστω και σε κάποιες του μόνο πτυχές τον άνθρωπο Δαμίγο είναι από μόνο του «κακός μπελάς», τέτοιος που είναι χαρακτήρας πολυσύνθετος, ανήσυχος, δημιουργικός, πληθωρικός  κι΄ απρόβλεπτος και από την άλλη η παρουσίαση ενός βιβλίου με θέμα την τελευταία, πιο σκοτεινή και παθιασμένη περίοδο της χιλιόχρονης Θεοσεβούς αυτοκρατορίας,  σαφώς άλλο γνωσιακο υπόβαθρο θα απαιτούσε απ’ το δικό μου.

Το όχι όμως ήταν κάτι που με τίποτα δεν ήθελε να ακούσει ο Γιάννης και έτσι τώρα εσείς θα πρέπει να επιστρατεύσετε όλη σας την υπομονή και επιείκεια και να με ακούσετε, χρεώνοντας τυχόν λάθη, ανακρίβειες και  παραλήψεις στη δική μου προσωπική ανεπάρκεια και όχι ασφαλώς στο συγγραφέα.

Φίλοι και φίλες, η ιστορική περίοδος που αποφασίζει να επικεντρωθεί και να πραγματευτεί το βιβλίο, είναι ίσως η στριφνότερη και η πιο δύσκολη στην μελέτη και την παρουσίαση της απ’ όλες στην μακρόχρονη πορεία του Βυζαντίου, ικανή να αποθαρρύνει ακόμα και τον έμπειρο ακαδημαϊκό που θα ήθελε να αναμετρηθεί μαζί της.

Αυτοί οι δυόμισι αιώνες που κρατά το αργόσυρτο ψυχομαχητό της πάλαι ποτέ κραταιούς κοσμοκρατορίας δεν είναι χρόνοι τυχαίοι και το αγγελόκρουσμα του παλιού κόσμου που σβήνει συνοδεύουν οι τεκτονικές δονήσεις νέων γεωπολιτικών, κοινωνικών και πνευματικών ανακατατάξεων. Ο επιθανάτιος ρόγχος του παλιού συμφύρεται και επικαλύπτεται σχεδόν απ’ τον ηχηρό παφλασμό του καινούργιου, που με τη μορφή νέων φύλλων, λαών, ιδεών, πίστεων και δοξασιών αλλά και νέων πια μορφών κοινωνικής οργάνωσης εισβάλλει ορμητικά στο ιστορικό προσκήνιο.

Η μελέτη και η περιγραφή μιας τέτοιας ταραχώδους εποχής είναι φανερά μια σοβαρή πρόκληση. Μια πρόκληση ικανή όπως είπα να αποθαρρύνει τον καθένα.

Ο Δαμίγος όμως είναι άνθρωπος των προκλήσεων. Έχει μάθει να ζει με αυτές και να αντιμετωπίζει ακόμα και την ίδια τη ζωή ως τέτοια.

Την πρώτη και μεγαλύτερη του πρόκληση θα χρειαστεί να την αντιμετωπίσει στην τρυφερότερη ηλικία του βίου, όταν μωρό ακόμα τρίχρονο θα στερηθεί την γλύκα και την απαντοχή της μητρικής αγκαλιάς- την πεμπτουσία της παιδικής ύπαρξης –μιας και η μητέρα του θα χαθεί αναπάντεχα, αφήνοντας του μονάχα τη θαμπή ανάμνηση μιας σύντομης και ολιγόχαρης ζήσης, το άρωμα από το άνθος μιας πρόωρα χαμένης νιότης και μια αδελφούλα, γεννητάρι αστέγνωτο, που δεν πρόλαβε καν τον κόρφο της ζεστό για να ακουμπήσει.

Η συνέχεια δεν θα είναι εύκολη, αν και θα μπορούσε σίγουρα να είναι πολύ χειρότερη, με έναν πατέρα να φεύγει στο εξωτερικό αδυνατώντας να διαχειριστεί  την ταυτόχρονη  προσωπική τραγωδία και μια πιεστική οικονομική συγκυρία, αφήνοντας την φροντίδα και την ανατροφή των παιδιών στα ήδη κουρασμένα χέρια του παππού και της γιαγιάς.

Είναι οι άνθρωποι απ’ τους οποίους ο Γιάννης θα λάβει την απόλυτη επάρκεια των προς το ζην και ένα μεγάλο πλεόνασμα αγάπης, το οποίο επιτρέψτε μου εδώ την προσωπική πεποίθηση, είναι το μόνο απ’ όλα τα πολύτιμα που μπορείς να προσφέρεις σε ένα παιδί που δεν θα κινδυνεύσει  ποτέ να πάει χαμένο και που σίγουρα κάποια στιγμή στη ζωή θα μετατραπεί σε ενέργεια θετική και αύρα έμπνευσης και δημιουργίας.

Μα αν το πλεόνασμα αγάπης και αυτοθυσίας είναι μεγάλο, αντίστοιχα μεγάλο είναι το έλλειμμα συντονισμού και επικοινωνίας των άξιων γερόντων με μια εποχή και μια ευθύνη που τους ξεπερνάει.

Είναι ακριβώς το έλλειμμα αυτό, που δεν θα επιτρέψει να γίνουν άμεσα αντιληπτά τα πρώτα σημάδια του χαρισματικού χαρακτήρα του νεαρού Δαμίγου, να προσεχθούν και να προωθηθούν ανάλογα, ευνοώντας πιθανά μια τελείως διαφορετική προσωπική ιστορία και διαδρομή.

Είχα την τύχη να ζήσω τα παιδικάτα του συγγραφέα από κοντά, μιας και λίγα μόνο χρόνια και μια μόνο πόρτα ήταν αυτά που μας χώριζαν καθώς περνούσαμε κι’ οι δυο απ’ το παιδί στον έφηβο και από εκεί στην ωριμότητα.

Κρατάω από τότε ζωηρά στην μνήμη μου και την καρδιά την εικόνα ενός πολύ ζωηρού, ευφάνταστου, εφευρετικού, ανήσυχου και δημιουργικού παιδιού, υπερβολικά τολμηρού και ριψοκίνδυνου, ενίοτε και σκληρού που στάθηκε το ισχυρό πρότυπο των τρυφερών μου χρόνων.

Τον θυμάμαι πάντα ένα βήμα μπροστά, να αγνοεί τις αλυσίδες του φόβου, του δισταγμού ή της αμφιβολίας, ηγετίσκο στις μικρές μας παρέες, «δαιμόνιο» μαστροχαλαστή των πάντων (των οποίων όφειλε πάση θυσία να γνωρίζει την εσώτατη φύση) αλλά και φιλότιμο, οργανωτικό, ευαίσθητο και απέραντα γενναιόδωρο. Σαν μοναδικά ικανό να οργανώνει το ασύνταχτο παιδομάνι της γειτονιάς, τον  κρατώ στην μνήμη μου με θέρμη ,τη φορά (σε χρόνια που τώρα πια μοιάζουν να ανήκουν αποκλειστικά στο φαντασιακό) που οργάνωνε την πρώτη (και μοναδική φυσικά ) στη γειτονιά  παράσταση θεάτρου σκιών, με  φιγούρες του καραγκιόζη αποκλειστικά φτιαγμένες από μας με τα εργαλεία της σχολικής τότε ξυλοκοπτικής, βάζοντας μάλιστα στην πολυάριθμη πιτσιρικαρία της γειτονιάς εισιτήριο εισόδου ένα πενηνταράκι έκαστος. Η αγαλλίαση και η αγνή παιδική χαρά να συμμετέχω στις προετοιμασίες ,κάτω απ’ τις εντολές του είναι ακόμα ζωντανές μέσα μου.

Φλυάρησα ίσως για να πω, πως ο συγγραφέας μας στάθηκε στην πορεία του μάλλον παιδί της Μήτιδας, της πολύτροπης νόησης, της μηχανίτιδας μυστηριώδους θεάς που κατάπιε ο Δίας και που ως παναρχέγονη γεννεσιουργός αρχή  του προσέδωσε τις γνωστές ιδιότητες, παρά ευνοούμενος της αυστηρής Γλαυκόματης θεάς της σοφίας.

Μα σαν τον άλλο, τον πρώτο «πολυμήχανο», τον Ομηρικό  γιό της Μήτιδας, έτσι κι’ ο Γιάννης θα μπορούσε να περιπλανηθεί και να χαθεί στους δαίδαλους δρόμους που ξάνοιξε μπροστά του η ταραγμένη θάλασσα της εφηβείας του, αν ένα αστέρι δεν τον παράστεκε από κει ψηλά, ένα αστέρι που θα φέρει στο δρόμο του απ’ τα πρώτα εφηβικά του χρόνια, τον άνθρωπο που με φυσική ευγένεια και  αληθινή ποιότητα θα δώσει υπόσταση στη δική του Ιθάκη, την ως τώρα γλυκύτατη σύντροφο της ζωής του Νατάσσα. Αυτή και η μεγάλη και ζεστή οικογένεια που μαζί της έχει δημιουργήσει – ο παππούς πια Δαμίγος- είναι το πρώτο μεγάλο πάθος του συγγραφέα, λέω το πρώτο, γιατί το δεύτερο στάθηκε πάντα η μελέτη και η έρευνα  της Βυζαντινής μας παρακαταθήκης.

Κυρίες και κύριοι η κριτική  αποτίμηση της Βυζαντινής περιόδου στην δυτική ιστοριογραφία γνώρισε ως τα σήμερα πολλές και αντικρουόμενες εκδοχές, πέρασε θα έλεγα κυριολεκτικά «από σαράντα κύμματα». Από την απόλυτη άρνηση και την απαξίωτική απέχθεια για τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο που οροθέτησαν με διαφορά λίγων χρόνων τα στιβαρά έργα του Γάλλου ιστορικού Κάρολου Lebeau «ιστορία της παρακμάζουσας αυτοκρατορίας ΠΑΡΙΣΙ 1767-1786» και κυρίως του Άγγλου συναδέλφου του τού περίφημου Gibbon ή Γίββωνος «Η ιστορία της παρακμής και της πτώσης της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ΛΟΝΔΙΝΟ 1776 -1788», (επηρεάζοντας ακόμα και μεγάλους Έλληνες δάσκαλους σαν τον Αδαμάντιο Κοραή ή τον Θεόφιλο Καϊρη),  περάσαμε  τον 19ο αιώνα σε θλιβερές ελεεινολογίες σαν του Ιρλανδού Ουϊλιαμ  Λέκι και από κει στην υπερβολική και πολλάκις πομπώδη υπεράσπιση του Βυζαντίου με την απόδοση εξ’ ολοκλήρου της Αναγέννησης στην δική του επιρροή, ως τέλος στην αντικειμενική του αποκατάσταση χάρις σε εξαιρετικές εργασίες όπως της Τζούντιθ Χέριν  (Τι είναι το Βυζάντιο?),του John Norwich(Σύντομη ιστορία του Βυζαντίου) των σπουδαίων LEFTSENCO,VASILIEV, OSTROGORSKY αλλά και των νεότερων Raciman, Wells,Eseling,Iorga και τόσων άλλων.

Ας  σταθούμε τώρα να αναλογιστούμε λίγο ,ότι μετά την εξασθένηση  του δυτικού τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την κατάλυσή του από τα Γερμανικά φύλλα, (Φράγκοι, Βουργούνδιοι, Βησιγότθοι, Αλαμανοί κ.τ.λ), η Ρωμαϊκή ειρήνη ( η περίφημηPAX ROMANA) εξαφανίστηκε. Οι φυλετικές συγκρούσεις κυριάρχησαν. Σιγά – σιγά έκλεισαν τα σκολειά και ξεχάστηκε απ’ όλους εκτός από κάποιους εκκλησιαστικούς μόνο θύλακες η λατινική παιδεία. Ο επίσκοπος Γρηγόριος της Τουρ μας μαρτυράει έναν κόσμο φριχτό, αιματηρό, άγριο, ανασφαλή. Μια εποχή θλιβερή, βάναυση και δυστυχισμένη.

Το Ρωμαϊκό διοικητικό σύστημα καταρρέει, η ιδέα του νόμου και της κρατικής απονομής δικαιοσύνης εκμηδενίζεται και τα μοναδικά που μένουν ακόμα όρθια είναι τα φυλετικά έθιμα του καθενός φύλλου ξεχωριστά. Αυτό το τρομακτικό διοικητικό και πολιτιστικό κενό θα πάρει αιώνες να καλυφθεί από την δυτική Εκκλησία, την Φεουδαρχία και την Μοναρχία. Όποιος επιχειρήσει να το καλύψει πρέπει να παρουσιαστεί ως ο μοναδικός συνεχιστής της Ρωμαϊκής ισχύος και του Ρωμαϊκού πολιτισμού. Η ιστορική διαγραφή λοιπόν και η απόλυτη άρνηση εκείνου του τμήματος της Αυτοκρατορίας, (του Βυζαντινού), όπου ο νόμος ποτέ δεν καταλύθηκε, η κεντρική κρατική διοίκηση ποτέ ουσιαστικά δεν έπαψε να λειτουργεί, η παροχή παιδείας και μάλιστα στην Ελληνική γλώσσα αν και εκχριστιανίστηκε βίαια ποτέ δεν διακόπηκε, όπου οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να ζουν σχετικά ασφαλείς με  εγγυημένα τα εξωτερικά τους σύνορα, η ιστορική, πολιτική και ηθική λοιπόν διαγραφή του Βυζαντίου έπρεπε να γίνει και έγινε ο απαραίτητος ακρογωνιαίος λίθος της οικοδόμησης του νέου δυτικού πολιτισμού, ώσπου ο ίδιος να νοιώσει αρκετά ασφαλής ώστε να αρχίσει σιγά – σιγά να αναγνωρίζει την σημαντική του προσφορά στην Ιστορία.

Σήμερα πια νομίζω το όλο ζήτημα φτάνει να συνοψίσει ο λόγος  του μεγάλου ρώσου Βυζαντινολόγου και ιστορικού George Ostrogorsky: δεν υπάρχει πια ανάγκη να αποδείξουμε πόσο ιστορικά αστήρικτες είναι οι θεωρίες του Lebeau και του Gibbon. Πέρασε ευτυχώς ανεπανάληπτα η εποχή, που όσοι έγραφαν βιβλία για το Βυζάντιο βρίσκονταν στην ανάγκη να απολογηθούν, γιατί προτίμησαν ένα τέτοιο θέμα και να καταπολεμήσουν με πομπώδεις εκφράσεις και συχνά εξεζητημένο τρόπο τους ισχυρισμούς του Gibbon». 

Ο Γιάννης λοιπόν γράφει ένα βιβλίο, του οποίου η χρησιμότητα σε μια εποχή που τα παιδιά μας συγχέουν στις τηλεοπτικές τους συνεντεύξεις το περιεχόμενο της 25ης Μαρτίου με εκείνο της 28ης Οκτώβρίου είναι νομίζω προφανής.

Τούτες τις μέρες που ο άνεμος μας κυνηγά, που ο ιστορικός άνεμος φαίνεται να κατατρέχει ξανά την πατρίδα μας, ο Δαμίγος επιλέγει να εκδώσει ένα βιβλίο σπονδή στην ιστορική μνήμη, ένα βιβλίο στο οποίο ευφυέστατα έχει χωρίσει τις 380 υπερφορτωμένες γεγονότα σελίδες του, σε 85 αυτόνομα βραχύτατα κεφάλαια, το καθένα από μια ως τρεις σελίδες, λιλιπούτειες πραγματικά κατατμήσεις στις οποίες με μαεστρία καταφέρνει να χωρέσει εκτός από ονόματα, ημερομηνίες και γεγονότα, ιστορικά ανέκδοτα , παραλειπόμενα και ζωηρές σκηνικές εικόνες, καθιστώντας το βιβλίο ευχάριστο και εύπεπτο σαν παιδική τροφή, ένα αληθινό «μπεμπελάκ μαμ» για τους λιγότερο γνώστες της ιστορίας.

Το βιβλίο δεν φοράει ιδεολογικά γυαλιά, μένει μακριά από ιδεοληψίες, μεταχειρίζεται με σεβασμό όλες τις πηγές του ανεξαρτήτως πολιτικο-ιδεολογικής ταυτότητας και δεν καπελώνει στον αναγνώστη την προσωπική του ιδεολογική διόπτρα.

