«Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ»

Standard

Δεν συμπαθώ ιδιαίτερα να κειμενογραφώ την επικαιρότητα. Ο στοχασμός είναι μάλλον μια ζύμη που θέλει το χρόνο της… Από την άλλη όμως οι εξελίξεις τρέχουν τόσο και είναι τέτοιες που να εκβιάζουν σχεδόν ένα σχολιασμό.

Γυρόφερνα μέρες λοιπόν στο νου μου να γράψω ένα μικρό κείμενο, για αυτό το μεγάλο λαϊκό κίνημα λευτεριάς που τρέχει τον πλανήτη απ’ άκρου σ’ άκρο και ενώνει χώρες και φυλές, χρώματα και ανθρώπους, τάξεις και διαφορετικότητες κάθε είδους και σημαίας σε ένα πλατύ ποτάμι απελευθέρωσης και χειραφέτησης του νου και της ψυχής, με αιτήματα που για πρώτη φορά πάνε πιο πέρα απ’ τα ατομικά, τα εθνικιστικά, τα οικονομίστικα, τα συντεχνιακά και τα μίζερα κάθε λογής, που μας είχαν ως τα τώρα μαθημένους.

Ήθελα μάλιστα να γράψω για την πορεία του, για την απόλυτη αποσιώπηση που του επέβαλαν τα ΜΜΕ, αυτήν την απόκοσμη σιωπή των κεντρικών δελτίων, την εκκωφαντική σιγή που συνόδευε τα γεγονότα εμποδίζοντας την μεταξύ τους σύνδεση και την κατανόηση της ομοιότητας, του πλάτους και της έκτασης που είχαν, με λίγα λόγια μποδίζοντας το νου να δει πως ίσως η Ιστορία κοιλοπονούσε γεννητούρια.

Τι κι’ αν ογκώδεις και ταυτόχρονες πορείες και διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες και συγκρούσεις, δεκάδων, πολλές φορές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, συγκλόνιζαν σχεδόν καθημερνά για μήνες τις πλατείες στην Ιταλία, στην Γαλλία, στο Ενωμένο Βασίλειο ,στην Γερμανία, στην Ολλανδία , στην Τσεχία, στο Βέλγιο, στην Αυστρία, στην Ελβετία, και ακόμα πιο πέρα, στην Αυστραλία και στις ΗΠΑ, στον Καναδά και στο Μεξικό, στη Βραζιλία, στη Χιλή, στην Αργεντινή, στον Παναμά και αλλού με το ίδιο πάντα σύνθημα παντού: «Λευτεριά-Λευτεριά»,(FREEDOM – FREEDOM).

Λευτεριά από έναν πλουτοκρατικό ελιτίστικο ολιγαρχισμό, λευτεριά από την φασιστική υγειονομική δικτατορία των ψευτο-ειδικών, λευτεριά απ’ τον μιντιακό προπαγανδιστικό ολοκληρωτισμό, λευτεριά απ’ τον ψηφιακό Μεγάλο Αδελφό της εξατομικευμένης παρακολούθησης και υποδούλωσης, λευτεριά απ’ τον αστυνομικό αυταρχισμό των εξαγορασμένων πολιτικών αχυρανθρώπων, λευτεριά απ’ τον ασφυκτικό έλεγχο της γης και των κεφαλαίων από τη μεριά των υπερ-συγκεντρωτικών πολυεθνικών, λευτεριά από την πολιτιστική ισοπέδωση και την κιμαδοποίηση λαών και πολιτισμών, λευτεριά απ’ την εξαπάτηση, τον φόβο, την κατατρομοκράτηση, τον εξαναγκασμό και τη βία.

Τι κι’ αν΄ σ’ αυτές έπαιρναν μέρος άνθρωποι κάθε λογής και τάξης οικονομικής, χρώματος και θρησκείας, πολιτικής και σεξουαλικής προτίμησης, φυλής και έθνους…Τίποτε δεν συγκίνησε ούτε για μια στιγμή τους παγκόσμιους νταβατζήδες της ενημέρωσης δεξιούς – κεντρώους και βεβαίως «αριστερούς» που κάποτε μυξόκλαιγαν για τις πορτοκαλί ναζιστικές νεκραναστάσεις των πλατειών και τώρα βλέπουν παντού μονάχα «ακροδεξιούς», «ψεκασμένους», «συνωμοσιολόγους» και «αντιεπιστημονιστές θρησκόληπτους».

Έλεγα λοιπόν να γράψω για όλα αυτά, είχα κιόλας έτοιμο έναν τίτλο, όταν με πάταγο μπούκαρε ξαφνικά, θρυμματίζοντας την αυλόπορτα της Ιστορίας εξαγριωμένος ο ρινόκερος του Ουκρανικού.

Καινούργιος τρόμος προστέθηκε ξανά πάνω στον τρόμο, τρόμος αυτή τη φορά για όλεθρο και πυρηνικό αφανισμό, πάνω στον βιολογικό του πανδημικού ιού που υποχωρούσε, φόβος και ανησυχία για κρίση ενεργειακή, επισιτιστική, ασφάλειας, επιβίωσης.

Ποτάμια ξεχύθηκαν πάλι απ’ τις οθόνες μας τα δάκρυα των υποκριτών για τον «καημένο Ουκρανικό λαό» που πήρε τη θέση των «καημένων» γιαγιάδων και παππούδων μας και που ανέλαβαν οι ίδιοι πάλι εργολαβία να τον «προστατέψουν», με πρώτο το δικό μας αχυράνθρωπο που μόνος του αποφάσισε για μας να τον «προστατέψει», δείχνοντας μάλιστα το ίδιο «νταηλίκι» που έδειξε απέναντι στον κορονοϊό όταν μας «προστάτεψε» καλά και εμάς από αυτόν, βάζοντας πάλι το κεφάλι όλων μας στο ντορβά και με τα ίδια απ’ ότι φαίνεται αν όχι πολύ πιο καταστροφικά αποτελέσματα να έπονται.

Και βέβαια οι έκτακτες συνθήκες θέλουν και μέτρα έκτακτα! Το είπε ο Γερμανός νεοκαγκελάριος πως «οι πολίτες πρέπει να δείξουν κάποια ανοχή πια στο θέμα της προστασίας των προσωπικών τους δεδομένων και των ατομικών τους ελευθεριών», τι διάολο! πόλεμο έχουμε δεν είναι παίξε γέλασε, χρειάζονται και κάποια μέτρα. (Το είχαμε κιόλας είναι αλήθεια παραξηλώσει με όλη αυτή την ελευθερία τα τελευταία χρόνια!)

Έτσι αφού η «πανδημία» συμφιλίωσε τον τρομοκρατημένο όχλο με την ιδέα της χρησιμότητας μιας χωρίς ασφαλιστικές δικλείδες ψηφιακής «πιστοποίησης» και το χειρότερο τον έκανε να αποδεχτεί τον κοινωνικό και εργασιακό αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση των διαφωνούντων, των ανυπάκουων, ακόμα και των απλών σκεπτικιστών, έρχεται τώρα ο πόλεμος και η επίκληση μιας μόνιμης πια απειλής ( πυρηνικά, ενεργειακή κρίση, επισιτιστική κρίση, κλιματική κρίση κ.τ.λ) να στρώσουν το δρόμο που οδηγεί απαράκλητα στον πλήρη ατομικό έλεγχο και την ψηφιακή υποδούλωση, η οποία θα ολοκληρωθεί με την οριστική κατάργηση των μετρητών και την πλήρη ηλεκτρονική(άρα κεντρική) οικονομική εξάρτηση του κάθε πολίτη χωριστά.

Ο Πόλεμος λοιπόν!! Αλήθεια ποιος τον θέλησε , ποιος τον σχεδίασε, ποιος τον ενορχήστρωσε, ποιος τον έφερε και ποιος τον χρηματοδοτεί ; Ποιος δεν τον σταματάει ενώ μπορεί με μια του μόνο φράση να το κάνει ;

Τα ερωτήματα αυτά αναπόφευκτα συναντιόνται με κάποια άλλα: Ποιος τώρα κρατάει δούλο οικονομικά τον λαό μας και ποιος κάποτε του επέβαλε δικτατορία; Ποιος όπλισε το χέρι του Αττίλα και ραδιούργησε για τον διαμελισμό της Κύπρου; Ποιος βομβάρδισε την γειτονική Σερβία; Ποιος ισοπέδωσε το Ιράκ; Ποιος βομβάρδισε την Λιβύη και οδήγησε στην εκδορά τον Καντάφι; Ποιος οδήγησε σε εμφύλιο και κατέστρεψε ολοσχερώς τη Συρία; Ποιος έκανε πόλεμο στο Αφγανιστάν; Ποιος έσφαζε για χρόνια στο Βιετνάμ; Ποιος έκανε απόβαση στην Κούβα και ποιος απείλησε με πυρηνικό όλεθρο αν έμπαιναν εκεί πύραυλοι; Ποιος ανέτρεψε και δολοφόνησε τον Αλιέντε και έφερε τον Πινοσέτ; Ποιος μπουκάρισε στην Γρενάδα; Ποιος μπήκε στον Παναμά; Ποιος επέμβηκε στην Ονδούρα και ποιος στη Νικαράγουα; Ποιος δολοφόνησε τον Λουμούμπα; Ποιος καταδίκασε το λαό της Παλαιστίνης να ζει χωρίς πατρίδα; Ερωτήματα χαμένα βέβαια στην πιο ηχηρή σιωπή.