 

Το ερώτημα τέλος που μένει ακόμα να απαντηθεί , μιας και δεν σκοπεύω να καταχραστώ για πολύ ακόμα την ανοχή σας, είναι γιατί κάποιος που αγαπά με τέτοιο πάθος τη Βυζαντινή Ιστορία να επιλέξει να παρουσιάσει αυτή την τελευταία ομολογουμένως πιο οδυνηρή και θλιβερή της περίοδο, τους αλγεινούς χρόνους που τα απέραντα σύνορα, το λάμπος της σεπτής της βασιλείας, ο ισχυρός κατάφρακτος στρατός της, οι ευέλικτοι σιφωνοφόροι δρόμωνες, οι πάμφυλοι και τα χελάνδια του περήφανου στόλου, ο ξακουστός υπέρπυρος το νόμισμα των συναλλαγών της οικουμένης, το σύστημα διοίκησης και απόδοσης δικαιοσύνης της δεν είναι πια παρά αποστεωμένα σκέλεθρα, φασματικές σκιές ενός ανεπίστροφου μεγαλείου;

Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα πρέπει ασφαλώς να αναζητηθεί στον εσώτερο ψυχισμό του συγγραφέα και στον τρόπο που ο ίδιος αντιλαμβάνεται την σπουδαιότητα της ιστορικής στιγμής.

Αυτό που εγώ προσωπικά διαισθάνομαι είναι πως πράγματι οι αιώνες αυτοί που ακολουθούν την επανάκτηση της Φραγκεμένης Πόλης, είναι αιώνες θανάτου. Θανάτου αργού, βασανιστικού ,επώδυνου…

Σ’ αυτή όμως την άκρη της γης, σ’ αυτές τις ακτές που βρέχονται απ’ τη θάλασσα που γνώρισε τα ακρόπρωρα του Θησέα, του Ιάσωνα και του Οδυσσέα, χρόνια δοξασίες παμπάλαιες και μυστηριακές, μας μηνάνε μέσω του Ζαγρέα, του Ηρακλή , του Διόνυσου, της Περσεφόνης, του Ορφέα, του Άδωνη , του Πάνα, του Ταμούζ, του Όσιρι ή του γλυκύτατου Ιησού, πως δεν υπάρχει θάνατος χωρίς ανάσταση ζωής και ζήση δίχως  θάνατο σε κύκλο αέναο και αιώνιο της Φύσης.

Καθώς το Βυζάντιο σώνεται, η ψυχή του νερό  αγιασμένο θα χυθεί στη διψασμένη Δύση, θα περάσει την γνώριμη θάλασσα της αδριατικής και θα βρεθεί σε μέρη οικεία στον Ελληνισμό από παλιά, ανασαίνοντας τον λεύτερο αέρα των ιταλικών πόλεων κρατών.

Ας μην ξεχνάμε ότι παρά το διαχωρισμό ανατολικού – δυτικού Ρωμαϊκού κράτους, ελληνόγλωσσοι θύλακες παρέμεναν πάντα στην ιταλική χερσόνησο και ότι το Βυζάντιο είχε εκεί καθοριστική παρουσία μέχρι τουλάχιστον το1071.

Φίλοι μου, οι ζοφεροί αυτοί χρόνοι είναι όμως και οι χρόνοι του « περί ών Αριστοτέλης προς Πλάτωνα διαφέρεται » του Πλήθωνα Γεμιστού είναι και οι χρόνοι του Μανουήλ Χρυσολωρά, του Ιωάννη Αργυρόπουλου, του « έλεγχοι των κατά Πλάτωνος  βλαστημιών» του Βησσαρίωνος,  έργο απάντηση στον  Γεώργιο Τραπεζούντιο και στη διένεξή του με τον Guarino,  του Δημήτριου Χαλκοκονδύλη, του Ιανού Λάσκαρη , του Δημήτριου Δούκα, είναι  με λίγα λόγια και οι χρόνοι που ο Βυζαντινός Ανθρωπισμός δίνει το χέρι στο πρώτο σκίρτημα της ιταλικής Αναγέννησης.

Κυρίες και κύριοι,

σαν κύκνειο άσμα μας παραδίνει ο θρύλος το συρτό μελωδικό, θανάτιο τραγούδι του κύκνου την ώρα που σβήνει…

Μια τέτοια μελωδία σαν να ακούστηκε στον αέρα ,κείνη την ανοιξιάτικη μέρα που ο χιλιόχρονος Κύκνος του Βυζαντίου, έγερνε για τελευταία φορά το ματωμένο λαιμό του στην σκοτεινή θάλασσα της ιστορίας…

Ένα τραγούδι που ένα άλλο πουλί  «μοιραίο» κατά τον Καβάφη πουλί, που  «απέ την Πόλην έρται», χίμηξε να το αρπάξει και να το απλώσει ως τα πέρατα της γης…

«Σίτ’ αναγνώθ’ σίτ’ ανακλαίγ’ σίτ’ ανακρούγ’ την κάρδιαν.

 Ν’ αοιλλή εμάς, να βάι εμάς, η Ρωμανία πάρθεν.»

Εκλεκτοί φίλοι νοιώθω τα λόγια μου φτωχά για να κλείσουν αυτή την παρουσίαση, για αυτό θα μου επιτρέψετε να δανειστώ το λόγο ενός ποιητή ,που με τη ζωή του «πήρε τη φτωχή μας τη λαλιά και την σήκωσε ως τα αστέρια» και με το θάνατό του μεσούσης της κατοχής σήκωσε στο πόδι το λαό από κάθε αδούλωτη γειτονιά της Αθήνας και έκανε τα δόντια του κατακτητή να τρίξουν με ανήμπορη λύσσα.

Ο λόγος για τον Κωστή Παλαμά και τα ελεύθερα παρμένα αποσπάσματα από τον Προφητικό στον δωδεκάλογο του Γύφτου:

Μες στις παινεµένες χώρες, Χώρα
παινεµένη, θά’ρθει κι η ώρα,
και θα πέσεις, κι από σέν’ απάνου η Φήµη
το στερνό το σάλπισµά της θα σαλπίσει
σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση.

……        ……….              ………               …….

Και θα σβήσεις καθώς σβήνουνε λιβάδια
από µάισσες φυτρωµένα µε γητειές·
πιο αλαφρά του περασµού σου τα σηµάδια
κι από τις δροσοσταλαµατιές·
θα σε κλαίν’ τα κλαψοπούλια στ’ αχνά βράδια
και σταµνήµατα οι κλωνόγυρτες ιτιές.

………           ……….      ……………

Και χορό τριγύρω σου θα στήσουν

µε βιολιά και µε ζουρνάδες

γύφτοι, οβραίοι, αράπηδες, πασάδες,

και τα γόνατα οι τρανοί σου θα λυγίσουν,
και θα γίνουν των ραγιάδων οι ραγιάδες

……..      ………..       ………      ………

Ο δικέφαλος αητός σου νά!µακριά

µακριά πέταξε µετ’ άξια και µετ’άγια

και θα ισκιώσουν τα τετράπλατα φτερά
λαούς άλλους, κορφές άλλες, άλλα πλάγια.
Προς τη Δύση και προς το Βοριά
την κορώνα φέρνει, και κρατά

–και τα νύχια του είν’ αρπάγια–

και τη δόξα και τη δύναµη κρατά˙
και το γέλιο, και το ψέµα το Βασίλειο
που γεννήθηκε από σένα µες στον ήλιο,
κοίτα, Θεέ! θα σέρνεται µπροστά
σα µπαλσαµωµένη κουκουβάγια.
Μ’ όλα σου θα ζει τα χαµηλά,

µε καµιά σου δε θα ζει µεγαλοσύνη,

κι οι προφήτες που θα προσκυνά,
νάνοι και αρλεκίνοι.

Και σοφοί του και κριτάδες
του άδειου λόγου οι τροπαιούχοι,
καΙ διαφεντευτάδες
κυβερνήτες του οι ευνούχοι…

 

Να ευχηθώ καλό δρόμο στο καινούργιο βιβλίο,

στο στίβο τον πνευματικό και

καλή ανάσταση σε όλους εμάς, στο λαό και στη χώρα μας.

Σας ευχαριστώ πολύ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O «ΨΕΥΤΗΣ ΗΛΙΟΣ» ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Standard

hopeΕίναι νωρίς  ακόμη για συμπεράσματα; Μπορεί!! Μπορεί όμως πάλι να ‘ναι και..  αργά, (ανεπανόρθωτα μάλιστα αργά), για να ‘ναι  χρήσιμα κάποια απ’ αυτά…

Όπως και να ‘χει, η τραγική αποτυχία και της ελληνικής αριστεράς (είχε προηγηθεί εκείνη της ισλανδικής) να διαχειριστεί την βαθιά οικονομική, κοινωνική και ηθική κρίση με κάποιο- έστω και πενιχρό- όφελος για τον λαό και τον τόπο, ήρθε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο να καταδείξει τα σαφή συστημικά όρια της ευρωπαϊκής αριστεράς…

Μιας αριστεράς, που αφού ετεροκαθορίστηκε για χρόνια από την αποδοχή αλλά ακόμη και από αυτή την ίδια την κριτική, που άσκησε στο σοβιετικό μοντέλο ως μόνη «ζώσα σοσιαλιστική πραγματικότητα» και την αποδοχή ή κριτική των φθηνών θεωρητικών αλλά και νοητικών ακόμα ακροβατισμών εκείνου του καθεστώτος που παρουσιάζονταν σαν ψηλότερο τάχατες σκαλί στην εξέλιξη της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας, απόμεινε έπειτα μετέωρη και κερματισμένη να χάσκει σε θεωρητικό «κενό» καθώς έπεφτε οριστικά και δίχως χειροκρότημα η σοβιετική «αυλαία»…

Η λάμψη κι’ η αίγλη της μπολσεβίκικης «εφόδου στα χειμερινά», ανάκατη τότε ακόμα στ’ αρώματα που ανάβλυζαν απ’ τ’ άνθισμα του ρώσικου  φουτουρισμού, κράτησε ανοξείδωτη γοητεία στις «δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο» για πάνω από τρία τέταρτα του αιώνα, αλλά μαζί κράτησε και τα πιο ενεργά και σπινθηρίζοντα πνεύματα της ευρωπαϊκής αριστεράς  μακριά από μια πραγματικά επιστημονική και θεωρητική επεξεργασία εξέλιξης και προσαρμογής της  μαρξιστικής προσεγγιστικής στις σύγχρονες κοινωνικές και οικονομικές απαιτήσεις.

Έτσι τώρα, στα «ανείπωτα» πια για τον όποιο και κάθε αριστερό «προοδευτισμό», στον «ζωντανό εφιάλτη» της πιο απόλυτης κοινωνικής, πολιτικής και ατομικο-υπαρξιακής αλλοτρίωσης και σε καιρούς πλήρους ταξικής οπισθοχώρησης, σύγχυσης και κινηματικού αποπροσανατολισμού, η έλλειψη μιας πραγματικής ιδεολογικής ταυτότητας της αριστεράς είναι κάτι παραπάνω από φανερή και η έλλειψη μιας πραγματικά επιστημονικής οικονομικής ανάλυσης των δομών λειτουργίας του «χρήματος – εμπορεύματος» από καθαρά μαρξιστική σκοπιά κάτι παραπάνω από οδυνηρή…

Στα πλαίσια αυτά ο «ψεύτης ήλιος» του ελληνικού εγχειρήματος στάθηκε όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για ολόκληρη την ευρωπαϊκή αριστερά, η κορύφωση της αυταπάτης και μαζί η αδιαμφισβήτητη απόδειξη, ότι η σημερινή ευρωπαϊκή αριστερά, (δυστυχώς στο σύνολό της), δεν είναι σε θέσηούτε καν να ονειρευτεί – έναν κόσμο έξω απ’ τις καπιταλιστικές συντεταγμένες πόσο δε μάλλον να τον εγγυηθεί ή να τον πραγματώσει…

Η επίκληση της εμφανούς πια προδοτικής στάσης της ηγεσίας Τσίπρα – Παππά – Δραγασάκη και του προσχεδιασμένου εσωτερικού πραξικοπήματος του ΣΥΝ στο εσωτερικό του Σύριζα, σε τίποτα δεν μπορεί να μεταβάλλει την ουσία των παραπάνω συμπερασμάτων.

Τα σημερινά θλιβερά απομεινάρια του μπολσεβίκικου ονείρου,τα απολιθωμένα δηλαδή σταλινικά ζόμπι των π ρ ώ η ν  κομμουνιστικών ευρωπαϊκών κομμάτων και η απατηλή και σιχαμερή σε κάθε μορφή και εκδοχή της εξαγορασμένη και διεφθαρμένη ως το μεδούλι ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, είναι πια φανερά βαρίδια στα πόδια των σύγχρονων εργατικών, κοινωνικών και περιβαντολογικών κινημάτων που θα πρέπει άμεσα να αναζητήσουν την απεξάρτηση και τη χειραφέτησή τους σε πολιτικούς, κομματικούς και κινηματικούς σχηματισμούς με σαφή αναφορά σε αμεσο-δημοκρατικά χαρακτηριστικά.

Είναι νομίζω η ώρα, τώρα στο λυκόφως, στο επικείμενο γέρμα και πάνω απ’ τον θανάτιο ρόγχο της »παραδοσιακής» αριστεράς, να ηχήσουν τα σήμαντρα για μια νέα, μεγάλη, Ευρωπαϊκή «ΜΕΤ- ΑΡΙΣΤΕΡΑ» που δίχως να εγκαταλείπει την πολύτιμη ουμανιστική και κοινωνική κληρονομιά της παλιάς αριστεράς, να αγκαλιάσει κινήματα και πλατείες κάτω απ’ το άσπιλο φως της «αμεσο-δημοκρατικής» συμμετοχής.

 

Υ.Γ

Το κείμενο αυτό γραμμένο τον Οκτώβρη του 2015 και «πεταμένο» απ’ την απογοήτευση εκείνων των ημερών, δημοσιεύω τώρα, βρίσκοντας τίποτα ή ελάχιστα να έχουν αλλάξει.

 

 

«ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟ ΣΥΡΙΖΑ;» – ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! –

Standard

σάρωση0001Μάγκες και μάγκισσες και λοιπές αγαπούλες γειά χαρά νταν  και τα κουκιά μπαγλάν! (Τα εκλογικά κουκιά εν ευθέτω και όταν προκύψει…)

Αν και θεωρούμαι πουρέϊντζερ τώρα πια του κερατά, το πάω λίγο το μπίρι-μπίρι  με τη νεολέρα μας τη ρέστη και ρεκλάτη, τη χλιδ-άνεργη να πούμε που τη λέει και ο Θηβαίος, που τη βγάζει σήμερον στεγνή με τα ρο-φτύματα των κυλικείων και τα γκοτζιλοειδή των σουβλακερί, αλλά που δεν «μασάει» όμως με τίποτα και δεν «ρεύεται πινέλα» όσο και να τη στριμώξουνε οι «Ζαχόπουλοι» της πολιτικής εκεί που συνευρίσκονται οι αράχνες…

Έτσι λοιπόν θα αποτολμήσω δυο φωνήεντα στη δική της τη γλώσσα κατά το «εμοί δοκεί» βεβαίως και άμα δεν της αρέσουνε με συνδέει στην τελική με Κάϊρο!

Βλέπεις όλοι εμείς που με τον άλφα ή τον βήτα τρόπο εκτεθήκαμε κάποια στιγμή υπέρ αυτής της κυβέρνησης πρέπει τώρα δυστυχώς να τα μαζέψουμε και να τα ξαναβάλουμε ένα-ένα τα πραγματάκια στη θεσούλα τους.

Γράψτε το λοιπόν ζήτημα πρώτον, η εντελώς ξενερουά  μπερδεγουέι που έχει προκύψει ένεκα που μας ξηγήθηκε σκουλικιάρικα το παλικαράκι που ενώ το παίζαμε γκανιάν μας βγήκε στην έκτη ιπποδρομία «- Αστραχάν –  γιατί μου τόκανες αυτό αγόρι μου;;!!!».

Η επίσημη δικαιολογία πού μας έδωσε ο Μαγκάϊβερ είναι διότι είμασταν λέει «λείψανα», ένεκα που είχαμε στραγγίξει το κασέρι και είχαμε ξεμείνει από καύσιμο εντελώς, μας την πέσανε κι’ απέξω τα λαμόγια αδυσώπητα ότι θα μας βγάλουνε απ’ τα γιούρα και θα μας βάλουνε να τρώμε τα πόδια μας, κλάσαμε μέντες και φασκόμηλα και κάτσαμε σαν κότες να γίνουμε Τζανετάκοι μέχρις ανασυντάξεως και μέχρι να σκεφτεί ο Παππάς(πάρ’ τον παππά) κάτι καλύτερο κι’ αριστερότερο από τα όσα μεγαλοφυή κι’ αριστερά σκέφτηκε ως τα τώρα!!! (Ρε τι κακό είναι αυτό με τους Παπα-τζήδες – για σκεφτείτε λίγο: Παπανδρέου – Παπάγος – Παπαδόπουλος -Παπαντωνίου- Παπακωνσταντίνου – Παπαδήμος και τώρα καθαρόαιμος Παππάς!!!)

Το πράγμα βέβαια δεν στέκει εύκολα και μπάζει ύδατα από παντού… Τον ξέχεσε ήδη μια σαραντάδα με το καλημέρα σας, τον έδωσε στεγνά και ο Κότζακ με τη μηχανή, που παίζανε μαζί τσιγκολελέτα μέχρι που τον σουτάρανε ο Παππάς (πάρ’ τον παππά!) κι’ ο Δραγασάκης, γιατί όχι μόνο πανηγύριζε ο αφελής το όχι αλλά νόμιζε ότι θα το εφαρμόζανε κιόλας!!!

Για βάστα όμως ένα λεπτό ρε φιλαράκι, πιάσανε το λακριντί τα βουλευτάρια, πως στράγγιξε δηλαδή το κασεράκι και τότε γιατί το έσταζες να πούμε μήνους έξι στους τρομο-γλύφους μέχρις να μας στερέψει και να σε πάνε μετά κωλοφεράντζα να υπογράφεις τα μνημόνια και να σούρνεις μαζί και τον Τσακαλι-λώτο να βάλει κι’ αυτός τη τζίφρα του που γέλασε η μισή υφήλιος κι’ ακόμα γελάει η υπόλοιπη….

Και ποιός είσαι στο φινάλε εσύ για να κάνεις αβαβά  δημο-α-ψηφίσματα και να σου λέμε όχι βασιλιά και να βγαίνεις στις πλατείες ν’ αγκαλιαζόμαστε και να πηγαίνεις μετά και να μας φέρνεις τον Πατακό αυτοκράτορα;

Και ποιανού Συντάγματος είσαι κάθε λέξη; Tων Haighlands; Ή σούχει κάνει το δικό μας μετάφραση ο αυτοκόλλητός σου ο εκ Σκωτίας που μας κουνάει και το δάχτυλο να του βρούμε λέει κάτι αριστερότερο από το αρρωστούργημα που μας κουβάλησε…

Τώρα βέβαια το» πλοίο έχει σαλπάρει»,(το Λαφαζάνη ποιος θα τον πάρει;) Ως αριστερά πάντως μας παίρνει ο διάολος και απ’ τη ζωή και κότα που ελπίζαμε, βλέπω να φεύγει η Ζωή και να μας μένει η.. κότα!

Και για να φλιπάρουμε κιόλας τελείως, το έργο τώρα το παίρνουν οι κανάλες πάνω τους – να το στηρίξουνε το παλικάρι-και βάζουνε μπροστά το κατινάζ για όσους αντέδρασαν ( και αρχίζουνε με τα ριφιφί του Λαφαζάνη και τη μαμά της Βαλαβάνη…) και λάσπη στον ανεμιστήρα και καθήστε οι υπόλοιποι να δροσίζετε την πατάτα του Χαϊκαλη που για αγγούρι μάλλον την κόβω και μάλιστα καυτερό!

Αυτά λοιπόν φιλάρες, από δω και πέρα πια δε λέει, η ταινία θα είναι σόφτ και «γαμαμπούτι» και ώρα να ξεκαλουπώνουμε και τσάγεια σ’ όλους σας και τα ξαναλέμε άμα και όποτε βρεθεί το φάρμακο για την κωλοτούμπα!!!

astrahan cx

 

**Γλωσσάρι για τους άνω των 30

πουρέιντζερ = ο ώριμος που το παίζει νεαρός

μπίρι – μπίρι = κουβεντούλα

ρέστη = άφραγκη – στεγνή

ρεκλάτη = αραχτή, από το ρέκλα- αραλίκι

χλιδάνεργη =χλίδα+άνεργη (άνεργη που καλοπερνάει)

ρόφτυμα = ο καφές σε ΚΤΕΛ ,καράβια, κυλικεία

γκοτζιλοειδή = από γκοτζίλα(κατεψυγμένο κρέας από την εποχή των παγετώνων)

μασάει = εδώ ως καταλαβαίνει

ρεύεται πινέλα = φοβάται πολύ, τρομοκρατείται

ζαχόπουλοι = οι αυτόχειρες

εκεί που…οι αράχνες = στη γωνία

συνδέω με Κάιρο = σε γράφω, δεν δίνω προσοχή

ξενερουά = κάτι που μας ξενερώνει

μπερδεγουέι = μπερδεμένη κατάσταση – χωρίς εμφανή λύση

ξηγιέμαι σκουλικιάρικα = συμπεριφέρομαι σε κάποιον άσκημα χωρίς αιτία

γκανιαν = για πρώτο, ότι θα βγει πρώτο

αστραχάν = το αργό άλογο, το μουλάρι

μαγκάιβερ = ο τύπος που δίνει πάντα λύσεις , ο απίθανος

λείψανο = ο πολύ αδύναμος

κασέρι = τα μετρητά

καύσιμο = τα χρήματα

λαμόγια = απατεώνες

γιούρα = τα ευρώ

κλάνω μέντες, φασκόμηλα, πατάτες κ.τ.λ = φοβάμαι πολύ, χέζομαι

κότες = οι δειλοί

τζανετάκος =ο καρπαζοεισπράκτορας

κότζακ  = ο φαλακρός

σουτάρω = διώχνω

λακριντί = η μουρμούρα

κωλοφεράντζα = πάει με ρήματα κίνησης (πάω – φέρνω) και δηλώνει εξαναγκασμό, επιβολή με τη βία

αβαβά =ψεύτικο, στημένο, λέγεται και μούφα

αυτοκόλλητος = ο πολύ φίλος

φλιπάρω = τρελαίνομαι, τα παίζω

κανάλες = τα ιδιωτικά κανάλια

κατινάζ = κακεντρεχές και ανήθικο κουτσομπολιό

γαμαμπούτι = το σοφτ πορνό που δεν πέφτει αληθινό πήδημα

να ξεκαλουπώνουμε = να φεύγουμε

τσάγεια =τσάο +γειά, αντίο

 

 

 

– Η ΑΙΔΩΣ & Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ –

Standard

5221532671_188643ba37Η Αιδώς και η Δίκη μας παραδίνει  στον «Πρωταγόρα» ο Πλάτωνας είναι οι δυο ακρόλιθοι της μιας και μοναδικής αρετής που καθιστά δυνατή την επιβίωση της πόλης: Της πολιτικής αρετής!

Και αν η Δίκη (η δικαιοσύνη δηλαδή), αδερφή της Βίας και της Νέμεσης είναι μια δύναμη εξωτερικής επιβολής που προσπαθεί με καταναγκασμό να αντιρροπήσει την αυθαιρεσία και την ανισότητα, η Αιδώς (η ντροπή), είναι μια δύναμη αποκλειστικά εσωτερική, ο μυστικός εσωτερικός δεσμός που το κάθε άτομο διατηρεί με το «καλό», νοούμενο αυτό ως αντίληψη της ίδιας της»θεϊκότητας» της ζωής.

Η λέξη Αιδώς προέρχεται από το ρήμα «αίθω», «καίω», είναι δηλαδή μια εσωτερική φλόγα που κάποτε φανερώνεται και στο πρόσωπο σαν κοκκίνισμα και σαν λέξη είναι εκεί για να μας θυμίζει ότι οι υποσχέσεις , οι διακηρύξεις, οι νόμοι και τα δικαιώματα έρχεται μια στιγμή που για να γίνουν σεβαστά δεν αρκεί μόνο το εξωτερικό καταναγκαστικό πλαίσιο αλλά πρέπει να στηριχτούν και στην ανθρώπινη συνείδηση σ’ αυτό το ηθικό στήριγμα που τους προσφέρει η «παράξενη δύναμη της ντροπής».

Παιδί της Αιδούς και της Δίκης είναι και η «πολιτική βούληση»  που οδήγησε στην πρώτη απόπειρα δημιουργίας ενός τεχνητού και ανθρώπινου χώρου όπου θα ήταν δυνατή η πραγμάτωση της δικαιοσύνης όπου η ανθρώπινη μοίρα θα κυβερνιόταν απ’ την κοινή ελεύθερη βούληση, όπου οι πολίτες θα ήταν η πόλη και επομένως το κράτος. Στην εγκαθίδρυση δηλαδή της Δημοκρατίας!*

«άνδρες γαρ πόλις, και ού τείχη, ουδέ νήες ανδρών κεναί» ***(Θουκ.ΑΘ. Πολ.7.77)

Όταν η απρονοησία αυτού που σκέφτεται αφού ενεργήσει (Επιμηθέα), έφτασε να εκθέσει τους ανθρώπους στον έσχατο κίνδυνο, ο Προμηθέας με ρίσκο και κόστος προσωπικό τους έφερε την θεϊκή  φωτιά και ο ίδιος ο Δίας, στην ακρόπολη του οποίου ο Προμηθέας δεν είχε πρόσβαση, τους έστειλε με τον Ερμή τους δυο βασικούς αυτούς πυλώνες της » πολιτικής τέχνης» νοούμενης σαν μέσο απαραίτητο της κοινής συμβίωσης.

Και πως να τις μοιράσω; Ρωτά τον Δία  ο Ερμής (… τίνα ούν τρόπον δοίη δικην και αιδώ ανθρώποις;)

«Επί πάντας και πάντες μετεχόντων»  απαντά ο Ζεύς, διότι: « ..ου γαρ άν γένοιντο πόλεις, ει ολίγοι αυτών μετέχοιεν ώσπερ άλλων τεχνών».**

Η Αιδώς και η Δίκη δεν είναι μόνο τα βασικά αντιστηρίγματα της Δημοκρατίας, αλλά είναι κυρίως οι δυο θεμέλιοι λίθοι της μιας και μοναδικής αρετής που είναι απαραίτητη για την ίδια την ύπαρξη  και την συνοχή της «πόλης»  και πολύ φοβούμαι ότι η αδιανόητη «ύβρις» που συντελείται στις μέρες μας στο πρόσωπο των δυο πανάρχαιων αυτών θεοτήτων θα έχει ολέθριες συνέπειες πάνω στον συνεκτικό ιστό της ομαλής και ειρηνικής κοινωνικής μας συνύπαρξης.

αναφορές:

*Olalla Pedro «Η μετέωρη Ελλάδα» εκδ. Παπαζήση 2015

**Πλάτων «Πρωταγόρας» 320a -322d

***Θουκυδίδης Αθηναίων Πολ.7.77

 

Σταματήστε τώρα αυτή την ντροπή

Standard

Σταματήστε τώρα αυτή την ντροπή 

Κύριοι της κυβέρνησης,
Ο ελληνικός λαός παρακολουθεί εμβρόντητος τα όσα γίνονται αυτή την ώρα στις Βρυξέλλες.
Δεν πρόκειται για διαπραγμάτευση. Πρόκειται για μια άνευ όρων και ορίων διαδικασία εξευτελισμού και ταπείνωσης.


ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΩΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΝΤΡΟΠΗ

ΦΥΓΕΤΕ ΑΜΕΣΩΣ από την διαπραγμάτευση-παρωδία.

Να μην επιτρέψουμε τον εξευτελισμό του ελληνικού λαού. Ο Ελληνικός λαός είχε και έχει την δύναμη να σταθεί στα πόδια του, κόντρα σε εκβιαστές και οικονομικούς δολοφόνους.

 

Μέχρι στιγμής υπογράφουν:

Νίκος Μπογιόπουλος

Θύμιος Καλαμούκης

Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης

Δανης Παπαβασιλείου

Πόπη Χριστοδουλίδου

Δημήτρης Μυλάκας

Χριστόφορος Ζαραλίκος

Άρης Χατζηστεφάνου

Πιτσιρίκος

(Παρακαλώ τους φίλους αναγνώστες που συμφωνούν με αυτή την προτροπή, να διαδώσουν το κείμενο. Όσοι φίλοι το επιθυμούν, μπορούν να ανεβάσουν το κείμενο στη σελίδα τους στο Facebook, στο μπλογκ τους ή το σάιτ τους και να προσθέσουν το όνομά τους. Ευχαριστώ.)

…(εννοείται και) άλληλος

… το ilcorno με όλη του την ψυχή

 

«ΤΟ ΚΑΜΑΚΙ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ»

Standard

NAX_34_Portara Τώρα  το θεριό συστρέφεται και μουγκρίζει γιατί καμακώθηκε με το «καμάκι του ήλιου» και εγώ υποκλίνομαι στον κοσμάκη!

Στον κοσμάκη εκείνο στις ουρές των ΑΤΜ, που περιμένει καρτερικά το πενηντάρι, στον κοσμάκη που πήγε να ψηφίσει με το πιστόλι στον κρόταφο και το «λουρί στο σβέρκο», αυτόν που προσπάθησε να αφουγκραστεί την αλήθεια μέσα απ’ την Γκεμπελίστικη  χαβούζα της οθόνης και των ερτζιανών, τον κοσμάκη που καταλαβαίνει  περισσότερα από όσα όλοι του λένε και που παίρνει την Ελλάδα στα χέρια του για να την κάνει για άλλη μια φορά παγκόσμιο σύμβολο κατά της απολυταρχίας!!!

Αυτόν τον ίδιο τον κοσμάκη που έτρεξε απ’ το πρωϊ να αδειάσει τα σούπερ μάρκετ και τα βενζινάδικα και όμως ύστερα πήγε σπίτι του και ήπιε στα κρυφά λίγο από «τ’ αθάνατο κρασί του 21»!!!

Κι’ αλήθεια κάπου εκεί στο έβγα του Σαββάτου, που δείλιαζε λες να φύγει κι’ άφηνε τη νύχτα του να πέφτει αργά στη μουδιασμένη πόλη, ξαλαφρωμένη απ’ το ελληνικό καλοκαιράκι, το χέρι το βαρύ «το χάλκεον» του φόβου που έσφιγγε τις ψυχές όλων μας πήρε κομμάτι να λασκάρει…

Ο κόσμος φοβόταν αλλά βγήκε. Βγήκε να συναντήσει άλλο κόσμο να μιλήσει. Γέμισε σιγά-σιγά τα ταβερνάκια, τα κιόσκια στα αλσάκια και τα σουβλατζίδικα, τα φτωχομαγειργιά και τα μπαράκια. Πήρε να συζητάει, χαμηλόφωνα στην αρχή κι’ ανήσυχα, πιο έντονα μετά και θαρραλέα σήκωσε τέλος το ποτήρι του ψηλά και μοιάζει να έγινε ένα θαύμα…

Σ’ αυτόν τον τόπο από παλιά, στα δύσκολα, ο Βακχοθεός πάντοτε στέκει αρωγός στο φτωχολόϊ. Μέγας θεός! Ψυχοπονιάρης, παρηγορητής , που ξέρει να είναι άνους  και σοφός, που πάει στον Άδη και γυρίζει με Ζωή, θεός «Σωτήρας», που τη μεγάλη του ανοίγει αγκαλιά  και ψιθυρίζει στον καθένα χωριστά τα λόγια που του φέρνουν την ελπίδα…

Το άλλο πρωί, μ’ αλαφρωμένη την καρδιά, ο κόσμος σηκώθηκε και πήγε…

«Ασπιδοφόρος» έξω «ανέβαινε πολεμώντας» ο καυτός  ήλιος του Ιούλη. Ο κόσμος ενστικτώδικα στράφηκε στο φως! Μαζικά κι’ αποφασιστικά πήγε! Πήγε να υπερασπιστεί την πατρίδα, την δημοκρατία, την λευτεριά και το δίκιο!!!

Μαζικά και αποφασιστικά ψήφισε. Ψήφισε ενάντια στην απολυταρχία, στην ντόπια και την ξένη τρομοκρατία, στην υποδούλωση μέσω του χρέους, στον ενδοτισμό, στον ραγιαδισμό και τη μοιρολατρία.

Πήρε το «καμάκι του ήλιου του»  στα χέρια και το ακόντισε ενάντια στα  λυκόρνια των τραπεζών και στους «σωσίες ανθρώπων» (αθάνατε Καλδάρα!!!) που παριστάνουν τους πολιτικούς και τους δημοσιολόγους.