Μια διαρκή εκκωφαντική σιωπή που δίνει το τέμπο στον Χορό των Τεράτων.

ΥΓ:

ΕΔΩ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΠΡΟBΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΣΑΝΟ ΩΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗ:

1.Franco Francasi Ιταλός δημοσιογράφος 2.Ρούντι Ρινάλντι Έλληνας εκδότης-πολιτικός

«Ο ΤΑΛΙΜΠΑΝΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΣΜΟΣ & ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΜΜΟΝΗΣ»

Standard

<< Ο ΤΑΛΙΜΠΑΝΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΜΜΟΝΗΣ >>

Η καρδιά, η ψυχή, η ουσία η ίδια, της επιστημονικής θεώρησης και προόδου είναι αναμφίβολα διαλεκτική! Η νέα επιστημονική θέση προκύπτει ως κριτική αμφισβήτηση και αποδόμηση της επικρατούσας παλαιότερης, διατηρεί κι’ αυτή με τη σειρά της εφήμερο χαρακτήρα και αντλεί το πρόσκαιρο κύρος της από πολλαπλές πειραματικές τεκμηριώσεις και δημοσιεύσεις σε «έγκριτα»- δηλαδή ανεξάρτητα– εξειδικευμένα επιστημονικά περιοδικά.

Αυτή ακριβώς η εγγενής στην επιστημονική σκέψη διαλεκτική είναι που ενθουσιάζει τόσο τους δυο μεγάλους θεωρητικούς του ιστορικού υλισμού ώστε βαφτίζουν το πνευματικό τους παιδί «επιστημονικό σοσιαλισμό «με στόχο βεβαίως να το ξεχωρίσουν από τους «ουτοπικούς» ανταγωνιστές του. Το όνομα ωστόσο καθαυτό προσδίδει αυτομάτως στο νέο υποκείμενο κλασικά χαρακτηριστικά «επιστημονικής θέσης» και το εκθέτει επομένως άμεσα στο νόμο της ροής, της θέσης, της αντίθεσης και της σύνθεσης.

Ο ενθουσιασμός για την επιστήμη πάντως θα περάσει ακέραιος στους ατάλαντους συνεχιστές της μαρξιστικής συλλογιστικής, θα παγιωθεί όμως δογματικά για να πάρει στις μέρες μας τη μορφή θρησκοληπτικού σχεδόν επιστημονισμού που απαγορεύει ρητά στην αριστερή σκέψη κάθε κριτική ή αμφισβήτηση του επίσημου επιστημονικού κατεστημένου όποιες κι’ αν είναι οι επιλογές και οι κατευθύνσεις του .Ποινή δε, ο αφορισμός και η εξορία στα δεξιά του πολιτικού φάσματος.

Επιστήμη όμως θα πει γνώση και γνώση σημαίνει δύναμη και η δύναμη γνωστό κ’ αυτό είναι εξουσία κι’ η εξουσία αποτελείται από φορείς και έχει στεγανά, σταθερές και δόγματα, οργανισμούς , επιτροπές, ενώσεις και συλλόγους και χρησιμοποιεί τιτλούχους και ειδήμονες κάθε μορφής και είδους. Σήμερα δεν χρειάζεται περισσότερο μυαλό από αυτό που καταλαμβάνει ο εγκέφαλος του πιο κοινού οικόσιτου πτηνού για να αντιληφθεί κανείς το σφιχταγκάλιασμα των συμφερόντων μιας παγκόσμιας διαρκώς συρρικνούμενης οικονομικής ελίτ οργανωμένης στα πρότυπα της cosa nostra, με τις κατά τόπους συμμορίες των πολιτικών ανδρεικέλων, τα εξαρτώμενα ΜΜΕ, τις χρηματοπιστωτικές δομές δημιουργίας και ελέγχου χρήματος και φυσικά με εθνικούς ,διεθνείς και υπερεθνικούς οργανισμούς και κέντρα καθεστωτικού επιστημονισμού.

Στις μέρες μας η εμφανής πια σε πολλούς απόπειρα επιβολής μιας υπερεθνικής υγειονομικής δικτατορίας, βασισμένης σε συστήματα γενικού ελέγχου της συμπεριφοράς και η διαρκώς διογκούμενη γνήσια λαϊκή αντίδραση σε αυτήν σε πλήθος χώρες, που οφείλεται απλώς και μόνο στη λαϊκή διαίσθηση απώλειας πολιτικής, κοινωνικής και ατομικής ελευθερίας, βρίσκει τις ποικιλόχρωμες «αριστερές» παγερά αδιάφορες σε ένα πεδίο (αυτό των ελευθεριών), που θα έπρεπε να είναι το κατεξοχήν δικό τους.

Ούτε η οφθαλμοφανής πια καθημερινή καταπάτηση θεμελιωδών ανθρώπινων ελευθεριών και δικαιωμάτων, ούτε η διαρκής περιφρόνηση των συνταγματικών επιταγών, ούτε η συχνότατη επίδειξη αυταρχισμού και ωμής αστυνομικής βίας, αρκούν για να ευαισθητοποιήσουν μια αριστερά υπερευαίσθητη μόνον στην «υπεράσπιση» τάχατες των δικαιωμάτων των κοινωνικών μειοψηφιών, επινοώντας μάλιστα διαρκώς καινούργιες τέτοιες και των μεταναστευτικών ανθρωποροών αγνοώντας επιδεικτικά τα δικαιώματα της μεγάλης πλειοψηφικής μάζας των πολιτών..

Ειδικότερα δε στη χώρα μας με τα πάνω από δέκα χρόνια μνημονιακή κατοχή, δεν υπήρξε ούτε ένας σχηματισμός σε ολόκληρο το φασματικό τόξο της όποιας αριστεράς (*), που να διανοήθηκε να θέσει έστω σε διερεύνηση ή αμφιβολία πόσο δε μάλλον σε αμφισβήτηση, τον θαυματικό σωτηριακό χαρακτήρα των τσακ-μπαμ κατασκευασθέντων και φαστ-τρακ εγκριθέντων εμπορικών σκευασμάτων γενετικής μηχανικής που μοσχοπουλήθηκαν ως αντιπανδημική «πανάκεια» και κυκλοφορούν ήδη στο αίμα δισεκατομμυρίων ανθρώπων έχοντας αποφέρει ήδη δισεκατομμύρια στις τσέπες των φαρμακευτικών και προσφέρει πραγματικά ελάχιστα στην αντιμετώπιση της πανδημίας.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η αρραγής «ομοφωνία» στο ζήτημα αυτό που πιάνει από τις παρυφές των ομάδων της παρδαλόχρωμης λοατκικόθικτης αριστεράς, διαπερνά τους «τουρκοφάγους» πρώην αυτόνομους, τους φούξια κουκουεδοσχισματικούς σχηματισμούς, την ουρανιο-τοξική πια Συριζαϊκή κομπανία, τους αθεράπευτους ευρωπαϊστές του χαρισματικού αμερικανοσπούδαστου οικονομολόγου και καταλήγει στο «ιερό πορφυρό» του Περισσού, του οποίου μάλιστα ο Γενικός Γραμματέας έτρεξε χωρίς κανένα δισταγμό να σηκώσει πρώτος το μανικάκι στις μισητές πολυεθνικές(!) απαλάσσοντας τους «πιστούς» από κάθε αμφιβολία και κάνοντας έτσι έναρξη του χορού των δισεκατομμυρίων. Αλήθεια δεν βρέθηκαν καθόλου στις ΚΟΒΕΣ των επιστημόνων, γιατρών και νοσηλευτών του Περισσού, άνθρωποι από τους δεκάδες χιλιάδες που τώρα αρνούνται, διαμαρτύρονται και απολύονται, να προβληματίσουν λιγάκι τον Γ.Γ και την Κ.Ε του κομμουνιστικού μαυσωλείου;

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο αριστερός έντυπος και ψηφιακός «Τύπος» με «Ριζοσπάστες» ,»Αυγές» και λοιπό δημοσιογραφικό τσίρκο συντονισμένο με την «εφημερίδα των Συντακτών» ή θάπρεπε να πω καλύτερα των «συνταγμένων» και των «συντεταγμένων» να στοχοποιεί και να καθυβρίζει τις καθημερινές πια γνήσια λαϊκές διαμαρτυρίες και πορείες ως ψεκασμένες και «χρυσαυγήτικες» προβαλοντας διαρκώς το γνωστό παπά με τον σταυρό και το ατομάκι που κρατάει το βιβλίο με το «πιστεύω’ του πρώην αρχιχουντικού.