Υπερασπίστηκε ακόμα την φιλολαϊκή κυβέρνηση, κόντρα στην φανερή απόπειρα να ανατραπεί απ’ έξω κι’ ακούμπησε το μέλλον του στα χέρια ενός νέου και καθαρού ανθρώπου, που ελπίζουμε όλοι κι’ ευχόμαστε να μην τον απογοητεύσει…

Και τώρα;

«ΤΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ ΑΠΑΣΑ ΜΕΤΕΩΡΟΣ ΗΝ» θα πει ο Θουκυδίδης καθώς ξεσπά ο μεγάλος πόλεμος…

Τώρα η Ελλάδα είναι μετέωρη τον μεταφράζει ο ακούραστος Ισπανός ελληνιστής Pedro olalla στο νέο μαγικό βιβλίο του και εξηγεί:

«Μετέωρο σημαίνει στον αέρα, αυτό που αιωρείται που πλανάται, αλλά σημαίνει και το επισφαλές, το αβέβαιο και τέλος το εκκρεμές, το ανεκπλήρωτο…» και παρακάτω :

»  …Πρέπει να είναι κανείς διατεθειμένος να αποδεχτεί πως η στάση και οι κατακτήσεις που σήμερα θεωρούμε πολύτιμο κληροδότημα των Ελλήνων, υπήρξαν στην πραγματικότητα χειρονομίες αντίστασης, κάποιών ατόμων,(Ελλήνων), απέναντι πολλές φορές στην ίδια την κοινωνία στην οποία έζησαν…»

Τώρα η Ελλάδα είναι μετέωρη και «της μεταπολίτευσης η καημένη γενιά» δεν έχει πια λόγο να παραπονιέται…

Σ’ αυτόν τον τόπο, εδώ και χιλιάδες χρόνια δεν υπήρξε ποτέ γενιά που η ιστορία να μην την χρέωσε με το χρέος που της αναλογεί στην υπεράσπισή του.

 

«ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΝΑΙ»

Standard

Δημοψήφισμα-5-ΙουλίουΤην ώρα που χαράζονται αυτές οι γραμμές, δύο πράγματα είναι πια φανερά:

Το πρώτο, πως ο βασικός πυρήνας της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ το στρατηγικό αξίωμα με το οποίο πολιτεύτηκε προεκλογικά και διαπραγματεύτηκε μετεκλογικά, το ότι δηλαδή το οικονομικό και πολιτικό κόστος του Grexit είναι απείρως μεγαλύτερο από εκείνο του έντιμου αμοιβαίου συμβιβασμού (και άρα δεν θα προτιμηθεί από το χρηματοπιστωτικό κατεστημένο που σφετερίζεται εξωθεσμικά τις εξουσίες στην Ε.Ε), ήταν στην βάση του λάθος!

Ο λόγος είναι ότι ο τρόπος  αντιμετώπισης του «κινδύνου» ΣΥΡΙΖΑ όταν και εάν αυτός ερχόταν στην εξουσία είχε προσυμφωνηθεί και προσχεδιασθεί  με βάση ταξικά πολιτικά και όχι οικονομικά ή οικονομετρικά κριτήρια.

Τα εξωθεσμικά παράκεντρα που κινούν στο ημίφως τα νήματα εξουσίας στις Βρυξέλλες στηρίζουν την ισχύ τους στην διαφθορά του πολιτικού προσωπικού που επιτρέπει και «νομιμοποιεί» την αυθαιρεσία τους και ανέχεται την παράκαμψη των νόμιμων θεσμικών δημοκρατικών διαδικασιών της Ένωσης.

Ένα ουσιαστικά διπολικό παλαιοκομματικό σκηνικό (χριστιαναπατεώνωνσοσιαλαπατεώνων) με κοινά νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά, που έχει επιβληθεί κατά τα αμερικάνικα πρότυπα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, σε συνδυασμό με τον συστημικό ενδοτισμό του πάλαι ποτέ ελπιδοφόρου κινήματος των πράσινων και την ιδεολογική και κυρίως αξιακή ανυπαρξία της έως τα τώρα σοκαρισμένης μετασοβιετικής αριστεράς ,έχουν καταστήσει εφικτό τον ευνουχισμό της λαϊκής πολιτικής συμμετοχής και απενεργοποιήσει τα δημοκρατικά ανακλαστικά κοινωνικού και πολιτικού ελέγχου και αυτών ακόμα των αστικοδημοκρατικών λειτουργιών.

Η εμφάνιση στο ευρωπαϊκό πολιτικό προσκήνιο του ΣΥΡΙΖΑ ανεξάρτητα από το βαθμό φιλο ή αντι – ευρωπαϊσμού, αριστεροσύνης, ευελιξίας, ή προθέσεων μετεκλογικής ειλικρίνειας αυτού του τελευταίου, ήταν de facto γεγονός ανεπίτρεπτο!

Το ρίσκο σε κάθε περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει το παράθυρο απ’ όπου θα μπορούσε να μπουκάρει το φως και το οξυγόνο της δημοκρατίας, του κοινωνικού ελέγχου και της λαϊκής πολιτικής ενεργοποίησης ήταν θανάσιμο για τα σαπρόφυτα της εμπορίας του χρήματος και τους λακέδες του παρασιτικού τους πολιτικαντισμού.

Κανένα κόστος ή οικονομική ζημία (που ούτως ή άλλως θα μετακυλιστεί στις πλάτες των ευρωπαίων φορολογούμενων) δεν συγκρίνεται με τον κίνδυνο να εκτεθεί στο φως, ο δικός τους παρακρατικός μηχανισμός του οργουελιανού τύπου υπερεθνικού τους ελέγχου στην άσκηση της εξουσίας στα επί μέρους κράτη.

Ο σύριζα έπρεπε επομένως να εκμηδενιστεί ανεξάρτητα από την όποια συμπεριφορά του, στο βαθμό που δεν αποδεχότανε τον πλήρη του αυτοεξευτελισμό και την ενσωμάτωση, πριν προκαλέσει την ανεξέλεγκτη μετατροπή των ευρωπαϊκών αυτοματικών καταναλωτικών ζόμπι σε ανθρώπους με σάρκα και οστά!

Μαζί δε και παράλληλα με αυτή τη λογική (το τερπνόν μετά του ωφέλιμου), ήταν καιρός να περάσει πια στην τελόφαση το πείραμα που ξεκίνησε με την προσχεδιασμένη οικονομική δολοφονία της Ελλάδας.

 

Το δεύτερο που είναι πια φανερό, ως συνέπεια φυσικά  του πρώτου, είναι πως βρισκόμαστε στη φάση της προσπάθειας ανατροπής απ’ έξω, της νόμιμα εκλεγμένης ελληνικής κυβέρνησης που τυχαίνει να είναι και η μοναδική φιλολαϊκή κυβέρνηση της Ευρώπης και ακύρωσης του δημοψηφίσματος.

Εάν αυτό δεν συμβεί, τότε το plan B είναι η διεξαγωγή του σε συνθήκες οικονομικής και μιντιακής τρομοκρατίας και η επικράτηση των γερμανοτσολιάδων του ΝΑΙ.

Ειδικά για το τελευταίο αυτό θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο σε όλους όσους απλούς ανθρώπους, (δεν μιλώ για τους γερμανοβαλέδες εξυπηρετητές των ξένων και των δικών τους συμφερόντων), προτίθενται από φόβο, επαγγελματικό εκβιασμό, ή και ειλικρινή ακόμα ανησυχία για τη πατρίδα να το ψηφίσουν, πως ψηφίζουν στην ουσία την διαγραφή της χώρας τους από τον χάρτη των ανεξάρτητων κρατών και την εξάλειψη της αυτοδιάθεσης του λαού της.

Μετά την επικράτηση του ΝΑΙ και την πτώση της φιλολαϊκής κυβέρνησης τα ξένα κοράκια θα επανέλθουν με δέκα φορές βαρύτερο πια πρόγραμμα και η οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει θα είναι de facto τυφλό εκτελεστικό όργανο εφαρμογής του, ενώ η χώρα θα κυβερνάται επί της ουσίας με έναν «επίτροπο επί των Ελληνικών» απ’ το Βερολίνο.

Εχθρός τώρα δυστυχώς δεν είναι μόνο ο φόβος, αλλά και η επανάπαυση, η αδιαφορία, ο δογματικός και αριστερίστικος σεχταρισμός, ο ξένος και ο προδοτικός ντόπιος παράγοντας επικυριαρχίας, ο επίβουλος γείτονας, ο ανύπαρκτος βαθμός μιας στοιχειώδους έστω προετοιμασίας του λαού…

Εχθροί μας είναι τώρα πολλοί και μοναδικός φίλος μας η ακλόνητη πίστη στις αντοχές και το φρόνημα του αδούλωτου λαού μας.

 

«ΩΣΤΕ ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ…»

Standard

 

 

eurozoneLargeΏστε έτσι λοιπόν…

Ώστε οι λαοί της Ένωσης ή θα πρέπει να έχουν το ζοφερό μέλλον που επιφυλάσσουν για αυτούς οι νεοφιλελεύθεροι λακέδες του χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού ή. . να μην έχουν κανένα!

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε θα πρέπει να δούμε τα εθνικά κοινοβούλια να περιορίζονται σε ρόλο κατώτερο και από αυτόν της κακόγουστης φάρσας του ευρωπαϊκού τους αντίστοιχου και να μεταμορφώνονται σε φολκλορικές τουριστικές ατραξιόν, σαν τις φρουρές των «ευζώνων»,των «ελβετών», των «γρεναδιέρων» και των «δεκάξι με τις πανοπλίες» του Ερντογάν!!!

Ώστε λοιπόν οι ευρωπαϊκοί λαοί θα πρέπει να παραιτηθούν από το δικαίωμά τους να αποφασίζουν για τα μεγάλα πολιτικά και οικονομικά ζητήματα που τους αφορούν,ακόμα και μέσα απ’ τους ανεπαρκείς και συντηρητικούς θεσμούς της κολοβής αστικής «res-publica» που τους πασάρανε ως τα τώρα για «Δημοκρατία» και να αποφασίζουν πια για  αυτά, διορισμένοι άνθρωποι, ικανοί και φωτισμένοι ,εγνωσμένης εντιμότητας και αρετής, σαν τον Στρος καν, τον Νταϊσελμπλουμ,τον Γιούνκερ,την Λαγκάρντ και τον Σόιμπλε ή και. . γενναιότητας σαν τον κ. Ντράγκι, ο χεσμένος κώλος του οποίου εντυπωσίασε τελευταία περισσότερο από τον όμορφο στριγκάτο της νεαρής ακτιβίστριας που του επιτέθηκε με κομφετί …

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε οι ανατολικά του Ρήνου γότθοι θα πρέπει και πάλι να βαυκαλίζονται με τεταρτοραϊχικές αυταρχικές ονειρώξεις μιας νέας πανευρωπαϊκής ηγεμονίας, ωσάν μονίμως πάσχοντες από ηθικό και ιστορικό αλτσχάϊμερ…

Ώστε και οι δυτικά του Ρήνου γότθοι θα πρέπει να προτάξουν εκ νέου  ένα ανιστόρητο όσο και ντροπιαστικό  «porque?» και από την πόλη που δροσίζει ο Σηκουάνας να εκπέμψουν αντί φωτός και διαφωτισμού ξαναζεσταμένη ιδεολογική Σαρκοζισούπα με ολίγην από την ανακυκλωμένη κοσμοπολίτικη «εσάνς» της κ.Μπρούνι, σε αντιδιαστολή και ως ανάχωμα στην έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα που πραγματοποιεί η εν τω μεταξύ ερίζουσα οικογένεια Λεπέν…

Ώστε και αυτή ακόμη η κομψή μπότα, η «όμορφη χώρα», η κληρονόμος των «δημοκρατιών της θάλασσας» και των «δύο βασιλείων»,  η χώρα χωρίς άλλο θεματοφύλακας του πιο βαθιού ευρωπαϊκού ανθρωπισμού και συνάμα χώρα με μεγάλη «δημοκρατική ευαισθησία» και έννοια «δημοσίου οφέλους», θα πρέπει να παρακολουθεί απαθώς και αδιαμαρτύρητα την πλήρη,συστηματική και ανελέητη καταστροφή του απόλυτα επιτυχημένου και δημιουργικού της μοντέλου μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας και ήπιας ανθρωποκεντρικής οικονομικής ανάπτυξης, προς όφελος των γερμανοτεξανών ελίτ εμπορίας χρήματος και μάλιστα δια χειρός μοντέρνων μετακομμουνιστών, υπό το ηχηρό βεβαίως τρίξιμο των οστών του Antonio Gramci, του Palmiro Togliatti και αυτού ακόμα του Enrico Berlinguer …

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε ο ενοχλητικά νεοεκλεγείς κ. Τσίπρας και η παρέα του θα πρέπει ως φορείς κακόγουστων θεωριών, εμετικά «αριστερών» για τα γούστα του μπιντελμπεργκικού ιερατείου, να διαπομπευθούν σε ρωμαϊκού τύπου «θρίαμβο», συρόμενοι επιδεικτικά πίσω από το αναπηρικό αμαξίδιο του κ. Σόϊμπλε – ενδεδυμένοι βεβαίως τις πιο επίσημες στολές τους – αλλά εξουδετερωμένοι πλήρως και εκμηδενισμένοι πιο πριν απολύτως, στο πεδίο της ιδεολογικής, πολιτικής και οικονομικής αναμέτρησης, προς «γνώση και συμμόρφωση» παντός εντός της ένωσης αριστερίζοντος αιθεροβάμωνος …

Ώστε θα πρέπει και οι πέραν των Πυρηναίων μεσογειακού ταπεραμέντου υπήκοοι του σκανδαλώδους πρώην βασιλιά, (που στόλιζε στη Μποτσουάνα τη σκηνή του με τους χαυλιόδοντες των τελευταίων ελεφάντων και το. . κεφάλι της συζύγου του με άλλου είδους τρόπαια την ώρα που ο λαός του έχανε σπίτι και δουλειά),να  αρκεστούν στο υποκατάστατο των ciudadanos του τσίτσιδου από ρούχα (και ιδέες), αλλά όχι από χρηματοδότες κ.Ριβέρα αντί βεβαίως των podemos και της ενοχλητικά επικίνδυνης αλογοουράς του κ.Ιγκλέσιας που σείεται δημοσκοπικά, απειλώντας να εκδιώξει από τον ιβηρικό νότο τις παχιές κεντροευρωπαϊκές κρεατόμυγες…

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε θα πρέπει για μια ακόμη φορά βρυχώμενη και οργισμένη η ισχυρή αρκούδα των Ουραλίων, των πόλων και των απέραντων περιοχών, να μένει ως χανσενική εκτός ευρωπαϊκού «νυμφώνος», για το χατίρι του υπερατλαντικού νταβατζή και να ανέχεται μάλιστα χωρίς κουβέντα να αποπατούν στην αυλή της οι νικημένοι του τελευταίου μεγάλου πολέμου, στον οποίο κατέθεσε δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς του λαού της, νεκρούς που ιστορικά δεν παρέλειπε να καταθέτει συστηματικά σε όλες σχεδόν τις μεγάλες ευρωπαϊκές συρράξεις, χωρίς βεβαίως αυτό να της εξασφαλίσει ποτέ κάποιου είδους έστω «Ευρωπαϊκότητα»…

Ώστε θα πρέπει κι’ αυτό ακόμα το γλαυκό υδάτινο θαύμα, η όμορφη θάλασσα που γνώρισε τα ακρόπρωρα του Οδυσσέα και του Ιάσωνα, τους στίχους του Όμηρου , του Αλκαίου και της Σαπφούς να μετατραπεί τώρα σε ένα απέραντο φρικιαστικό κιβούρι, σε τάφο υγρό για τις «νεκρές ψυχές» που «συνωστίζονται» για ένα μπούκωμα «ζωή» στα διαβολόσκαρα της αθλιότητας και της ντροπής, μην και «λερώσουν» τις ταχτοποιημένες τους αυλές οι «ελβετόψυχοι» της βόρειας και κεντρικής Ευρώπης, μην και ταράξουν τις ταχτοποιημένες τους ζωές όσοι ξεχάσανε πια, πως κι’ η ίδια η Ευρώπη τους ,«προσφυγοπούλα» ήρθε κι’ αυτή από τα ίδια μέρη,απ’ τη Φοινίκη, περνώντας την ίδια θάλασσα, στην ράχη του ταυρόμορφου Διός να βρει στη Δίκτη «άσυλο» για να γεννήσει τη . . «δικαιοσύνη». . υποτίθεται. . τον Μίνωα και τον Ραδάμανθυ!!!

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε θα πρέπει πια, ένας μετά τον άλλο οι ευρωπαϊκοί λαοί , να καρφώνονται σε σταυρό να μαρτυράνε, να υψώνονται έπειτα ζερβόδεξα στη νέα «Αππία» που ανηφορίζει για το Βερολίνο, και από κάτω «αργυραμοιβοί», τελώνες, γραμματείς και φαρισαίοι να παίζουν με τις ζωές τους και το μέλλον τους χαρτιά και ζάρια.(futures τα λένε τώρα και swaps…).