Όμως «σύντροφοι» λυπάμαι που θα σας δυσαρεστήσω. Οι δυναμικές γνήσια λαϊκές κινητοποιήσεις, αντιδράσεις και πορείες , δεν είναι μόνον ελληνικό φαινόμενο, αλλά μέρος του παγκόσμιου αντιστασιακού κινήματος, που διατρέχει τον πλανήτη, από τη Γαλλία, την Αγγλία και την Ιταλία έως την Αυστραλία και την Αμερική, του οποίου τα σκιρτήματα δεν αφουγκράζεσθε και το οποίο γρήγορα και ταχύτατα ιστορικά θα σας ξεπεράσει. Η ανθρωπότητα κουράστηκε και μοιάζει πια να μπαίνει σε μια αντιαυταρχική «νεοανθρωπιστική» φάση στην οποία το ιστορικό σας πατρονάρισμα δεν έχει πια θέση, δεν την εκφράζει και ούτε και την ενδιαφέρει.

Σε ολόκληρη την ανισοβαρή ευρωπαϊκή ψευδοένωση ισχυρές εθνικές οικονομίες ακολουθούν πια εκβιαστικά την καταστροφική μοίρα της ελληνικής,(Ιταλική, Ισπανική, Γαλλική, Πορτογαλική κ.τ.λ),τα μικρά και μεσαία αστικά στρώματα βάλλονται το ίδιο και ταυτόχρονα με τα λαϊκά εργατικά εισοδήματα, η μικρομεσαία ατομική ιδιοκτησία εξαερώνεται και η μεγάλη Δημόσια ξεπουλιέται αδιάντροπα σε φαντοματικά υπερεθνικά κεφάλαια, η ενεργειακή επάρκεια των χωρών ναρκοθετείται (λιγνίτες ,υδρογονάνθρακες),οι δημόσιες επενδύσεις που γεννούν εργασία μηδενίζονται, οι άνεργοι πολίτες αυξάνονται εφιαλτικά, η ελεύθερη κίνηση και διακίνηση περιορίζεται, τα δικαιώματα του συνέρχεσθε και συναθροίζεσθε καταστέλλονται, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ελέγχονται αλγοριθμικά και φιμώνονται, ακόμα και τα δικαιώματα πάνω στο ίδιο σου το σώμα τίθενται υπό αμφισβήτηση και εσείς δεν βλέπετε σε όλα αυτά καμιά απολύτως υπερεθνική διαπλοκή, κανένα απολύτως οργανωτικό κέντρο…

Πιθανότατα οι περισσότεροι από σας έχετε ήδη καταχωρήσει τον γράφοντα στο καρτελάκι με την ένδειξη «Ψεκασμένος, συνωμοσιολόγος, πρώην αριστερός φασίζων, ακροδεξιός ρατσιστικών τάσεων, αρνητής της πραγματικότητας, αντι-τάδε ή δείνα και ότι παρόμοιο χαρακτηρισμό σας υπαγορεύουν κατά καιρούς τα αργυρώνητα think tanks που έχουν αντικαταστήσει εδώ και καιρό τις βασικές λειτουργίες της φαιάς σας ουσίας.

Αλλά σύντροφοι σας έχω νέα Ό γράφων δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και φυσικά δεν είναι αρνητής και επικριτής της επιστημονικής προσέγγισης των πραγμάτων, κάθε άλλο μάλιστα. Αντιθέτως εσείς είστε δυστυχώς που έχετε πάρει διαζύγιο πια οριστικό, όχι μόνο από τις βασικές αρχές της επιστημονικής σκέψης ,αλλά και από αυτόν ακόμα τον ίδιο τον απλό ορθολογισμό.

Όμως με την αριστερά τυφλή ή εθελοτυφλούσα , εγκλωβισμένη στις ίδιες τις εσωτερικές της αγκυλώσεις και προκαταλήψεις, στριμωγμένη και αδρανή στην γωνιά των κοινωνικών εξελίξεων να αποστερεί από το κίνημα την ιστορική της ανάλυση, μαχητικότητα και οργανωτικότητα, αναρωτiέται κανείς, ποιος άραγε θα μπορούσε πια να «προστατέψει» τον κοσμάκη απ’ τους «προστάτες» που λυσσάνε τώρα ντε και καλά να τον «προστατεύσουν»;;;

(*) Οφείλω όμως μια μνεία στην εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, στο μικρό χώρο του ΕΠΑΜ και των συμμαχιών του στον οποίο η οξυδέρκεια του προέδρου του και των περί αυτόν, αλλά και η ατομική ποιότητα των απλών μελών του το προφύλαξαν από την γενική απρονοησία της άλλης αριστεράς και το οδηγούν κοντά στο λαϊκό κίνημα με μια πιο ευφυή ανάλυση των παραμέτρων που το διέπουν.

Επίσης στον αριστερό βουλευτή κ. Πολάκη για την κριτική του διαφοροποίηση (σε φραστικό τουλάχιστον επίπεδο) και στον κ. Ρούντι Ρινάλντι και στο «δρόμο της αριστεράς» για την ενστικτωδώς ορθή του ανάλυση.

«ΜΙΣΟ ΠΟΤΗΡΙ ΖΩΗ»

Standard

118

ΣΤΗ Β. ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΣΤΑ ΜΙΣΑ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

 

*[ Σαν σε πηγάδι σκύβω εντός μου:

στο σκοτεινό του το βυθό

πέτρα του ρίχνω τη φωνή μου

μα δε μου στέλνει μιάν ηχώ.

 

Σιωπή μονάχα κι αδειοσύνη

κουρνιάζουν, λες και το νερό

 μέσα στο τρίσβαθο πηγάδι

νάχει στερέψει από καιρό. ]*

(Από ένα ποίημα του Κ. Ουράνη)

                     

Τη θυμάμαι δροσερή…

Σα φρούτο άγουρο, σα δαγκανιά σε μήλο πράσινο!

Γελαστή. Aυτάρεσκη. Nευρική! Με το βλέμμα να σε παίζει λες γιό-γιό!

Μάτια που σπιθίζουν – τσακμακόπετρες – και σε κόβουν από πάνω ως κάτω αυθάδικα… « Μαγκάκι»!!

Τη θυμάμαι … Προσπαθώ …

Φέρνω τα χέρια στους κροτάφους, κρατάω τα βλέφαρα κλειστά, βουτάω – πηγάδι άπατο – στις μνήμες. Πέφτω…

….Πέφτω σε ένα κρεβάτι ανάσκελα. Στα χέρια ο Μπλέκ. Εκείνος να πολεμάει τους Εγγλέζους, εγώ την παιδική μου αθωότητα που με αφήνει πια χρόνο στο χρόνο…

Πρώτος όροφος, ένα φτωχόσπιτο σε γειτονιά, ένα δρομάκι… 

Γειτονάκι μου, με τα μπαλκόνια κοντινά, μια δρασκελιά μονάχα για κείνο το ριφάκι.

Αφήνω πια τα δώδεκα, πατάει τα δεκάξι. Γαλανομάτα με μαλλιά κατάξανθα, παρμένα αγορίστικα. Ροδαλή, σφριγηλή, ψαχνάτη…

Η νιότη ξεχειλίζει πάνω της από παντού…

Tο δέρμα άσπρο -το λευκό των Ελληνίδων – ζεστός, ημιδιάφανος καλσίτης.

Στήθη  γεμάτα, νυχάτα, τραγανά, τεζάρουν ντούρα και παν’ να σκίσουν τη ζιβάγκο της, (φετίχ εκείνων των καιρών). Ολόκορμη μια φρεσκαδούρα, ένα ροδάμι, κάθεται στο κρεβάτι δίπλα μου, λίγο πιο κει η μάνα μου να πλέκει…

Αναμπιστάει, κάθε τόσο καθιστή πάνω στα χέρια της, στριφογυρνάει, κοχλάζει…Δεν την χωράει το δωμάτιο γύρω της, μαζεύεται, τεντώνει, στο τέλος μ’ ένα κύλισμα απότομο γυρνάει και μπρουμυτίζει

Ένα κοντό φουστάκι μαρτυριάρικο, ανάλαφρο, τραβιέται και της ανεβαίνει ως τη μέση, για να διπλώσει εκεί πάνω ανέμελο. Αφήνει τα δυό της τροφαντά φεγγάρια ξέσκεπα, να τα χωρίζει μια υποψία από δαντέλα στο χρώμα του δαμάσκηνου.