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε έτσι τα κανονίζουνε όλα να γίνουν και . . έτσι γίνονται…

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ώστε έτσι τα κανονίζουν για να γίνουν και . . θα γίνουν…

Ώστε έτσι λοιπόν…

Ή μήπως,

όχι;

 

 

 

«ΣΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ»

Standard

ΣΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ

14

Στις άλλες πόλεις

τα πλεγμένα χέρια

 

τα βήματα στα

φύλλα του

ιπποκάστανου..

 

Στις άλλες πόλεις

ο σύντομος ήλιος

που χαιρετίζαμε…

 

Στις άλλες πόλεις

η σκόνη

στα ερωτευμένα

μάρμαρα,

 

το νερό

στα δεκατρία στόματα

που ξεδιψούσαμε…

 

Στις άλλες πόλεις

η θάλασσα

που γλίστραγε

απ’ τους μεγάλους γερανούς

 

κι’ οι τσιμεντένιες που

απομέναν

πέτρες…

 

Στις άλλες πόλεις

τα γιασεμιά

μες στις βιτρίνες

μάτια σου,

 

ο κόρφος με τους

πορτοκαλανθούς…

 

Στις άλλες πόλεις

η έγνοια

των τρένων

 

στους σιδερενιους

δρόμους

 

 

και οι καρδιές

μες τις βαλίτσες

που δεν έκλειναν…

 

 

 

Στις άλλες πόλεις…

 

Στο λουτρό

της λησμονιάς,

 

στο μαυσωλείο

των ονείρων…

 

Στις άλλες πόλεις…

Τον καιρό

της αγάπης…

 

 

«ΔΕΣΜΕΥΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΔΙΕΘΝΩΣ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ & ΟΙ ΔΑΝΕΙΑΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΝΟΜΙΚΗ ΑΠΟΨΗ;»

Standard

dikΈνα από τα ισχυρότερα «επιχειρήματα» των διεθνών και εγχώριων εκβιαστών που χρησιμοποιούνται κατά της Ελλάδας και της νέας Ελληνικής κυβέρνησης είναι η υποτιθέμενη «νομική» υποχρέωση της Ελλάδας να «σεβαστεί» τις υπογραφές της στα εως τώρα συμφωνηθέντα μνημόνια και δανειακές συμβάσεις.

Είναι όμως ακριβώς έτσι τα πράγματα;

Στο παραπάνω ερώτημα έρχεται να δώση απάντηση η γνώμη του διδάκτορα ποινικού δικαίου, έμπειρου νομικού και φίλου ΦΩΤΙΟΥ -ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΜΑΖΑΡΑΚΗ όπως αυτή εκφράστηκε σε άρθρο του στην «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ»σήμερα 05/02/2015 αρ.φύλλου 660 σελ.8

img134

«ΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ…»

Standard

ilmanifestoΤα συμπεράσματα είναι «πρώτα» και είναι «εν θερμώ»

1) Ένας φανατικός ακροδεξιός, ένας παράξενος, μοιραίος, άνθρωπος των άκρων, που κάποτε είχε κατηγορηθεί από τον ίδιο του τον αρχηγό σαν αποστάτης και όργανο του «ξένου παράγοντα», οδήγησε την συντηρητική παράταξη στην Ελλάδα σε μια μεγάλη πολιτική, αλλά κυρίως θα έλεγα στην μεγαλύτερη «ιδεολογική ήττα» της ιστορίας της!!!

Η υπουργοποίηση της φασιστοσυμμορίας των καρατζαφερικών ψευτοκαταφερτζήδων και η αναγωγή των Φαηλομπαλτάκων σε αυτοκρατορικούς παππίες, επέβαλε ακροδεξιό ιδεολογικό κηδεμόνα στο εσωτερικό των συντηρητικών και αποστέρησε από την ελληνική δεξιά τον φερετζέ της μετριοπάθειας και τον μανδύα του «κέντρου» με τον οποίο προσπάθησε να  πρωταγωνιστήσει- και πρωταγωνίστησε- στην πολιτική ζωή στα μεταπολιτευτικά (και όχι μόνο) χρόνια…

Αποκαλύφθηκε με αυτόν τον τρόπο ο πραγματικός εμφυλιοπολεμικός, μισαλλόδοξος και απωθητικός «πυρήνας» μιας παράταξης που αποδέχτηκε και αποδέχεται, ακολούθησε και ακολουθεί, χειροκρότησε και χειροκροτεί τα νεοφασιστικά ιδεολογικά αποπτύσματα σαν μέντορες και εμπνευστές της…

Παράλληλα, αυτό το απεχθές στους πολλούς πρόσωπο, δεν έγινε κατορθωτό να ρετουσαριστεί για να γίνει αποδεκτό, ούτε με τις πατροπαράδοτες πελατειακές παροχές, ελλείψη βεβαίως ρευστού,(αν και έγιναν φιλότιμες προσπάθειες επ’ αυτού), ούτε με πατριδοκάπηλες και αρχαιολάγνες, φανφάρικες «θεατρικές παραστάσεις» και ιαχές που δεν θα μπορούσαν να αποδώσουν φυσικά τα αναμενόμενα τη στιγμή που μπροστά στα μάτια του καθένα η πατρίδα κατέρεε και ξεπουλιώταν και η εθνική υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια κουρελιαζόταν απ’ τους σερνάμενους στα πόδια της καγκελαρίου…

Στην εσωτερική στροφή της παράταξης από μια ισορροπία «λαϊκής δεξιάς» – κεντροδεξιάς, στην εξτρεμιστική ακροδεξιά, είχε άθελά του ίσως συμβάλλει και ο προγενέστερος εμβολιασμός της με τον νεοφιλελεύθερο πολιτικό αμοραλισμό και την αναλγησία, μέσω της γνωστής πολιτικής οικογένειας…

2) Τίποτα από όλα αυτά βέβαια δεν θα έφτανε να ερμηνεύσει το σημερινό  ιστορικό εκλογικό αποτέλεσμα χωρίς την  παράλληλη θριαμβική προσωπική πορεία του «γελαστού παιδιού» της ελληνικής αριστεράς!

Ουδέποτε στη μεταπολιτευτική τουλάχιστον περίοδο, πολιτικός «αρχηγός» (για να χρησιμοποιήσω αυτή τη γελοία  και απαράδεχτη για την κουλτούρα της αριστεράς λέξη), επικρίθηκε, κατηγορήθηκε, προεξοφλήθηκε, εξυβρίσθηκε και λοιδωρήθηκε τόσο πολύ  και κυρίως σε τέτοια προφανή δυσαναλογία (και δυσαρμονία) με τα (μη ακόμα) πεπραγμένα του…

Κι’ αν απ’ την πλευρά της η φασιστική μονταζιέρα, των Σαμαρικών «χαρτουλάριων» και του δημοσιο-«γραφικού» αδελφάτου των οφφικιάλων των ΜΜΕ (*μέσων μαζικής.. εξαχρείωσης; εξαπάτησης; εξαθλίωσης; εκβιασμού;  – διαλέγετε και παίρνετε-) έφτασε τελικά με την επιμονή της στην τρομολαγνεία, στα όρια του ιλαρού, δεν έλειψαν  όμως και απ’ την αποδώ πλευρά του ποταμού όχι μόνο η καλοπροαίρετη ή μη  σκληρή κριτική, αλλά και οι άθλιες προσωπικές επιθέσεις και αυτή καθαυτή η χυδαία εξύβριση

Τσογλάνι για την πριμαντόνα του θεοκρατικού απολιθώματος του Περισσού, τσιπραντρέας, υποκριτής, άπατρις διεθνιστής, αμερικανόβαλτος και αυριανός κωλοτούμπας για τους υπερπατριώτες του δεξιόστροφου και αριστερόστροφου εξωσυριζαϊκού αντιμνημονιακού αχτιβισμού, ανεπαρκές κωλόπαιδο κατάλληλο μόνο για προεδρία δεκαπενταμελούς και σνομπισμός για τα αγγλικά του, επιπέδου συνοικιακού φροντιστηρίου, από τα «ποταμίσια» βουρκόψαρα του τηλεμπαγλαμά και κάποιους «δήθεν» ψευτοφιλόσοφους του κοπροσκυλιακού ακαδημαϊκού κατεστημένου…

Και σαν να μην έφταναν αυτά, σκληρή σκληρότατη – κριτική και απ’ τους συντρόφους του στο εσωτερικό για τις προσωπικές του επιλογές σε πρόσωπα και κατευθύνσεις και ανυπόστατες ή μη κατηγορίες για εγωπάθεια, αρχηγισμό, προσπάθεια για χειραγώγηση και μανιπουλάρισμα της κομματικής γραμμής…

Δέν έλειψαν επίσης από νουθεσίες μέχρι και καλοπροαίρετη αλλά οξύτατη πολιτική κριτική και από τους δύο σεβαστότατους δημογέροντες της αριστεράς, τον 93άχρονο ηρωϊκό έφηβο της Απείρανθου που στάθηκε δίπλα του και τον παγκόσμιο τιτάνα της αριστεράς, της μουσικής και της Ελλάδας που στάθηκε δύσπιστος παράμερα…

Σ’ όλους αυτούς, καθώς και στον πολιτικό του μέντορα που τον αρνήθηκε, αποκήρυξε πολιτικά και πολέμησε εκλογικά ο κ.Τσίπρας, προς τιμήν του, απάντησε πάντα με χαμόγελο και συγκατάβαση.

Ούτε μια χυδαιολογία ή προσωπική ύβρις ποτέ και για κανένα, ούτε ένα χτύπημα κάτω απ’ τη ζώνη, ούτε μια πικρή λέξη για τους επικριτές και συκοφάντες, ούτε μια επίθεση έξω από το πλαίσιο των θεσμών και την πολιτική ουσία.

Ακόμα και για αυτά τα αρχικά ανεπαρκή αγγλικά του, καμια εξυπνάδα τύπου Ερντογάν, καμιά απαίτηση να τον παρακολουθούν τάχα στη γλώσσα του, με συστολή και κατανόηση έσκυψε , δούλεψε χωρίς ψευτοεγωισμούς και τα κατάφερε, τα βελτίωσε αισθητά.

«Τα του καίσαρος τω καίσαρι» κύριοι!!!

Δεν είναι αγιογραφία, ούτε λιβάνισμα, είναι η ελαφριά υπόκλιση που του χρωστάω για την αυστηρή κριτική με την οποία όλο αυτό το διάστημα στάθηκα πάντως δίπλα του και έτσι τώρα δόξα σοι ο θεός, μπορώ να πανηγυρίζω χωρίς να υποχρεωθώ να κάνω κωλοτούμπα!

Είναι η «στόφα» που μας απέδειξε ότι έχει και που χάρισε στην Ελλάδα και στην ελληνική αριστερά έναν ηγέτη αλλά και στην παγκόσμια πια αριστερά τη νέα της σημαντική φιγούρα…

«HASTA LA VICTORIA SIEMPRE» το λοιπόν Αλέξη,

(μέχρι τη νίκη πάντα!) έτσι όπως απέριττα και δίχως στόμφο το είπε ο Τσε,(και όχι «για πάντα» που το θέλει ο ριζοσπάστης και που θα ήταν βέβαια «para siempre»), hasta la victoria και μεις μαζί σου, κι’ ο θεός που..δεν πιστεύουμε ας βάλει κι’ αυτός το χεράκι του…

 

 

«ΜΟΡΦΕΣ ΣΕ ΑΦΗΓΗΣΗ» – ΜΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ – ΜΙΑ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ

Standard

site-Poster-Papageorgiou2-582x260

Έκθεση ζωγραφικής      Black Duck Multiplarte –Ντόρα Ρίζου
Cafe-Bar-Restaurant-Gallery
Χρήστου Λαδά 9α
210 3234760
http://www.blackduck.gr / info@blackduck.gr                                                  
Νίκος Παπαγεωργίου
«Μορφές σε αφήγηση»

8 – 24 Ιανουαρίου 2015

 

Η ζωγραφική,

η ποίηση,η πεζογραφία, η μουσική, ο χορός, το τραγούδι, η χαρακτική,η γλυπτική, η υποκριτική, η σκηνοθεσία, η παντομίμα, το θέατρο, η κινηματογράφιση, η φωτογραφία, δεν είναι παρά.. μπαλαρίνες στον μεγάλο χορό της αφήγησης…

Απ’ τον καιρό του Τυφλού Ποιητή και πολύ παραπίσω ίσαμε την Αλταμίρα, το Σοβέ,το Λάσκο και το Ελ Καστίγιο, απ’τους καιρούς που αχνοχαράζει λαξεμένη στην σκληρή επιφάνεια των βράχων ως να χυθεί υγροποιημένη γύρω απ’ τη φωτιά, στους χορούς και στα ρυθμικά ουρλιαχτά της φυλής, η Τέχνη είναι ΑΦΗΓΗΣΗ.

Η αφήγηση ως τέχνη γεννά την «τέχνη της αφήγησης» που στερεοποιεί το ορόσημο της στα μεγάλα και ιερά κείμενα του Ανθρώπου…

Η Ιλιάδα, η Οδύσσεια, η Θεογονία, ο Διόνυσος και η Αττική Τραγωδία, το Ταλμούδ, οι Βέδες,ο Κομφούκιος,το Κοράνι, η Γέννεση και η Αγία Γραφή…

τα βάζα με το πνευματικό μέλι της ανθρωπότητας!!!

Σ’ αυτά σκύβει και βουτάει το πινέλο του ο Παπαγεωργίου, απ’ την Αγία Γραφή εμπνέεται το πολύπτυχο με το οποίο γνωστοποιεί και το οποίο δεσπόζει στην έκθεσή του: «Tην προδοσία».

Εκεί ανάμεσα σε κομμάτια επάλληλα που αλληλεπιδρούν «διεκδικώντας την αυτονομία τους» είναι ο νέος Χριστός του Παπαγεωργίου με μπουφάν και με τζήν, εκεί κι’ο Ιούδας ο μέγας «προδότης», εκεί κι’οι λιθοβολητές, οι κλακαδόροι, οι μπράβοι, εκεί και οι σπαρακτικές μορφές των μαθητών και των φίλων…

Η προσδοκίες σου κομματιάζονται μπροστά στο άπλωμα του έργου και στιγμιαία σαστίζεις με την εικόνα  του σύγχρονου προλετάριου Χριστού των δρόμων…

Σπάζοντας και ανασυνθέτοντας τα κομμάτια του εικαστικού αυτού «lego»μπορεί ακόμα να νομίσεις πως διακρίνεις την αλληγορία της σύγχρονης «προδοσίας» του λαού και της χώρας μας, πισώπλατα μαχαιρωμένης απ’ τους έμπιστους και έρμαιο στις διαθέσεις των σταυρωτήδων…

Μα οι «προδοσίες» δεν τελειώνουν ποτέ, ατομικές, υπαρξιακές,αισθηματικές,συλλογικές,εθνικές,ανθρώπινες,δίνοντας στο πεντάπτυχό την αναγεννητική μετατρεπτικότητα Ματριόσκας!

Η έκθεση είναι αναμφίβολα σκληρή.Προκλητικά θα έλεγα σκληρή.Απ’ τα εκατοντάδες έργα του ο Παπαγεωργίου επιλέγει να εκθέσει 29 και από αυτά τα 28 είναι έργα τραχιά και μόνο η υπέροχη «Μουσική» του σε λάδι απαλύνει βαλσαμικά την αναστατωμένη σου ψυχή.

Πρώτη έκθεση, παρθενική, για ερασιτέχνη εραστή της Πολύμνιας, που δίχως περγαμηνές μα με θάρρος,  χυμάει κουρσάρος ορμητικός,πάνας και σάτυρος θαρρείς να βιάσει αυτήν που οι άλλοι με προσοχή και μετρήματα ζητούν το φιλί της…

Δεν θα αναλωθώ να περιγράψω τον άνθρωπο που έκανε το Δελφικό «Γνώθι σαυτόν» σκοπό ζωής.

Ο Νίκος είναι φίλος, παλιός, αγαπημένος,παιδικός, γλυκύτατος.

Ο Νίκος είναι γιατρός, φτασμένος νευροχειρουργός παντρεμένος χρόνια με την επιστήμη του από έρωτα…

Ο Νίκος είναι ο άνθρωπος που όταν χαλάρωσε για λίγο τη χειρουργική του μάσκα μας χάρισε δύο έξοχα φιλοσοφικά βιβλία:

Τις «ανιχνεύσεις στους δρόμους του πνεύματος» και το «από τη γλώσσα στην κοινωνία».

4bc83199-b1fa-4a74-91b1-b70edc898a91_150x150                    apoth

Και τώρα σκίζει και πετάει κι’ αυτό ακόμα το άβολο κουστούμι του συγγραφέα και μένει γυμνός «πίθηκος» τρχωτός και πρωτόγονος για να κυλιστεί στον κόσμο του φωτός και των χρωμάτων…

Στην έκθεση μπορείς να τον βρεις ,να πιεις ένα ποτό και να μιλήσεις, κλέβοντας λίγη ζεστή, αχνιστή ενέργεια απ’ την παράφορη φύση του.

Θα σταματήσω εδώ για να τον αφήσω να μας να μας μιλήσει ο ίδιος σχεδόν «ντροπαλά» για την έκθεση:

– – – – – – – – –  – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –  – – – – – – – – – – –  – – – – –

 

Την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής παρουσιάζει ο Νίκος Παπαγεωργίου, στη γκαλερί του Black Duck, από τις 8 έως τις 24 Ιανουαρίου.
Πρόκειται για μια σειρά έργων με ανθρώπινες φιγούρες που παρ’ ότι είναι «αποκομμένες μέσα σ’ έναν άδειο φόντο, αλληλεπιδρούν η κάθε μια χωριστά ή και σε μικρές ομάδες. Αποτελούν πολύπτυχα, όπου το κάθε έργο-πτυχή ζητεί την αυτονομία του», όπως σημειώνει ο ίδιος ο καλλιτέχνης.
Συγκεκριμένα, ο Νίκος Παπαγεωργίου, λέει για την ζωγραφική του και τον ανθρωποκεντρικό της χαρακτήρα: «Η συνειδητοποίηση του τι θέλει να πει κάποιος με την ζωγραφική, θεωρώ ότι είναι σημαντικότερη κι απ’ την ίδια την τεχνική δεξιότητα που απαιτεί η τέχνη αυτή. Τα μέσα επίσης που θα χρησιμοποιήσει είναι θέμα προσωπικής προτίμησης, αρκεί να αναδεικνύεται με συνέπεια αυτό που επιθυμεί να εκφράσει. Στα γενεσιουργά αίτια της ζωγραφικής συγκαταλέγω τον θαυμασμό του Ωραίου, την προσωπική ανάγνωση του πραγματικού ή του φαντασιακού, την περιγραφή του Ανθρώπου. Οι ατομικές βιοθεωρησιακές πεποιθήσεις νομίζω ότι παίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτό που εκφράζει τελικά το ζωγραφικό έργο.

Βασικά ανθρωποκεντρικός πλέον στα θέματα της ζωγραφικής μου, το πρόσωπο τα χέρια και τα ρούχα αποτελούν τ’ αγαπημένα μου στοιχεία. Από την αρχή δεν περιορίστηκα όμως στο να απεικονίσω απλά μια ανθρώπινη φιγούρα. Αυτό από μόνο του δεν με εξέφραζε, ήθελα η μορφή να “μιλά”. Είτε με την έκφραση του προσώπου είτε με τη στάση του σώματος, επεδίωκα να κάνω το έργο να δηλώνει κάτι. Πέρασε αρκετός καιρός όμως για να συνειδητοποιήσω ότι τα πιο σημαντικά πράγματα τα λένε οι άνθρωποι μαζί κι όχι οι μοναχικές μορφές.

Επικεντρώθηκα λοιπόν στις ανθρώπινες μορφές και σ’ αυτό που θέλουν να εκφράσουν συλλογικά. Έτσι ζωγραφίζω φιγούρες χωρίς κάποιον χώρο ως υπόβαθρο. Είναι αποκομμένες μέσα σ’ έναν άδειο φόντο και αλληλεπιδρούν, η κάθε μια χωριστά ή και σε μικρές ομάδες. Αποτελούν πολύπτυχα, όπου το κάθε έργο-πτυχή ζητεί την αυτονομία του. Ταυτόχρονα όμως δείχνει να συνέχεται με τ’ άλλα, σαν να αλληλοεπικαλύπτονται, χωρίς όμως αυτό να είναι πιστό σε ρεαλισμό. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι η ανάδειξη της αλληλεπίδρασης και η μετάδοση του όποιου νοήματος.

Τα έργα μου που εκτίθενται στην γκαλερί του Black Duck, θεματικά απηχούν την παραπάνω αντίληψη. Νοιώθω ότι ενώ ξέρω τι θέλω να πω, ο δρόμος για την τεχνική και εκφραστική εξέλιξη είναι μακρύς και δύσκολος και έχω να διδαχθώ ακόμα πολλά. Άλλωστε, είναι η πρώτη μου ατομική έκθεση».

ΑΘΗΝΑ

08/01/2015

 

Ο «ΤΥΠΟΣ» ΤΩΝ «ΗΛΩΝ»

Standard

imagesΥπήρξε ποτέ η ανεξάρτητη δημοσιογραφία;

Όλα αυτά τα στερεότυπα με τα οποία μας μεγάλωσαν, για το «αντικειμενικό» BBC, την «αδέκαστη» Washington post (του watergate και του Νίξον), το «έγκυρo» Spiegel, τους «προοδευτικούς» Ν.Υ Τimes κ.τ.λ ήταν ποτέ υπαρκτά; Είναι ή υπήρξε ποτέ «σοβαρή» η Monde, «αδέσμευτος» ο Independed,»ποιοτικός» και «φιλελεύθερος» ο Guardian, «αξιόπιστοι» οι Financial times ;

Και όλοι αυτοί οι σχεδόν μυθικοί ανταποκριτές, μες τα γαζωμένα απ’τις σφαίρες αγροτικά, με το προχειρογραμμένο PRESS στο πλάϊ ή στο τζάμι, που πάλευαν κόντρα σε εχθρούς και σε «φίλους» για να φτάσει ασφαλές το πολύτιμο φιλμάκι με τα «αληθινά γεγονότα» στα κεντρικά του διεθνούς πρακτορείου, (που σαφώς και θα το δημοσίευε) και από κεί και μετά μέχρι και τις εσχατιές του γήινου γλόμπου, υπήρξαν ποτέ πραγματικά κάπου έξω απ’ το σελιλόιντ και την γόνιμη μα απατηλή φαντασία της μεγάλης σχολής των σεναριογράφων του hollywood ;

Και αν ναί, αν όλα αυτά πράγματι υπήρξαν – και όσοι από μας δεν γεννηθήκαμε χτες το ξέρουμε πως κάποτε υπήρξαν με κάποιο τρόπο, ίσως  διαφορετικό απ’ ότι τα θέλει σήμερα ο μύθος τους, πάντως υπήρξαν – τότε τι απέγινε; Τι μεσολάβησε; Τι άλλαξε και περάσαμε από το «καλημέρα Βιέτνάμ» και το «αποστολή στη Νικαράγουα», στον Peter Arnett και το CNN της Βαγδάτης και από κει ακόμα χειρότερα,στο απόλυτα γκρίζο και εμετικά ομογενοποιημένο, παγκόσμιο «μπεμπελάκ μαμ» της σημερινής ειδησιογραφίας;

Εάν καταμεσής του ψυχροπόλεμου με τόνα χέρι στο τηλέφωνο και τ’άλλο στο κουμπί με τα πυρηνικά ο κόσμος έβρισκε τον χώρο και τον τρόπο νάχει μια στάλα «αλλιώτικη» πληροφόρηση,να παίρνει μια – βιαστική έστω – «μυτιά» απ’ την κρυμμένη «σκόνη της αλήθειας», τότε;

Τότε τι θάπρεπε να περιμένει κανείς απ’ το παγκοσμιοποιημένο «σήμερα», με τη ρώσικη αρκούδα ακόμα καθιστή στο καναβάτσο και τον περίφημο δρόμο της Κίνας για τον «κομμουνισμό»(!) να περνά μέσα απ’ τη Wall Street κι’ ανάμεσα απ’ τις σειρές τα εργοστάσια με τα παιδάκια που λιποθυμάνε αλυσόδετα στην εργασιακή κακοποίηση;

Τι θα περίμενε κανείς στην εποχή των πολυμέσων,του ίντερνετ, των pc και των laptops,των iphones και των smartphones, την εποχή της κυριαρχίας των «μέσων επικοινωνιακής δικτύωσης»;;  (Επικοινωνιακής και όχι βέβαια «κοινωνικής» όπως λαθεμένα και εσκεμμένα αποκαλούνται, αφού ακόμα κι’ ο πιο διάσημος φεισμπουκάς, με τα περισσότερα «likes» κάλλιστα θα μπορούσε να μην είναι  τίποτα άλλο, παρά ένας θλιβερός μισάνθρωπος, σκυμμένος πάνω από μια ταστιέρα σε κάποιο σκοτεινό υπόγειο, που πλήττει και μετρά τις  ώρες που περνάν σαν κατσαρίδες!).

Πάντως κανείς δεν θα περίμενε το είδος πληροφόρησης που γνωρίσαμε στην περίπτωση της ανατροπής και της online εκδοράς του Καντάφι,(αλήθεια που είναι τώρα η ευαισθησία και το ενδιαφέρον για το τι γίνεται στο διαρκές σφαγείο της Λιβύης;),

– Στην περίπτωση της προσπάθειας ανατροπής του Άσαντ στη Συρία και του υπερεξοπλισμού για το σκοπό αυτό των ισλαμοκανίβαλων που ζώνουν τώρα από παντού το Κομπάνι…

– Στην περίπτωση της «εξαφάνισης» του αεροσκάφους των Μαλαισιανών αερογραμμών…

– Στην περίπτωση της «πορτοκαλί» ..νεκρανάστασης των ναζιστοεσσές στην Ουκρανία και της περίφημης «εισβολής»(!!!) των Ρώσων στην Κριμαία…

– Στην περίπτωση της προβολής και της ευνοϊκής μεταχείρισης των επιχειρημάτων των δήμιων του άμαχου πληθυσμού της Γάζας

– Στην περίπτωση της επικοινωνιακής διαχείρησης υπέρ των φαρμακευτικών πολυεθνικών της κρίσης του ebola στην κεντροδυτική αφρική και στις ανάλογες περιπτώσεις των ιών της γρίπης των πουλερικών και των χοίρων…

– Στην περίπτωση της συνεχούς και μονομερούς προβολής των νεοφιλελεύθερων οικονομετρικών τραμπουκισμών και ψευδοεπιστημονικών καλαθυρμάτων σαν την μοναδική κι’ απόλυτη «γνωσιακή υπεραξία» της ανθρωπότητας!!!

– Στην περίπτωση της αντιμετώπισης της χρεοκοπημένης Αργεντινής και της κατασυκοφάντισης των χειρισμών της κυβέρνησής της…

– Στην περίπτωση της αντιμετώπισης των ανθρώπινων και των κυριαρχικών  δικαιωμάτων των πολιτών της Κύπρου και γενικά των μικρών χωρών αλλά και των δίκιων του ηρωϊκού λαού του Κουρδιστάν….

– Στην περίπτωση τέλος (για να μην συνεχίσω με έναν ανούσια ατέρμονα κατάλογο) του διεθνή επικοινωνιακού κατεξευτελισμού της Ελλάδας στον δρόμο για την υπαγωγή της στην μνημονιακή κατοχή…

…Όμως για μισό, σταθείτε λίγο… Μήπως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι; Θες κι’ όλα αυτά να μην είναι παρά ο συσσωρευμένος «οπτικός αρνητισμός» όλων των πικραμένων πρώην σταλινικών, η μίζερη σκοπιά του κάθε ορφανού των παρελάσεων της κόκκινης πλατείας, των γούνινων καπέλων και του τείχους;(!!)

Μήπως πίσω από μια τέτοια θεώρηση παραμονεύουν η συνωμοσιολογία, η γραφικότητα, η συνωμοσιολαγνεία και το ψεύδος;

Μήπως ίσα-ίσα τα πράγματα τώρα είναι πολύ καλύτερα; Τώρα με τόσα «μέσα», τόσες φωνές,τόσο πλουραλισμό,τώρα που ο κάθε «πουθενάς» βγαζει το «ζόρι» του «όπου» και «όπως», μ’ ένα tweet, μια φεϊσμπουκιά,ή μ’ ένα blog βρε αδελφέ στην τελική… Μ’έναν πλανήτη σχεδόν ασύνορο, με μαύρο κιόλας πρόεδρο επάνω στα τιμόνια, κι’ οχι να πεις κάνα ρεπουμπλικάνο τεξανό, μα δημοκρατικό και χαβανέζο;

Μήπως όλη αυτή η γκριζούρα κι’ η ομοιογένεια βγαίνει απ’ την ελευθερία πρόσβασης πια όλων στην ίδια κοινή αλήθεια;

Μήπως οι νεοφιλελεύθεροι έχουν το δίκιο κι’ έμεις οι υπόλοιποι κοιμόμαστε βαθιά κάπου ανάμεσα «γη του πυρός» και «πάσο φούντο» ;

Μήπως … Μήπως οι..ελέφαντες είναι όλοι.. ροζ με βούλες κίτρινες, χορεύουν τσάρλεστον και βγάζουν απ’ τις προβοσκίδες.. σαπουνόφουσκες;;!!!

Στους υπερόπτες των κολέγιων δεν απαντάς…Δεν τους χρειάζεται.Το μόνο ίσως που θα είχανε ανάγκη αυτοί, είναι ένα γερό χαστούκι στον καιρό του, απ’ τον γονιό τους, που όμως δεν δώθηκε και πάμε παρακάτω…

Εμεις οι άλλοι ας ακούσουμε λιγάκι τον Τζόρτζ Μόνμπιο αρθρογράφο της Guardian συγγραφέα και ακτιβιστή που με πατέρα επιχειρηματία,επικεφαλή του Εμπορικού και Βιομηχανικού Φόρουμ του συντηρητικού κόμματος και μάνα επί δεκαετία επικεφαλή του περιφερειακού συμβουλίου της Ν.Οξφόρδης, ξέρει καλά και από πρώτο χέρι τι  μας λέει:

Λέει λοιπόν ο Μόνμπιο: <<Ενας μικρός αριθμός δισεκατομμυριούχων και επιχειρήσεων ελέγχει τα ΜΜΕ και επηρεάζει την κοινωνία. Είναι άνθρωποι με εντελώς διαφορετικά συμφέροντα από τα δικά μας. Ετσι τα ΜΜΕ αποτελούν ένα πολύ μεγάλο μέρος του προβλήματος. Υπήρξε κάποια στιγμή η ελπίδα πως η ψηφιοποίηση θα εκδημοκράτιζε τα ΜΜΕ και ότι αυτά δεν θα μονοπωλούνταν πλέον από τους δισεκατομμυριούχους. Ομως αυτή η ελπίδα δεν έγινε πραγματικότητα. Και παρότι εκατομμύρια άνθρωποι είναι δραστήριοι στα κοινωνικά μέσα, τα παραδοσιακά ΜΜΕ κυριαρχούν ακόμα στη διαμόρφωση της πολιτικής αφήγησης. Γι’ αυτό πρέπει να βρούμε τα μέσα να το «σπάσουμε» αυτό. Δεν έχω τη λύση, αλλά πρέπει να τη βρούμε>>.

(Το απόσπασμα είναι από την πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Μόνμπιο στην <<Εφ.Συν>> και στον Τάσο Τσακίρογλου και μπορεί να τη βρει κανείς ολόκληρη http://www.efsyn.gr/?p=231194).

Κείνο που δεν μας λέει όμως ο Μόνμπιο είναι το πως και το γιατί καταφέρνουν τα παραδοσιακά ΜΜΕ να υπερισχύσουν μέσα σε τέτοιο υποτιθέμενο πλουραλισμό και συνεπώς να διαμοφώσουν εκείνα το πολιτικό αφήγημα.

Εάν έπρεπε να αποτολμήσω εδώ μιά απάντηση, θα εστίαζα στο γεγονός ότι άλλο πράγμα είναι η παραγωγή-δημιουργία μιας πρωτογενούς πληροφορίας είδησης και άλλο πράγμα, τελείως διαφορετικό η αναπαραγωγή  και η μετάδοσή της.

Η είδηση στον κόσμο της εμπορευματοποιημένης πληροφόρησης δεν είναι παρά «προίόν» για την αρχική παραγωγή του οποίου όπως και για κάθε άλλο προϊόν  απαιτείται κεφάλαιο, δηλαδή χρήμα. Συνεπώς η πρωτογενής παραγωγή, επιλογή αλλά και η κατασκευή (χάλκευση) της είδησης είναι στα χέρια των ισχυρών του χρήματος.