Στη θέα τους το αίμα σκαρφαλώνει στα μηνίγγια μου καυτό και αρχίζει να τα γρονθοκοπάει θυμωμένο.

Ο πρώτος μου πυρετός χωρίς αμυγδαλίτιδα, με βάφει ως φαίνεται αυγό πασχαλινό, γιατί κι΄ η μάνα μου την αποπαίρνει όλο πίκα:

Μαζέψου πια μωρή… ξεδιάντροπη! σκεπάσου πια… λυσσάρα… Έχουμε και μωρά παιδάκια εδώ μέσα…

Μωράκι αυτός;; – και με κοιτάει πονηρά – μη φας… Κοίτα τον – κοίτα τον- ένα «μάτι»!!  Πάει το πουλάκι πιά κυρά Μαριώωω, πέταξε, φτερουγίζει κι’ έλα σε λίγο να μου πεις…

Άντε από κει εσύ μωρή που όλο «τα τέτοια» έχεις στο νου σου… Εμένα ακόμα το μικρό μου είναι μωρό!

– Ααα  το μωλάαακι μας!!!! Βρέ άσε το παιδί να βλέπει , να μαθαίνει…

Τι θα τον κάνεις; Μανιαμούνια; Να στόνε δέσει μετά καμιά καπάτσα στα βρακιά της να στον σέρνει;… Έτσι δεν είναι ρε μικρέ; Για πες και συ, καλά δεν της τα λέω;

Πνιγόμουνα, χρυσόμυγα σε χέρια πιτσιρίκου, αλλά δεν το κουνούσα από κει.

– Εμένα εδώ να ακούς μικρέ – ( συνέχισε ανελέητη) – να μη σε κάνει η μάνα σου με τις χριστιανικούρες της χαλβά…

Σερμπέτης να μου γίνεις εε ;; Αλάνης! Μ΄ όλους τους άλλους παρακεί, σπαθί. Στιλέτο!

 Με τις γυναίκες όμως ε; Όχι αγριάδες. Όχι σαν τον μαλάκα τον πατέρα μου,(τα μάτια της στενέψανε) τον τιποτένιο…!

Η μάνα μου σήκωσε για λίγο το κεφάλι της και είδα κάτι να περνάει μέσα από το βλέμμα της σαν ίσκιος…

-Τα κορίτσια ρε συ θέλουνε γλύκα, να τα αρπάζεις από τη μέση αγκαλιά και να τα ταξιδεύεις με τα λόγια. Να ξετυλάς  λόγια πανιά για ν’ αρμενίζουνε…

Μα πάνω απ’ όλα να τα κάνεις να γελάνε. Μη διανοηθείς ρε φουκαρά ότι μπορείς ν’ απλώσεις τα ξερά σου σε κορίτσι αν δεν το κάνεις πρώτα να γελάσει… Άντε σου λέω και τα μυστικά!!!

-Δε μου λες εσύ, (η μάνα μου τώρα φουρκίστηκε για τα καλά), σπίτι δεν έχεις; Ρημάδι δεν έχεις δικό σου να παλουκώνεσαι εκεί να ρημαδιάζεις; Μαθήματα δεν έχεις, να ανοίξεις κάνα βιβλίο να ξεστραβωθείς και να διαβάσεις;

Άντε που μου μαζεύεστε όλα εδώ, σκυλιά-γατιά στην «καμπούρα» τη δικιά μου και πάτε να μου χαλάσετε και το παιδί…

Άντε – άντε σπιτάκι σου για διάβασμα!! Αν και άλλο «διάβασμα» είναι που σου χρειάζεται εσένα παιδί μου…

– Αα; μπα-μπα- θυμώωωσαμε;

– Και μ’ έναν πήδο πετάχτηκε πάνω και μου τα χάλασε ισιώνοντας τη φούστα.

Ξυδάκι κυρά Μαριγώ!!! Και όσο για το «διάβασμα» που λες μέστειλε η μάνα μου και πήγα. Τσουρέκια μου τάκανε και πήγα για «εξομολόγηση» και τα ρέστα… Όλο το σκηνικό!

– Μπράβο,(πήρε να γλυκαίνει κομμάτι η μάνα μου), έτσι να σε δει λίγο ο Θεός παιδί μου!!! Έκανες και κάτι το σωστό.

Πως τόπαθες αγάπη μου; Χωρίς ψωμί να δεις θα μείνουμε... Λοιπόν; Και τι σου είπε ο πάτερ;

-Τι μου είπε;Τί να μου πει μωρέ ο τράγος, που πήγε να απλώσει τα ξερά του πάνω μου στο τέλος, ο υποκρίταρος, ο θεο-γλίτσας….

-Τι ‘πες μωρή;;!!! (Φρένιασε η μάνα μου και πετάχτηκε πάνω κατακκόκινη, πετώντας και το πλέξιμο).

Ο πάτερ Χ..; Αυτός μωρή είναι … είναι ένας άγγελος!

– Κοίτα, δεν λέω, τον άναψα λίγο και εγώ, αλλά για άγγελος έχει τα κουλά του πιό μακριά απ’ τις φτερούγες του….

– Ψεύτρα –  βρόντηξε η μάνα μου και χύθηκε να την αρπάξει απ’ το τσουλούφι, αλλά εκείνη, σιφουνάκι που ξεσηκώνει από κάτω τα χαμόφυλλα, έγινε αέρας και κορόϊδευε ήδη απ’ τη δική της πλευρά του μπαλκονιού.!!!!

-* * * * * * * *             * * * * * * * * *                  * * * * * * * * *                      * * * * * * * *

Οι μνήμες μπλέκουν…. Δαχτυλιές σε θαμπωμένο τζάμι. Αλλού διαβάζονται αλλού όχι….

Τη θυμάσαι τη Β..;;

Όταν ζεις έξω – σε άλλη χώρα – δεν υπάρχει πιό ανούσια, πιο μάταιη ερώτηση.

Φυσικά και θυμάσαι!!! Θυμάσαι τα πάντα,με απίστευτη διαύγεια-την παραμικρή λεπτομέρεια -όλα τόσο έντονα που σχεδόν πονάνε, σαν μιά ταινία διαρκώς σε rallenty…

-Τη θυμάσαι τη Β…;;

Θυμάμαι νύχτα έξω την βροχή, να έχει πιάσει ένα μακρόσυρτο τραγούδι…

Θυμάμαι την λάμπα, με λαιμό «σπιράλ» – στην άκρη στο τραπέζι της κουζίνας – σε μια αφύσικη ακινησία να φωτίζει …

Θυμάμαι βιβλία μπροστά μου ανοιχτά, δίχως όμως και κάτι να διαβάζω.

 Θυμάμαι κι’ αυτήν αλαφροπάτητη, σαν το γατί, να έχει σαλτάρει το επίφοβο κενό ανάμεσα στα δυο μπαλκόνια και να έχει βρεθεί λίγο βρεγμένη στην καρέκλα δίπλα μου.

Σφίγγει τα γόνατά της αγκαλιά και έχει πλαγιάσει το κεφάλι πάνω τους. Κάπου-κάπου μετράει με τα μάτια  τους τοίχους του δωμάτιου πεταχτά, σαν κάτι να γυρεύει…

– Τι διαβάζεις;;

– «Tη φύση του ρεύματος στους ημιαγωγούς…»

– Και λοιπόν;

– Τι λοιπόν;

– Τι «φύση» έχει το ρεύμα σου;

–  Έχει.. εμμ.. της «απουσίας».. μάλλον είπα. Μπορεί όμως και εκείνη της «προσμονής».

Ψεύτη!! -σήκωσε το κεφάλι λίγο έκπληκτη- πού; δείξε μου πού το γράφει.

– Εδώ ορίστε: «Το ρεύμα.. εις το εσωτερικόν.. και τα λοιπά, δύναται να ορισθεί ως -από εδώ και κάτω κοίτα – αντίθετος κίνησις θετικών οπών, ήγουν θέσεων κενών αναμονής… και μπούρου- μπούρου και τα λοιπά που δεν μας νοιάζουν ….»  Είδες; 

                     ***********           ***********           ************         ***********

-Τη θυμάσαι τη Β…;

-Ναι ρε μάνα, λέγε…

Έξω ήμουν ακόμα όταν έμαθα για το συμβάν… Απ΄ το τηλέφωνο.

Το αμάξι αυτό το ήξερα. Ήμουν από τους πρώτους που έβαλε μέσα όταν το πήρε.