Σαν προϊόν μάλιστα η είδηση, ακολουθεί τον ίδιο δρόμο που ακολουθούν σήμερα και τα άλλα προϊόντα: Πρώτα παράγεται και στη συνέχεια δημιουργούνται στην κοινωνία οι επίπλαστες ανάγκες που οδηγούν στην κατανάλωσή του.

Ετσι, τα μεγάλα  διεθνή συγκροτήματα τύπου είναι οι χώροι αρχικής παραγωγής, επιλογής αλλά συχνότατα και κατασκευής και χάλκευσης των ειδήσεων, τα προσχέδια των οποίων, (τα ιδεολογικά αλλά και τα γλωσσοιδιωματικά καλούπια),παρέχονται από τις πανταχού παρούσες και «πλουσιοπάροχα χρηματοδοτούμενες σε Η.Π.Α και Ευρώπη» <<δεξαμενές σκέψης>> τα περίφημα <<think tanks>> την εκπορνευμένη παναπεί διανόηση στην υπηρεσία των πλούσιων αλλά ανίκανων για αυτή τη δουλειά αφεντικών.

Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνουν οι μεσαίες και μικρές εμπορικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται τυχοδιωκτικά στο χώρο του τύπου (ραδιοφωνικοί σταθμοί, τηλεοπτικά κανάλια,ημερήσια,εβδομαδιαία και μηνιαία έντυπα μέσα) και βεβαίως «εμείς»… (!!)

Ναι εμείς, «Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» του ίντερνετ και της «κονωνικής δικτύωσης» κάθε μορφής, που αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι του δικτύου διάδοσης  και αναμετάδοσης (και μάλιστα άμισθο) της «προκατασκευασμένης» ή προεπιλεγμένης πληροφορίας, αφού κάθε λογαριασμός στο facebook, το twitter, το linkedIn ή το Live Journal, στο WorldPress ή όπου αλλού, κάθε blog, κάθε επώνυμο ή ανώνυμο ιστολόγιο, κάθε σχολιασμός, κάθε κατάφαση ή αντίδραση,δεν είναι παρά ένας ακόμη «amplifier»,ένας ακόμα αναμεταδότης, ένας ακόμα μικρός ενισχυτής του αρχικού «σήματος»…

Ο πλουραλισμός, η σκληρή ή αποδομητική κριτική,το ξεμπρόστιασμα της επιχειρούμενης απάτης,η δημιουργική και αισθητική πολυφωνία είναι μεν υπαρκτά αλλά «προβλεπόμενα» και εντάσσονται στον γενικότερο εκείνο κανόνα του μάρκετινγκ που θέλει την αρνητική διαφήμηση να γνωστοποιεί και να συντελεί στην τελική προώθηση του προίόντος εξίσου καλά με τη θετική του καμπάνια…

Εξάλλου, ακόμα κι’ αν όλοι οι ευγενικοί σταυροφόροι αυτού του ανέντιμου κόσμου, όλοι οι «χρυσοί»  και πονετικοί του «πρίγκηπες» (για να θυμηθώ τον Ουάιλντ κι ένα παραμυθάκι του), ακόμα κι’ αν όλοι αυτοί ενώνανε κάθε φορά τα αστραφτερά τους ξίφη για να υπερασπιστούν την αλήθεια από την «κάλπικη λίρα» του ψεύδους,του έντεχνα διοχετευμένου στην «αγορά» απ’ τους γκουρού του «απατηλού» και της ψευδαίσθησης ακόμα κι’ αν τα κατάφερναν με κόπο…

…Ακόμα και τότε η ζημιά θα είχε γίνει…. Δεκάδες «πραγματικές ειδήσεις» θα περνούσαν απαρατήρητες ,τυλιγμένες σε αόρατο μανδύα, δίχως τον γόνιμο προβληματισμό του εντοπισμού τους, ενόσω θα σπιθοβολούσανε κόντρα στο ψεύτικο, τα ξίφη των ηρώων μας…

Όχι πάντως πως γι’ αυτό «λιγότερη τιμή τους πρέπει» απ’ όλους μας!!

Εγώ στ’ αλήθεια δεν ανήκω πια σ’ αυτούς. Το «ρουμπίνι» από το ξίφος μου το χάρισα, πάει καιρός και τα «πετράδια» απ’ τα μάτια μου επίσης και ότι «φλούδα» είχα από χρυσάφι… Οι τσίγκοι μοναχά μου απομείνανε κι’ αυτούς τώρα μοιράζω… Κι’ όπως κανείς δεν σταματάει να τους πάρει, σκέφτομαι:

<< Θα είναι όλοι βιαστικοί για να προλάβουν.Βιάζονται, βιάζονται βιάζονται… Εμ,βέβαια, έχουν ολόκληρη ζωή να τελειώσουν….>>.

 

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΙΑ «ΣΟΒΑΡΗ» ΑΝΑΛΥΣΗ!!!!

Standard

ekloges*Η εικόνα απο epikairo.gr

 

 

 

 

Πάπαλα λοιπόν…

Πάνε κι’ οι εκλογές, περάσανεεε…

Στις 25 εμείς ΨΗΦΙΣΑΜΕ αλλά… στις 26 αυτοί.. ΔΕΝ ΦΥΓΑΝΕ !!!

 

Βλέπεις, εμείς εδώ, ψηφίσαμε για να φύγουνε, οι άλλοι όμως εκεί, ψηφίσανε για να μείνουνε, κάποιοι και εδώ και εκεί δεν ψηφίσανε καθόλου και έτσι αυτοί ενώ θα φεύγανε μείνανε, ή μείνανε μέχρι να φύγουνε, ή μέχρι να.. ξεφύγουνε, ή μέχρι να μας τη δώσει και να να φύγουμε εμείς …

Στο Τιβι-στάν βέβαια αρχίσανε αμέσως τις ανα[γου]λύσεις, πως δηλαδή οι Νουδούλοι νικήσανε .. χάνοντας και πως οι Συριζαίοι χάσανε .. νικώντας και πως ο Βενιζήλιας ,(που τον πας τον Βενιζήλια), στάθηκε .. πέφτοντας και πως το «ποτάμι» υπερχείλισε .. ξεφουσκώνοντας και κατα-Κύρκε-υσε (υιέ μου – υιέ μου – Αβεσσαλώμ) τις Βρυέξαλλες πέρα εις τας ΓΙΟΥΡΟπας ή εις τας ΓΙΟΥΡΟ-άπαπα-ς αν δεν τις πάτε!!

Και να γελάκια στους «Ενικούς» ο Φα(γ)ήλος ευδιάθετος και να αστειάκια, ξεχνώντας τους πληθυντικούς με την Κανέλλη, που ιπποτικά τ’ αποδεχότανε, όλα τα δέχεται απ’ αυτά τ’ (απ)-ανθρωπόμορφα , η μεγαλόκαρδη η Λιάνα μας, όλα από όλους, εχτός από κείνο το τσογλάνι τον Τσίπρα που της κάθεται στο στομάχι και δεν τον ανέχεται ούτε να μορφάζει μόνος του στο σαλόνι του!!

Και έτσι μάθαμε πως κρατιέται τόσο ζωηρή και τσαχπινούλα η Λιάνα. Έλα, πες μας το μυστικό σου – της έλεγε ο Φαήλος – θα σας πω – έκανε εκείνη αυτάρεσκα – να τώρα θα τραβήξει μια ζελατίνα απ’ τη μούρη της σκέφτομαι εγώ – σαν εκείνα τα μπάνερ που το κατέχουν το»μυστικό» και ξεπηδάνε στο ίντερνετ και λένε «είναι 70 ετών και φαίνεται 30» και τρελαίνονται οι γιατροί και οι δερματολόγοι και κόβουν φλέβες και κουρεύονται Σύριζα οι αισθητικοί σε ένδειξη πένθους και απύθμενης απελπισίας …

Έτσι νόμιζα εγώ, αλλά εκείνη σκύβοντας μπροστά λέει χαμηλόφωνα και συνωμοτικά: Το μυστικό είναι για να ξέρετε το… Κόμμα! Το ΚΚΕ!!!

Τώρα εδώ, είναι αλήθεια, άμα δεν έχεις μια σχετική εμπειρία, κάπου χάνεσαι ,τα παίζεις, σου φεύγει τι λέει ο ποιητής και τι θέλει να πει ο Βάϊντα και μένεις με τις ταινιοκριτικές του ριζοσπάστη στο χέρι…

Αλλά ντάξει τώρα, εγώ είμαι αλλιώς… Έχω με το Κόμμα ένα κονέκτ, μια επαφή ρε παιδί μου που μου έχει μείνει από παλιά,κάτι σα στρες να πούμε μετατραυματκό και μπορώ και τα πιάνω αυτά.

Είναι στη.. «συντήρηση» μπροστά οι άνθρωποι όπως και να το κάνεις!! Κάτι η μουμιοποίηση από παλιά του Λένιν, κάτι δρ. Ασλάν ξέρω γω και τα λοιπά, έχει πίσω του μια ιστορία το πράγμα.Και έπειτα η Παπαρήγα τι νομίζεις; Πως δηλαδή τόσα χρόνια διατηρήθηκε αναλλοίωτη στη θέση της; Εφαρμοσμένη κρυογονική – τον κόβω – πίσω απ’ όλα αυτά, με άζωτα (Ν2) και με τέτοια και μάλιστα «προχώ»,τόσο «προχώ» που είναι να στέλνεις τη bo-frost στον Περισσό, γραμμή για σεμινάρια επαγγελματικής κατάρτισης …

Ξέφυγα όμως τώρα και σα ν΄αντικομμουνίζω και δε θέλω, γιατί αυτοί παρεξηγιούνται κιόλας και είναι και κάτι παρεξηγησιάρηδες πα-πα-πα… Μην πεις κουβέντα για το Κόμμα.. Πόση σχέση έχει βέβαια το Κουκου-(τσουμπα)-έ με τον αντικομμουνισμό δεν ξέρω, φαντάζομαι όμως τόση, όση έχει και με τον.. κομμουνισμό!!

Πάντως το κόμμα είναι εδώ, κράτησε ,αυτό έχει σημασία και είναι παρήγορο ότι μετά από ένα αιώνα σχεδόν αγώνες, θυσίες, εξορίες και τα ρέστα, οδηγήθηκε στην έκτη (!)  άκρως τιμητική για αυτό θέση στις εκλογές, λίγο μακριά βέβαια απο τη ζώνη μετάλλια και στην πλάτη εκεινού του απίθανου, του τυχάρπαστου, του δοτού, του τηλεμπαγλαμά,πλήν όμως είναι γνωστό τοις πάσι, ότι το Κόμμα δεν αγωνίζεται για μετάλλια αλλά για την.. απλή χαρά της συμμετοχής!!!

Κι’ έπειτα για κάτσε βρε αδερφέ, δεν εξαφανίστηκε κιόλας σαν τη ΔΗΜάρατη την οπορτούνα, την «ανανεωτική» Κουβελοϋστερνά,που πήγε να βρεί την άλλη ανανεωτική αριστερά, εκείνη ντε, που είναι μαζί και ανανεωτικό ΠΑΣΟΚ και ανανεωτική δεξιά και ανανεωτική Νέα Δημοκρατία και χαρίζει χρέη και σώζει ζωές και όχι στον πόλεμο και χαρίζει πλούτη και χαρίζει οικόπεδα (τσακ, εδώ ήταν το λάθος)…Που πας ρε να χαρίσεις οικόπεδα με τέτοια φορολογία ακινήτων; Εκεί την πάτησε ο Τσαλαζίδης??? και τον νίκησε ο Κουβέλης, για μια χούφτα βέβαια ψήφους…

Τώρα όμως μαθαίνω – τώρα που παραιτήθηκε ο Κουβέλης εννοώ – (δεν τήν εννοούσε βέβαια την παραίτηση αυτός, αλλά οι άλλοι άλλο που δεν θέλανε και τρέχα τώρα να το μαζέψεις…), μαθαίνω λοιπόν ότι στη ΔΗΜΑΡ θα γίνει ένα μπράφ και θα την αναλάβει… τρόϊκα!!!

Ναι,ναι –  όχι του Τόμσεν – αυτή έχει απλώς την «επικαρπία» εγώ μιλάω για την ψιλή κυριότητα την οποία θα αναλάβει τρόϊκα υπό την κ. Ρεπούση(γνωστή για τις ελληνοκεντρικές της απόψεις) και κάποιον Λυχούδη;(της εξουσίας) ή κάπως έτσι που θα μαδήσουν μαζί τον… Μαργαρίτη και θα προσλάβουν μια καθαρίστρια κλιμακοστασίου και έναν πλύστη ζαντολάστιχων όπως τους συνέστησε πριν φύγει ο Γρηγόρης! Ίσως υπάρξει βέβαια κάποιος «συνωστισμός» αλλά πιστεύω ότι θα τα καταφέρουν τελικά να περάσουν απέναντι στην πλευρά του Σύριζα, όπου θα του προσφέρουν την συνεργασία τους και για δώρο(special gift) ένα γιαπωνέζικο ξίφος «σαμουράϊ « ειδικό για «χαρακίρι»!!!

Πάντως όλα αυτά, δημιουργούν θα έλεγα μια σύγχυση,θολώνουν κάπως νερά και χάνεται έτσι το αληθινό μήνυμα που έστειλε με το εκλογικό? αποτέλεσμα ο.. σοφός;!;? λαός, αλλά χάνεται και ο αληθινός νικητής αυτής της εκ-(παρα)-λογικής? αναμέτρησης..

Θα πεις : «Τον ξέρεις;» Φυσικά, τι, τζάμπα σας ταλαιπωρώ; ; OLa’ τα ξέρει το » ilcorno»  και σκοπός του είναι να τα βγάζει και παραέξω στην παλιομαρίδα και στον γύρο τον λαϊκομπανάλ τον δίπιττο και τζατζικάτο…

Ο «σοφός» λαός λοιπόν…(Τώρα ρε παιδιά για το Θεό -αλλά και για το Θέμο σας ακόμα δηλαδή- πόσο «σοφός» μπορεί να είναι ένας λαός που μπερδεύει τα τάγματα του Σωτήρος με τα τάγματα Εφόδου και τον Παναγι-αμου-ώταρο με τη μητέρα Τερέζα;;;)

Θα πεις : «Πως; Δεν είμεθα σοφός λαός εμείς οι Έλληνες ,οι καταγόμενοι από τους γυμνόποδας Σελλούς της Φθίας που ήρθαν απο την περιοχήν της Δωδώνης,» ως λέει και ο Πλεύρης ο πατήρ,( ο υιός άστονε, δεν κάνει για τίποτα το παλληκάρι και θα το πετάξουνε σε κάνα υπουργείο) –Ε, να, εκεί είναι η πλάνη!! Δεν καταγόμαστε από τους Σελλούς εμεις οι νεοέλληνες, αλλά από τους γειτονικούς Φελλούς !!! της Πτύας ! για αυτό και είμαστε όλοι για πτύσιμο και για ροχάλες και μην σας μπερδεύει η ξυπολησιά…

Το μήνυμα πάντως είναι ότι ο Σύριζα έχασε,σ’ αυτό είμαι κατηγορηματικός,έχασε το ..στοίχημα!( μπαίνει ποτέ βρε βλάκα στοίχημα σε κάτι που ανακατεύτηκε ο Μπέος;)!!! Καταρχήν αν είχε κερδίσει θα βλέπαμε τα χυμένα γάλατα απ’ την καρδάρα που ευτυχώς δεν κλωτσήσαμε, γιατί μας έπεισε ο κ. Ρογκάκος και δεύτερον έχασε διότι το επιβεβαιώνει και το δελτίο ειδήσεων του Αντέννα, (- βραβείο Πούλιτζερ 2014 για την δημοσιογραφική δεοντολογία και αντικειμενικότητα, από κοινού και εξ’ ημισείας με την «Ροντόνγκ Σινμούν» την επίσημη εφημερίδα του.. στρατού της Β. Κορέας!!! -), δεν ξέρω τι λέτε εσείς,αλλά είναι μεγάλη η Τιμή (και ο μισθός πιθανόν και το κέρδος) και εμένα τουλάχιστον μου προξενεί ρίγος!!!

Εντάξει, είχε μια «άτυχη στιγμή» την προηγούμενη των εκλογών και λοιπόν;Ποιός δεν έχει; Eδώ είχε η Κέιτ, ηΚέιτ Μίντλεντον εννοώ,(εγώ τη λέω απλά Κέιτ, απο οικειότητα που μου έχει δημιουργηθεί απ’ τα κανάλια),εκεί που φύσηξε ένας αέρας και της σήκωσε το φόρεμα και της φανήκανε τα κωλομέρια;..Ε, το ίδιο έπαθε και ο Αντέννα, πήγε να φυσήξει ένας αέρας αλλάγής και ..την πάτησε! Αλλά όπως λέει και η Χούκλη δεν κρίνεις κάποιον απο μια στιγμή αλλά απο την συνολικητου πορεία!! Και είναι γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια ο Κυριακού και ο Αντέννα δεν είχαν καθόλου άτυχες στιγμές. Αντιθέτως είχαν τα «τυχερά» τους!!! Εμ, τόσα χρόνια «τυχερά» αναπόφευκτο είναι να φέρουν και την «άτυχη στιγμή»…

Τέτοια τύχη όμως δεν είχανε οι άλλοι, όλοι εκείνοι οι θλιβεροί του «λόμπυ της δραχμής» που είδανε στις εκλογές την πολιτική τους θα έλεγα «ρευστοποίηση»!!( Δες το κάζο που  έπαθε ο Καζάκης,που κατσα-κατέβηκε ο Κατσανέβας, την απο-ατυχία Αλαβάνου να πείσει και την κόρη του ακόμα να τον ψηφίσει, την μαζική ανταρσία της εκλογικής βάσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ,την αποδόμηση των ΑΝΕΛ, που δεν είναι πια πολλοί-αλλά πάντως είναι ανεξάρτητοι οι πιο πολλοί ..βουλευτές- κ.α.π).

Φταίει νομίζω αυτή η ακατανόητη εμμονή τους με την επιστροφή ντε και καλά στην παλιά και αντιδημοφιλή δραχμή, (τι να πας να πάρεις μωρέ με μια δραχμή; Πόσα γιασεμιά πια;) πράγμα που εγώ το είχα προβλέψει και πρότεινα έγκαιρα  την επένδυση σε ένα νόμισμα πολύ πιο βαρύ και ελκυστικό και συγκεκριμένα στο διαχρονικά ελληνικό...»Α-τά-λα-ντο»!!! Τους είχα μάλιστα έτοιμες και τις υποδιαιρέσεις: Δέκα(10) «μαρινάκια» μια (1) «μπέα», δέκα(10) «μπέες» ένα(1) «α-τάλαντο» και τα ρέστα(..) σε «ψινάκια»!!!


Δυστυχώς δεν εισακούστηκα και να τα αποτελέσματα… Όμως ξαναπρωτοπορώ  προτείνοντας την κοινή κάθοδο του χώρου στις βουλευτικές  εκλογές σε νέο πια σχήμα με την ονομασία ΕΘ.ΝΟ.Σ (Εθνικό Νόμισμα Σωτηρίας δηλαδή), όπου μπορούν να τα ξανασκεφτούν όλα αυτά κρατώντας τις διαφορές τους,(μεταξύ μας ποτέ δεν κατάλαβα ποιές είναι οι διαφορές τους, αλλά αφού τις θέλουν ας τις κρατήσουν…).Ίσως με μια τέτοια εμπνευσμένη πολιτική καταφέρουν ενωμένοι  να περάσουν επιτέλους μπροστά απ’ το απεχθές κόμμα των «θηρευτών και αλιέων» που κυνηγάει τους ψηφοφόρους και ψαρεύει ψήφους σε θολά νερά παριστάνοντας τον «οικολόγο» επειδή είναι λέει σε επαφή με τη φύση και το δάσος και το καθαρίζουν κιόλας…( απο..τα ζώα)!!

Καλά μας κοροϊδεύεις; θα πεις,σε όλους βρίσκεις και από κάτι; Μήπως τελικά τα λες όλα αυτά γιατί θέλεις να καταλήξεις στο «Ποτάμι»; – Πρώτον δεν είμαι παπάκι και ούτε απο αυτούς που κάνουν την πάπια και δεύτερον σας κοροϊδεύω ναι και λοιπόν; Γιατι οι άλλοι τι κάνουν;Και τους ψηφίζετε κιόλας; Έπειτα εμένα η θέση μου για το ποτάμι είναι κρυστάλλινη,μόνο που λόγω της σοβαρότητας του θέματος την πραγματεύομαι ξεχωριστά στο επίτομο μνημειώδες έργο που ετοιμάζομαι να εκδόσω (εκδόσεις «ΨΥΧΑΡΗΓΙΟΣ») και θα τιτλοφορώ: » Από τον Γοργοπόταμο στον Βοθροπόταμο, ο ρόλος του Άρη,(…Πρωτοσάλτε εννοώ) και ο λάθος Θεοδωράκης»!!! Τίτλος επίτηδες μακρύς, γιατί θέλω το έργο να πονέσει..τα συμφέροντα!

Η αναφορά και μόνο σε ένα έργο τόσο βαθύ, θα αύξησε πιστεύω το βαθμό ωριμότητας και ενδογνωστικής συνειδητότητας του καθενός σας, ώστε να κατανοήσετε τελικά τον αληθινό νικητή αυτών των εκλογών, που δεν είναι άνθρωπος αλλά«ιδέα», ιδέα βέβαια που ξεκίνησε από άνθρωπο, που δεν είχε όμως ιδέα τι ξεκινούσε ο άνθρωπος και ποιοί άνθρωποι στην πραγματικότητα του υπέβαλλαν την ιδέα…

Ήτανε τότες, εκεί καθώς μπαίναν τα έιτις… Eκεί που είπαμε να συμμορφωθούμε κάπως  με τα μούσια και τα μαλλιά,(σαν την Κοντσίτα ήμασταν όλοι),να σουλουπώσουμε και λίγο το ντυσιματάκι μας, να το κάνουμε έτσι λίγο πιο κυράπικο ρε παιδί μου, λίγο πιο κιτσάτο να πούμε και βάλαμε τα  «κροκοδειλάκια» μας τα ωραία και κείνες τις άλλες τις  μπλούζες με τα κλαράκια με το «χόρτο» τις «φρεντπέρρυ» νομίζω τις λέγαμε και τα σωληνωτά μας τα Levis και τα Lee και  το παπουτσάκι το κολεγιακό εμείς τα ροκάκια και  το τακουνάτο οι «καρέκλες», εκεί τρύπωσε λοιπόν στη ζούλα το μικρόβιο που εντοπίστηκε πρώτα στον Λαλάκη τον «εισαγόμενο» και στη συνέχεια η ιδέα ότι η κάθε «αξία» έπρεπε να αντικατασταθεί απο μια «φίρμα» έσκασε σα «nitro» στο μυαλό μας και μας έκανε επιτέλους «ΚΛΙΚ».

Αυτό ήταν. Τέλος. Ο έλληνας εργατικός καθώς είναι άρχισε να δουλεύει σκληρά και να αντικαθιστά τα πάντα με αντίστοιχα «φιρμάτα»: Ρούχα,-παπούτσια- έπιπλα- μπάνια – κουζίνες -πλακάκια- εμαγιέ τίποτα δεν έπρεπε να είναι στην τύχη κι’ ότι – ότι (μόνο η «φαρίν λακτέ»παρέμεινε «Γιώτη» αλλά  πουλήθηκε ο Γιώτης). Το φιρμάτο βέβαια και το εισαγόμενο κοστίζει αλλιώς και αλλιώς πλήρωνες την «Old Spice» και αλλιώς τη «φουζέρ με λεμόνι» χύμα απ’ τις μπουκάλες του κυρ – Νίκου με δώρο το τελευταίο τεύχος του Μπλέκ  και έτσι…

Έτσι το φάγαμε το «χόρτο» ,(αντί να το καπνίζαμε τουλάχιστον) και μας έφαγε και ο κροκόδειλος τα λεφτά σε τσάντες και παπούτσια (κροκοδειλέ), αλλά και πάλι ο έλληνας δεν λύγισε… Έσκυψε το κεφάλι, (το εύκολο μέρος),δούλεψε σκληρά,(το δύσκολο),είκοσι ολόκληρα χρόνια ώσπου…

Ώσπου υποδεχτήκαμε όλοι μαζί την…«ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη!!  …….     ……  (επιτρέψτε μου αυτή τη μικρή παύση, είναι απο τη δικαιολογημένη συγκίνηση που φέρνει η θύμιση.) ….  Θες το χαμόγελο, το τόσο ζεστό και εκφραστικό, θες το ανάστημα το ηθικό και πολιτικό του ανδρός, η εποχή αυτή έμελλε να μείνει ανεξίτηλη και να αφήσει το DNA της, το πολιτικό και (κυρίως)το οικονομικό της αποτύπωμα, για τα επόμενα 200 με 500 χρόνια!!!!

Καλοκαιράκι,καλαμαράκι,μπυρίτσα, ούζο,χταποδάκι και olympic games;!!! Θεοί.!! Είναι στιγμές που ραγίζουν το χωροχρονικό συνεχές και δημιουργούν τρύπες στο χωρόχρονο,(μέρος του  οποίου είναι και τα δημοσιοοικονομικά),και είναι προορισμένες να γράψουν ιστορία…

Μαγικό καλοκαιριάτικο φεγγάρι,  κι’ η Ελλαδάρα με όλες τις τιβί στη διαπασών περίμενε με κομένη την ανάσα να πάρει την εκδίκησή της! Τώρα θα βλέπανε οι δενδροπίθηκοι (όταν εμείς ρε φτιάχναμε παρθενώνες…)που μας είχαν αμφισβητήσει μέχρι την τελευταία στιγμή(ότι φάγαμε τα λεφτά και δεν τα κάναμε έργα οι γελοίοι…),τώρα θα βλέπανε αυτοί και θα βλέπαμε επιτέλους και μεις, γιατί μας τάχανε όλα τα εργοτάξια σκεπασμένα και δεν είχαμε ακόμα δει τίποτα, εκτός απο κείνη την κωλογέφυρα του Κωλοτράβα!

Η ανατριχιαστική φωνή του Κωστάλα,(προσωπικά εμένα πάντα με ανατρίχιαζε ο Κωστάλας),έδωσε το έναυσμα και άρχισαν να κυλάνε οι εικόνες,τα ολογράμματα, τα λέϊζερ – τι να λέω τώρα,θυμάστε – και να σουλατσάρουνε αγγέλοι στα συρματόσκοινα….

ΣΟΚ και ΔΕΟΣ!!! Μιλάμε για σοκ και δέος,(και για πα-σοκ βεβαίως και χρέος), κι’ο έλληνας έφυγε για το διάστημα!! Πήγε «ψηλά πολύ αν θες» κι’ είδε την γη από κει πάνω!! Ο κόσμος στα πόδια του, οι άπιστοι δενδρόβιοι τρώγανε τόνους συμπυκνωμένης ελληνικής ιστορίας με ριπές λέϊζερ(σε ποιόν ανήκει η Μακεδονία τώρα ρέεεε;; Τι ήταν ο μεγαλέξανδρος τώρα ρέεε;;)

Όλοι μ’ έναν πήδο, μπάμ στην κορφή, Όλυμπος!! Έλεος πια, τόση ευτυχία δεν αντέχεται(και νάχεις κλεισμένη και  μια Αράχωβα για τον Δεκέμβρη) και να βλέπεις και αυτόν τον ανθέλληνα τον Ρόνγκ να τραυλίζει: «Κα-κα–κα κάνατε τους κα-κα-καλύτερους»… Τράβα ρε  κάν τ’ αυγό και ρούφατο κιόλας κα-κα-καραγκιόζη!

Έτσι κάπως «κάψαμε φρένας», την «ψωνίσαμε» δηλαδή λαϊκιστή και αγκαλιάσαμε κλαίγοντας όλοι μαζί τον Φουκουγιάμα!! Ναί, είχε δίκιο, απόλυτο δίκιο ο καθηγητής. Πράγματι, αυτό, φως φανάρι,  ήταν το…»Τέλος της  Ιστορίας»!!!! Πάθαμε άπαντες οξεία μαζική Φουκογ(ι)αμίτιδα πάθηση που εξελίχτηκε μετέπειτα σε χρόνια εκφυλιστική με εξάρσεις ανά τέσσερα χρόνια…

Που ήμασταν φίλοι και που είμαστε… Που ήταν η ψωροκώσταινα και που είναι!… Κι’ όλα αυτά χάρη στην Ε.Ε και στον Κ.Κ,(όχι στο Κ.Κ αλλά στον Κ.Κ) τον αριστερότερο  δεξιό πολιτικό που πέρασε ποτέ!! Ο έλληνας το ένιωσε στο πετσί του και ταύτισε το πεπρωμένο του με την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ιδέα!!!!

Εμείς δεν θα φύγουμε ποτέ απο την Ε.Ε, ότι και να μας κάνετε και ούτε και ο Σύριζα θέλουμε να μας βγάλει κι’ αν αύριο αυτοί οι κρετίνοι εκεί πάνω αποφασίσουνε να την διαλύσουνε την Ευρωπαϊκή Ένωση,εμείς πάλι δεν θα φύγουμε αλλά…

Αλλά θα φτιάξουμε μια δικιά μας απο «lego» ή «playmobil» για να παίζουμε μόνοι μας και θα τυπώσουμε και γιούρο (ψεύτικα της μονόπολης) και δεν θα μας νοιάζει και φυλακή να πάμε, γιατί θα αλλαξουμε τον νόμο και θα περνάμε απ’ την αφετηρία και θα τσεπώνουμε 200 γιούρο έκαστος!!!

Τι αηδίες ρε είναι αυτές – θα πεις- που γράφεις; Πως θα σώσουμε την πατρίδα έτσι βρε χαμένε;Είναι σοβαρή ανάλυση τώρα αυτή που κάνεις; Πέντε μπαρούφες της πολυθρόνας και του καναπέ; Έτσι θα αλλάξουμε βρε άχρηστε τον κόσμο,ξάπλα απ’ τον καναπέ με αστειάκια;

Ναι,θ’ απαντήσω εγώ,(τόχω σκεφτεί) τι ζόρι τραβάς εσύ ρε φιλαράκι;Ότι γουστάρω γράφω και να σου πω και κάτι για να μάθεις; Ναι ρε, (κι’ αυτό τόχω σκεφτεί),απο τον καναπέ θα τον αλλάξουμε τον κόσμο και μάλιστα με το…ΤΗΛΕΚΟΝΤΡΟΛ!

ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

Standard

 

th

 

 

 

 

 

 

ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

Το χέρι σας να οδηγάνε οι πεθαμένοι

που πέσαν στο κενό απελπισμένοι,

που αρνηθήκαν τη ζωή τους νέοι

πνιγμένοι σε κατάθλιψη και χρέη.

 

Το χέρι να οδηγάνε τα παιδιά σας

που φύγαν ξαφνικά από κοντά σας,

που τ΄άρπαξαν  απ’ το δικό σας χάδι

και τους βυθίσανε το μέλλον στο σκοτάδι…

 

Το χέρι σας να οδηγάνε τα γερόντια

που τρίζανε στην παγωνιά τα δόντια

κι’ όσα περήφανα βρήκαν το θάρρος

να «φύγουνε» για να μην είναι βάρος.

 

Το χέρι να οδηγάν οι αρρώστοι οι τόσοι

που ψάχνουνε του φάρμακου τη δόση

κι΄ όσοι στα πρόθυρα τους έφερε του Άδη

η κτηνωδία του Γεωργιάδη.

 

Το χέρι σας να τ΄ οδηγάνε οι απολυμένοι

που τριγυρνάν στο σπίτι σα χαμένοι

που ντρέπονται να βλέπουν τα παιδιά τους

κι΄ άχρηστους να τους βρίζει η πεθερά τους.

 

Στο νου σας νάναι οι ξεσπιτωμένοι

τα παγωμένα δίχως ρεύμα σπίτια

και όλοι αυτοί  που τρέχουνε σκυμμένοι

για ένα πιάτο σούπα στα συσσίτια…

 

Στην κάλπη να σας πάνε «αλαμπρατσέτα»

τα άδεια μαγαζιά και τα λουκέτα

και τα ανθρώπινα παντού αποκαϊδια

που ψάχνουν τη ζωή τους στα σκουπίδια.

 

Στην κάλπη να σας πάει ο φτωχός μας τόπος

που μπήκε στα πειράματά τους πρώτος

αυτός ,που σας βαφτίσανε οφειλέτες

για να τον κόψουν και να τον πουλάνε φέτες.

 

Στην κάλπη και ας γίνει καταιγίδα

αέρας δυνατός που να σαρώσει

αυτούς που μαχαιρώσαν την πατρίδα

και που απά στη φούρια του την τόση

 

να αφανίσει μονομιάς τους εξωμότες

φασίστες και ρουφιάνους και προδότες.!!