Είχα βρεθεί τυχαία για λίγες μέρες στην Αθήνα. Πρωί-πρωί εγώ έβγαινα από το σπίτι κι’ εκείνη γύριζε. Τρακαριστήκαμε στις δυό εξώπορτες.

-Δεν το πιστεύω!!! Φώναξε και χύθηκε να μ’ αγκαλιάσει.

Καθώς κολλούσε επάνω μου ένοιωσα πάλι την ίδια αίσθηση που ένοιωθα στα δώδεκα.

-«Μικρέ» είσαι εδώ; Τελείωσες;

Όχι ακόμα είπα.

-Εγώ ναι. Καιρό τώρα. Ξέρεις είμαι πια προϊσταμένη. Όμως κοίτα, τώρα το αγόρασα. Δεν είναι κουκλί;

Μου έδειξε με καμάρι κάπου πιο κει ένα αστραφτερό CIVIC, μπλε ελεκτρίκ, που αλήθεια έμοιαζε να βγήκε μόλις απ΄ τη σάλα.

– Μπες θα σε πάω μια βόλτα! Να μου πεις και τη γνώμη σου.

Μιλούσε γρήγορα και με μια ελαφριά βραχνάδα στη φωνή λίγο σαν νάτανε πιωμένη. Οδηγούσε ακόμα πιο γρήγορα και εντελώς απρόσεχτα.

– Τελειώνεις ρε μαλάκα; Mου είπε. Τι κάνεις τόσο καιρό; Τελείωνε και γύρνα να δουλέψουμε μαζί. Να ανοίξουμε μια κλινική εδώ και να αρχίσουμε να μαζεύουμε λίγο χαρτί και για πάρτη μας.

Δεν την βαρέθηκες την Ιταλία σου ακόμα; Εγώ σιχάθηκα τον Καναδά και μην ακούς τι λένε, ζωή για μαλακισμένα ζόμπι είναι κει πέρα, καλύτερα εδώ χίλιες φορές. Τι κάνεις με τα άλλα σου; Ακόμα είσαι με τη δικιά σου;

-Έγνεψα ναι με το κεφάλι.

– Την αγαπάς ακόμα όσο μούλεγες; Θα παντρευτείτε μετά; Εγώ φίλε χώρισα.

(Μίλαγε ασταμάτητα σαν σπινταρισμένη)

Του τάδωσα τα παπούτσια τώρα προχτές. Δεν φταίει αυτός. Εγώ μάλλον. Καλό παιδί ήτανε μωρέ ο φουκαράς. Όμως εγώ δεν μπορώ. Με ξέρεις τώρα από μικρή, δεν αντέχω με τον ίδιο και με αυτόν ήμασταν χρόνια. Βαρέθηκα. Ήθελε οικογένειες, παιδιά και τέτοια. Εγώ δεν θέλω, να μου λείπει, εγώ θέλω να ζήσω. Τόσα χρόνια δηλαδή με τον μαλάκα για πατέρα… Ξύλο-ξύλο- ξύλο και περιορισμούς. Μετά ξεστράβωμα για τη σχολή, μετά ο κώλο-Καναδάς κι’ ο Γιώργος. Πότε θα ζήσω δηλαδή;

Το έμαθες για το γέρο πως έφυγε ε; Πέρυσι. Πήγε από καρκίνο στα πνευμόνια. Τον έκλαψα τον πούστη το πιστεύεις; Σπάραξα! Ναι. Ούτε και εγώ θα το περίμενα ποτέ. Αλήθεια το πιστεύεις ότι έκλαιγα και δεν μπορούσα να σταματήσω;

Πάτησε φρένο ξαφνικά απότομα. Ήμασταν ξανά έξω απ’ το σπίτι.

Το απότομο φρενάρισμα με επανάφερε. Είχα σχεδόν αφεθεί. Η παρουσία της πάντα με μούδιαζε λιγάκι σαν να μου έκαναν ένα ελαφρύ, γλυκό μασάζ στο σβέρκο….

                     *********               ***********              ***********             **********

-Τη θυμάσαι την Β…;;

Γυρνώντας πια οριστικά έμαθα τα πάντα.

Για το ότι οδηγούσε πιωμένη, για το πόσο είχε παραμορφωθεί το civic από τη σύγκρουση, για το πως το κόψανε και τη βγάλανε  τελευταία στιγμή από μέσα οι πυροσβέστες, για το πόδι που έχασε και πως είχε μείνει παράλυτη από τη μέση και κάτω και σάπιζε πρώτα στις κλινικές και τελευταία στο άλλο σπίτι που είχε πάρει στο Μαρούσι.

-Τη θυμάσαι τη Β…;;

Άκουσα αυτή την ερώτηση άλλη μια φορά, η μάνα μου τη συνόδευε τώρα με κάποια λύπη και (έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον) με μια κρυμμένη αυστηρότητα.

-Το ξέρεις πως τηλεφώνησε «μετά» πολλές φορές να μάθει αν γύρισες; Δεν θάπρεπε να την πάρεις, να της μιλήσεις, να πας ίσως να την δεις;

 Αλήθεια τι λες; Είπα στον εαυτό μου. Δεν θάπρεπε;… Βεβαίως και θα έπρεπε! Φυσικά και θα έπρεπε. Όλα θα έπρεπε, όμως δεν μπορούσα και δεν ήθελα και εκείνο που πάνω απ’ όλα δεν ήθελα ήταν κυρίως το να την δω.

Κάποια στιγμή σήκωσα με το ζόρι τ’ ακουστικό.

-Εσύ είσαι μικρέ; Γύρισες; Τα κατάφερες; Τελείωσες;

-Όχι είπα. Δεν τελείωσα.

-Α τότε τα κάναμε από κούπες και οι δυό, σαν τα μούτρα μας τα κάναμε μου είπε.

Η φωνή της έμοιαζε νερό πηγής που ξέμεινε βδομάδες στην κανάτα..

Το ξέρεις τι μου συνέβη έτσι; πως έμεινα παράλυτη; Μου έκοψαν το πόδι. Τώρα ζητάνε να μου κόψουνε και τ’ άλλο.

Πεθαίνω Νίκο. Είναι θέμα χρόνου.

-Σώπα της είπα. Μην μιλάς έτσι. Το ακουστικό είχε γίνει στα χέρια μου τόσο βαρύ που δυσκολευόμουνα  να το κρατάω στο ύψος του  αυτιού μου.

Άρχισα να της λέω γενικότητες για μένα , για τον γάμο μου, τα σχέδια μου.

Με διέκοψε.

-Δεν έχω χρόνο αρκετό για αυτά , συχώρα με μου είπε.

Άκου όμως, πιστεύεις στο Θεό;

Δεν είπα κάτι.

-Εγώ τώρα ναι. Μπορείς να με φανταστείς; Εμένα να πιστεύω!!!! Κι’ όμως… 

– Θα πούμε για αυτά από κοντά της είπα. Θα έρθω, θα έρθω να σε δω…

-Ναι νάρθεις, πρέπει να σου πω..

Για μια στιγμή δεν μίλησε κανείς κι’ αμέσως άλλαξε.

-Όχι, μην έρθεις είπε, δεν θέλω. Πραγματικά δεν θέλω.

Έλα καλύτερα «μετά» και άσε μου απλά ένα λουλούδι.

Δεν πήγα ποτέ….Ούτε μετά. Κι’ όσο για το λουλούδι… 

Ετούτες οι γραμμές ας είναι το «λουλούδι» που της χρώσταγα και ας τόχω αφήσει δεκαετίες στα συρτάρια να μαραίνεται.

200 χρόνια ελληνική επανάσταση

Standard

*ΜΙΑ ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΜΑΤΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΓΙΑ ΛΕΥΤΕΡΙΑ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΝΟΜΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΘΙΟΥ ΦΙΛΟΥ ΦΩΤΗ ΜΑΖΑΡΑΚΗ ΔΙΔΑΚΤΟΡΟΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ ΠΟΙΝΙΚΟΛΟΓΟΥ ΠΟY ΤΟ ILCORNO ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΝΑ ΦΙΛΟΞΕΝΗΣΕΙ ΔΙΑΤΗΡΩΝΤΑΣ ΦΥΣΙΚΑ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ Η ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΟΠΤΙΚΕΣ.

  • 20 Μαρτίου 2021

του Φώτιου-Σπυρίδωνος Μαζαράκη

Η “κοινή συνέχεια” και το “ίδιο χρέος”, με μικρότερη ή μεγαλύτερη ένταση αλλά πάντα ενεργή, αποτέλεσαν διαχρονικά χαρακτηριστικά του Ελληνικού Λαού. Μετά το τέλος της ελληνικής Αρχαιότητας και της ελληνιστικής περιόδου που ακολούθησε, την αυτοσυνειδησία της ελληνικότητας, την εγγυήθηκαν η κοινή γλώσσα, οι διάχυτες παντού υλικές και άυλες μαρτυρίες του παρελθόντος, η αφήγηση από στόμα σε στόμα της “κοινής περιπέτειας”, και την εγγυήθηκαν το ανυπότακτο των Πόλεων και στη συνέχεια οι Κοινότητες των Ελλήνων, που “ανέχονταν” αλλά δεν αναγνώριζαν επικυρίαρχους· με μια κουβέντα, η συμπαράταξή τους με την ελευθερία και την αυτοδιάθεση. Τα πολιτικά σημάδια και οι παρακαταθήκες που φυλλορροούσαν από τα προηγούμενα, φάνταζαν και ήταν, συνεχώς, τα επόμενα ζητούμενα. Η εμφάνιση του έθνους/κράτους στα μέσα του 18ου αιώνα στην Ευρώπη (και ενώ ο όρος “ελληνικό έθνος” χρησιμοποιείται ήδη από τις αρχές του 15ου αιώνα από τους Γεώργιο Πλήθωνα Γεμιστό και Πασχάλη Κιτρομηλίδη και τον 16ο αιώνα από τον Ιανό Λάσκαρη), η Γαλλική Επανάσταση και η πεντηκονταετής και πλέον προπαρασκευή από τους Έλληνες λόγιους της εποχής, είναι οι καταλύτες που μορφώνουν το εγχείρημα ιστορικά και οπλίζουν τους Έλληνες με ανεπίστρεπτη αποφασιστικότητα ώστε τούτη τη φορά, η Επανάσταση να πετύχει τους σκοπούς της, παρ’ ό,τι η διεθνής συγκυρία, μετά το Συνέδριο της Βιέννης και τη συντριβή των κινημάτων σε Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία, μοιάζει και είναι εχθρική.

1821 – 1864

Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας κατά του οθωμανικού ζυγού, υπήρξε άρρηκτα συνδεδεμένος με ριζοσπαστικά δημοκρατικά και κοινωνικά ιδεώδη, όχι αφηρημένα, αλλά όπως αυτά αποτυπώθηκαν στα πρώτα συνταγματικά κείμενα της Πατρίδας, που ακόμα και σήμερα σε πολλά σημεία τους παραμένουν πρωτοποριακά και ανεκπλήρωτα. Και ενώ οι Έλληνες μαχητές και ναυμάχοι, σε δεκάδες νικηφόρες μάχες υπογράφουν με το αίμα τους την ανεξαρτησία της Ελλάδας, δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν στον Αγώνα, από την άλλη, οι εμφύλιοι πόλεμοι και τα πρώτα δάνεια με “οίκους” του εξωτερικού ώστε να αναγνωριστεί διεθνώς και να στηριχθεί το εγχείρημα, υποθηκεύουν την ελευθερία του υπό σύσταση κράτους.

Η Γ΄ Εθνοσυνέλευση στις 30 Μαρτίου 1827 εκλέγει τον Ιωάννη Καποδίστρια κυβερνήτη της Ελλάδας. Ο τελευταίος, αναλαμβάνει καθήκοντα δέκα μήνες μετά την εκλογή του και αφού περάσει υποχρεωτικά από την Μάλτα και δεχθεί τις διπλωματικές νουθεσίες του άγγλου ναυάρχου Κόδριγκτον, οπότε αγγλικό πολεμικό πλοίο, με συνοδεία ενός ρωσικού και ενός γαλλικού, τον αποβιβάζει στο Ναύπλιο. Και ενώ η Χώρα έχει εκλεγμένο Κυβερνήτη από το 1827 με επταετή θητεία, στο Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 3ης Φεβρουαρίου του 1830 που υπογράφεται από τις προστάτιδες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) και αναγνωρίζεται έτσι η ανεξαρτησία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, ως πολίτευμά του, χωρίς να ρωτηθούν οι Έλληνες, ορίζεται η μοναρχία. Μάλιστα, γινόταν και ονομαστική αναφορά στο πρόσωπο του μονάρχη, επρόκειτο δε για τον Λεοπόλδο του Ζαξ-Κόμπουργκ, ο οποίος επίσης δεν ρωτήθηκε. Μετά την άρνηση του τελευταίου, επιλέχθηκε, πάλι μονομερώς από τις “προστάτιδες” δυνάμεις, ο δεκαπενταετής πρίγκιπας Όθωνας των Βίτελσμπαχ της Βαυαρίας. Έτσι, η δολοφονία του Καποδίστρια ενάμιση χρόνο μετά (27 Σεπτεμβρίου 1831 με το Ιουλιανό ημερολόγιο), “μοιάζει” να είναι η κατάληξη μιας προειλημμένης απόφασης. Η αυθαίρετη εγκαθίδρυση της ξένης μοναρχίας με τον ερχομό του Όθωνα, ο οποίος συνοδεύεται με μικρή “προίκα” αλλά και νέο εξωτερικό δανεισμό, θα ταλανίζει τον τόπο τα επόμενα 150 χρόνια.

Ο Λαός μας όμως, που πολέμησε, μάτωσε, έθαψε τα παιδιά του, έχασε τη σοδειά του, κάηκε το σπίτι του ή το έκαψε ο ίδιος “όταν χρειάστηκε”, αντιδρά από την πρώτη στιγμή: κατά την περίοδο της αντιβασιλείας, Κολοκοτρώνης και Πλαπούτας φυλακίζονται και καταδικάζονται σε θάνατο (ποινή που δεν εκτελέστηκε) με την κατηγορία του ότι «από κοινού συνωμότησαν για να παρασύρουν τους υπηκόους του βασιλιά σε εμφύλια διαμάχη και να ανατρέψουν την καθεστηκυία τάξη». Το 1834, ξεσπά στη Μεσσηνία ένοπλη εξέγερση που διαχέεται σε όλη την Πελοπόννησο «για την ανάκτηση των πολιτικών δικαίων δια της δυνάμεως, του μόνου και τελευταίου μέσου προς εδραίωση του καταπιεζόμενου λαού», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η πρώτη προκήρυξη των επαναστατών. Τα στρατιωτικά σώματα των Bαυαρών μαζί με “άτακτους”, θα αναγκαστούν να δώσουν αιματηρότατες μάχες για να διασώσουν τη ξένη δυναστεία. Οι ηγήτορες καταδικάζονται σε θάνατο, απόφαση που εκτελείται.

Η Επανάσταση του 1843, με επακόλουθό της το Σύνταγμα του 1844, βάζει ανάχωμα στην “ελέω θεού” βασιλεία του Όθωνα· το πολίτευμα, από απόλυτη μοναρχία, μεταβάλλεται σε συνταγματική μοναρχία. Η εικοσαετία που ακολουθεί, με ναυτικούς αποκλεισμούς από τους άγγλο/γάλλους, με την εμπλοκή της χώρας σε έναν πόλεμο που δεν την αφορούσε (Κριμαϊκός), με γάλλο/βρετανικά αγήματα να καταλαμβάνουν τον Πειραιά, με τα παλιά πολιτικά κόμματα να φθίνουν συνεχώς, με πενιχρή και καθηλωμένη την παραγωγική δραστηριότητα και με τη φτώχεια να λυσσομανά, εξαντλούν την υπομονή του ελληνικού λαού. Μπολιασμένος με νέα ιδεώδη, αλλά και με την ορμή της νέας γενιάς “που ψάχνει τη θέση της”, το 1862, επαναστατεί. Το Ψήφισμα που ακολουθεί, κηρύσσει έκπτωτο τον Όθωνα και την εξουσία αναλαμβάνει προσωρινή πολιτική κυβέρνηση. Οι διεργασίες της νέας Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, μακρές, επίπονες και με συνεχείς “έξωθεν” παρεμβάσεις, θα κρατήσουν μέχρι το 1864. Θεμέλιο κάθε Εξουσίας ορίζεται το Έθνος των Ελλήνων, εγκαθιδρύοντας έτσι την Αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας, για πρώτη φορά μετά την επανάσταση του ’21. Και ενώ κατοχυρώνονται βασικά ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, η επιβολή νέου μονάρχη από τις “προστάτιδες δυνάμεις”, δεν αποφεύγεται. Το πολίτευμα, πλέον, είναι αυτό της βασιλευόμενης δημοκρατίας, με νέο μονάρχη το Γεώργιο (Α’) Γκλύξμπουργκ, ο οποίος αποδείχθηκε και ο μακροβιότερος (1864-1913). Το αντάλλαγμα για να καμφθούν οι αντιστάσεις, είναι τα “Επτάνησα”. Απ’ την άλλη, η αναγκαστική “προίκα” που κουβαλά ο νέος βασιλιάς στα “μπαγκάζια του”, δεν είναι ορατή στο σύνολό της: νέος εξωτερικός δανεισμός για την αναδιάρθρωση των προηγούμενων δανείων, αλλά και άτυπη διεθνή οικονομική επιτήρηση με την ίδρυση της Διεθνούς Οικονομικής Εξεταστικής Επιτροπής: από το 1841, έχει ιδρυθεί η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος στην οποία το κράτος έχει χορηγήσει το εκδοτικό προνόμιο, πλην όμως, λειτουργεί και ως εμπορική τράπεζα. Το γεγονός, λοιπόν, προφανώς και δεν διαφεύγει της προσοχής των ξένων δανειστών. Η ΕτΕ, από τη μια θα εξελιχθεί σε μοχλό ιδιωτικής και δημόσιας ανάπτυξης, από την άλλη, στο απαραίτητο εργαλείο δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής, που πρέπει να έχει η Χώρα, και κάθε χώρα.

1865 – 1898

Η περίοδος που ακολουθεί, χαρακτηρίζεται από τη θεμελίωση ισχυρής βιομηχανικής δραστηριότητας σε πολλούς τομείς, που την επόμενη πεντηκονταετία θα επαυξάνεται συνεχώς. Η βελτίωση του αγροτικού τομέα και η πρώτη παραχώρηση γαιών σε ακτήμονες ακολουθούν με μικρότερο βηματισμό, ενώ η εκπόνηση και υλοποίηση μεγάλων έργων υποδομής, ιδίως προς το τέλος του αιώνα (διώρυγα Κορίνθου, σιδηροδρομικό και οδικό δίκτυο, λιμάνια, αποστραγγιστικά έργα κ.α.) δημιουργούν, για πρώτη φορά, προϋποθέσεις ουσιαστικής και εμπεδωμένης ανάπτυξης. Το εξαγωγικό εμπόριο της σταφίδας και η ναυτιλία, με την έκφανση πλέον της ατμοπλοΐας, ισχυροποιούνται, παράλληλα όμως, και οι πρώτες “μαζικές” μεταναστευτικές εκροές είναι γεγονός, αφού οι θέσεις εργασίας παραμένουν “μετρημένες”. Κοντά στα άλλα, το 1875, καθιερώνεται άτυπα ο πολιτικός θεσμός της “αρχής της δεδηλωμένης”, που ισχυροποιεί τη Λαϊκή Κυριαρχία και επιχειρεί να βάλλει φρένο στα “κέφια” του βασιλιά να διορίζει ως πρωθυπουργό όποιον θέλει, θεσμός που θα βρει τη θέση του οριστικά στο Σύνταγμα του 1927. Οι πρώτες σοσιαλιστικές ομάδες κάνουν την εμφάνισή τους με ηχηρό και παρεμβατικό τρόπο, ενώ και η χώρα είναι συνεχώς παρούσα, ενεργά, με διπλωματικό και οικονομικό κόστος, σε όλους τους επαναστατικούς ξεσηκωμούς της Κρήτης, που επιζητά, με ολοένα και πιο αιματηρό τίμημα των αγωνιστών της, την ενσωμάτωσή της στον εθνικό κορμό, πράγμα που θα επισυμβεί, τελικώς, ουσιαστικά το 1912 και τυπικά το 1913. Η “Μεγάλη Ιδέα”, κάνει την εμφάνισή της, εκτός των άλλων, και ως αναγκαία προϋπόθεση για την εδαφική επαύξηση και έτσι, και τη μεγέθυνση της γεωοικονομικής ισχύος του νέου κράτους, όροι απαραίτητοι για τη διατήρησή του.

Και αυτά, παρ’ ό,τι από το 1873 έχει εκδηλωθεί μια από τις ισχυρότερες σε ένταση και διάρκεια οικονομική κρίση στην Ευρώπη, απότοκος της συνεχούς μεγέθυνσης του καπιταλισμού, που ήδη επικρατεί με τη λίγο-πολύ σύγχρονη εκδοχή του. Από την άλλη, η εκμετάλλευση κρισιμότατων φυσικών πόρων, όπως ο ορυκτός πλούτος της χώρας, καταλαμβάνεται από ξένες εταιρείες (πχ Λαύριο από τους Σερπιέρι-Ρου) ενώ, παράλληλα, εισρέουν από το εξωτερικό κεφάλαια Ελλήνων της διασποράς αλλά και ξένων. Οι Έλληνες κεφαλαιούχοι, λόγω της παγκόσμιας συγκυρίας, στην αρχή επενδύουν ευκαιριακά και κερδοσκοπικά (αγοράζω σήμερα για να πουλήσω αύριο πιο ακριβά), κυρίως σε γη, αστική και αγροτική και ιδίως σε μουσουλμανικά κτήματα στη Θεσσαλία, που μετά την προσάρτησή της στον ελληνικό κορμό (1881) και ενώ ο Βίσμαρκ πίεσε για την εξόφληση βαυαρικών δανείων προκειμένου να συναινέσει στην προσάρτηση, οι κάτοχοί τους τα εγκαταλείπουν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το εξωελλαδικό κεφάλαιο, πρωταγωνίστησε στη δημιουργία μεγάλων τσιφλικιών στη Θεσσαλία και συνακόλουθα, στην αργή και επίπονη επίλυση του “αγροτικού ζητήματος”. Τέλος, τα σημερινά νεοκλασικά κτήρια της Αθήνας, είναι και αυτά αποτέλεσμα της εποχής και αφού οι προαναφερόμενες εισροές κεφαλαίων, απέκτησαν πιο μόνιμο και σταθερό χαρακτήρα.

Το 1892 πρωθυπουργός επανεκλέγεται (για 6η φορά) ο Χαρίλαος Τρικούπης. Βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα χρηματιστηριακή κρίση που έχει ξεσπάσει στο Λονδίνο και έχει επηρεάσει όλη την Ευρώπη, την εξέλιξη της ελληνικής σταφιδικής κρίσης (οι τιμές εξαγωγής κατακρημνίστηκαν), το γεγονός ότι τα πολυδάπανα μεγάλα δημόσια έργα της εποχής δεν έχουν προλάβει να αποδώσουν και κυρίως, το ληξιπρόθεσμο, μέρους, προηγούμενων δανείων που έχει συνομολογήσει η χώρα με Λεόντειους όρους υπέρ των ξένων χρηματιστών. Για τη σύναψη νέου δανεισμού για εξόφληση μέρους του παλιού, και παρά τα σκληρά οικονομικά μέτρα που λαμβάνει ο Τρικούπης, οι δανειστές απαιτούν δυσβάσταχτους όρους, μεταξύ αυτών και τέτοιους που θίγουν την εθνική κυριαρχία και τη συνταγματική τάξη της Χώρας: α) έλεγχο των εισπράξεων από τους δανειστές, β) η δανειακή σύμβαση να μην εγκριθεί από τη Βουλή, αλλά απευθείας από το βασιλιά με απλό βασιλικό διάταγμα. Ο Γεώργιος ο Α’ αρνείται, καθόσον οι σύμβουλοί του τού επεσήμαναν ότι η ενέργεια θα φέρει “βαρύτατες ιστορικές ευθύνες”, ενώ ο Χ. Τρικούπης παραιτείται. Στη συνέχεια, σχηματίζεται συμμαχική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Σωτήριο Σωτηρόπουλο η οποία και συνάπτει με τον οίκο Hambro and Son του Λονδίνου δάνειο “κεφαλαιοποιήσεως των παλαιών τίτλων” που χρωστούσε η Ελλάδα, με τους νέους τίτλους να ονομάζονται “Σκριπ”.

Το  1893, ο Χ. Τρικούπης επανέρχεται στην πρωθυπουργία, καταργεί με νόμο την προηγούμενη δανειακή σύμβαση του Σωτηρόπουλου και η χώρα “κηρύσσει στάση πληρωμών”, καθόσον δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τα ξένα δάνεια που είναι συνομολογημένα σε χρυσό ή με “ρήτρα χρυσού”, αφού και τότε ήταν μέλος μιας ιδιότυπης “νομισματικής ένωσης”, με τέτοια χαρακτηριστικά. Η περίφημη φράση του Χαρίλαου Τρικούπη “δυστυχώς επτωχεύσαμεν”, δεν είναι καταγεγραμμένη στα “πρακτικά της Βουλής”. Τη ρήση στην ελληνική ιστοριογραφία, εισήγαγε αργότερα ο Ανδρέας Συγγρός, όταν κατέγραψε στα απομνημονεύματά του ότι άκουσε τον Τρικούπη από τη βήμα της Βουλής, να την μονολογεί “ψιθυριστά”. Και βέβαια, όλα είχαν (και έχουν) τη σκοπιμότητά τους: ο Ανδρέας Συγγρός, ανεξαρτήτως των όσων άλλων, θετικών ή αρνητικών, την εποχή εκείνη ήταν βουλευτής του κόμματος του Χ. Τρικούπη, συγχρόνως όμως, εκπρόσωπος Γάλλων κεφαλαιούχων, που απέβλεπαν στην κατάργηση του “εκδοτικού προνομίου” της Εθνικής Τράπεζας και την υιοθέτηση αυτού του ρόλου, από άλλη Κεντρική Τράπεζα που θα ιδρυόταν, με συντριπτική συμμετοχή ξένων κεφαλαιούχων “επενδυτών”, πράγμα που τελικά επιτεύχθηκε το 1927 με την ίδρυση της Κεντρικής Τράπεζας της Ελλάδος και κατ’ επιταγή της τότε Κοινωνίας των Εθνών, πρόδρομο του ΟΗΕ.

Ενώ, λοιπόν, η χώρα συνεχίζει να διαπραγματεύεται με τους ξένους δανειστές αναδιάρθρωση του χρέους, ισότιμα, με ήπιους όρους και με ρήτρα “ανάπτυξης”, ξεσπά νέα Κρητική Επανάσταση (1895) με αποτέλεσμα μεγάλες σφαγές άμαχου πληθυσμού στις πόλεις και στα χωριά του μαρτυρικού νησιού οπότε, η Πατρίδα, βοηθά στρατιωτικά (1897) τους επαναστατημένους Έλληνες. Πίσω από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όμως, βρίσκεται η Γερμανία, που αφενός έχει εξοπλίσει και στελεχώσει με αξιωματικούς τον οθωμανικό στρατό, αφετέρου, η εξωτερική πολιτική του οθωμανικού κράτους, είναι καθυποταγμένη στην υπηρεσία των γερμανικών συμφερόντων στην περιοχή. Η γερμανική εξωτερική πολιτική, έχει σαν στόχο τα πετρέλαια του σημερινού Ιράκ και την έξοδο στον Περσικό Κόλπο (στόχος και της Ναζιστικής Γερμανίας). Για να επιτευχθεί αυτό, αφενός η δημιουργία του “άξονα” Βερολίνο-Βόσπορος-Βαγδάτη (τα τρία “βήτα”) θα πρέπει να είναι αρραγής, αφετέρου δεν θα πρέπει ποτέ να υλοποιηθεί η “Μεγάλη Ιδέα”. Οι Γερμανοί, λοιπόν, αρνούνται την αυτονόμηση του Νησιού, ενώ οι υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις διάκεινται φιλικά. Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμα: μεταξύ των δανειστών, υπάρχουν Γερμανοί ομολογιούχοι. Οι τελευταίοι, που έχουν ήδη “ζημιωθεί” από τις στάσεις πληρωμών Πορτογαλίας (1892) και Σερβίας (1895), προκαλούν την αδιαλλαξία και των υπολοίπων. Από κοινού με τις “προστάτιδες δυνάμεις” εξωθούν τη χώρα σε πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1897). Ο οθωμανικός στρατός, εξοπλισμένος από τη Γερμανία και υπό τη διοίκηση αξιωματικών της, απέναντι σε μια χώρα απροετοίμαστη για τέτοιου είδους αναμέτρηση, με ελλιπή εξοπλισμό και σε δεινή οικονομική θέση, προελαύνει στη Θεσσαλία και φτάνει έξω από τη Λαμία. Ο Κάιζερ Γουλιέλμος ο Β’, απαιτεί “γερμανική ειρήνη”. Διαμηνύει ότι, για να επιτευχθεί ανακωχή, η “Ελλάδα πρέπει να ικετεύσει γι’ αυτήν, υποσχόμενη ότι θα υποκύψει, άνευ όρων, στις αποφάσεις των Δυνάμεων”. Αποκλεισμένη η Ελλάδα από την Προκαταρκτική Συνθήκη Ειρήνης, υπό τη θεώρηση ότι εκπροσωπείται από τις “Δυνάμεις”, υποκύπτει στις θελήσεις αυτών αλλά και των δανειστών της. Εκτός των άλλων, επιβάλλονται υπέρ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και σε βάρος της Ελλάδος, υπέρογκες πολεμικές αποζημιώσεις, που η χώρα αποπληρώνει μέσω σύναψης νέου δανείου με τις Δυνάμεις.

Φεβρουάριο του 1898, μετά από μια συζήτηση στη Βουλή “για τους τύπους”, η τελευταία, “θέλοντας και μη”, κυρώνει τη Συμφωνία για την επιβολή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου στη Χώρα. Σ’ ένα μήνα, οι Οθωμανοί αρχίζουν να αποχωρούν από τη Θεσσαλία. Ο ΔΟΕ, μετατρέπεται σε “Διεθνή Οικονομική Επιτροπή” με έναν αντιπρόσωπο από κάθε Μεγάλη Δύναμη (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Γερμανία, Αυστρία και Ιταλία), η οποία και εγκαθίσταται στο σημερινό “Μέγαρο Μαξίμου”, ενώ δημιουργείται και “Συμβούλιο Ξένων Ομολογιούχων”. Μέσω της ίδρυσης μιας “Εταιρείας Διαχειρίσεως Υπεγγύων Προσόδων”, αναλαμβάνει την είσπραξη των εσόδων από τα “είδη μονοπωλίου”, ήτοι το αλάτι, το πετρέλαιο, τα σπίρτα, τα τραπουλόχαρτα, τα τσιγαρόχαρτα, τη σμύριδα, τον καπνό, τα τέλη χαρτοσήμου, το φόρο καταναλώσεως οινοπνεύματος, τους εισαγωγικούς δασμούς του τελωνείου Πειραιώς και τα ¾ των εσόδων των υπόλοιπων τελωνείων της Χώρας. Η ΔΟΕ, καταργήθηκε de facto to 1951, τυπικά με νόμο το 1978, ενώ τα δάνεια της εποχής, πιθανολογείται ότι εξοφλήθηκαν ολοσχερώς, αρχές της δεκαετίας του 1990.

1899 – 1939

Ο ερχομός του 20ου αιώνα, συνοδεύεται από τον “Μακεδονικό Αγώνα”, συνεχείς αγροτικές εξεγέρσεις και εν τέλει την προσπάθεια της Χώρας να ανασυνταχθεί. Το κίνημα “στου Γουδή”, Σεπτέμβριο του 1909, υπό το βάρος και της ήττας του 1897, επιχειρεί να εκτοπίσει τον κοτζαμπασισμό, την πατρωνία, τις παρεμβάσεις των πριγκίπων στο στράτευμα και να περάσει τη Χώρα σε μια μορφή σύγχρονου αστικού κράτους. Η επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, ο οποίος και θεωρείτο “ατιμωτικός” από τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο, θεωρείται επίσης προς επίλυση “ζήτημα”, χωρίς όμως βάθος και σαφή πολιτική προσέγγιση. Χωρίς να θέτει Πολιτειακό ζήτημα ή να επιβάλλει δικτατορία ή να θέτει ζήτημα δυναστείας, τους επόμενους μήνες, επιβάλλει στη Βουλή τη ψήφιση μιας σειράς ριζικών μεταρρυθμίσεων. Τα πολιτικά κόμματα, ο Θρόνος και οι ξένες δυνάμεις, ανησυχούν αλλά δεν αντιδρούν, λόγω της λαϊκής αποδοχής που απολαμβάνει το Κίνημα. Τελικώς, ο Ελευθέριος Βενιζέλος που μετακλήθηκε από την Κρήτη, παρουσιάζεται συμβιβαστικός, προτείνει εκλογές για την ανάδειξη Αναθεωρητικής Βουλής και ενώ ο Λαός ζητά Συντακτική Εθνοσυνέλευση.

Πριν από τις εκλογές της 08ης Αυγούστου 1910 δεν συγκροτείται κανένα νέο κόμμα που να εγκολπωθεί τις μεταρρυθμίσεις του 1909/1910. Για πρώτη φορά θέτουν υποψηφιότητα ανεξάρτητοι σοσιαλιστές και εμφανίζεται η σοσιαλδημοκρατική “Κοινωνιολογική Εταιρεία”. Τα παλιά κόμματα εμφανίζονται ως συνασπισμός και κερδίζουν τις 211 από τις 362 έδρες, οι ανεξάρτητοι εκσυγχρονιστές 122 και μεμονωμένοι παλιοί 29. Οι εκσυγχρονιστές συσπειρώνονται γύρω από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος εκλέγεται χωρίς να συμμετάσχει στον προεκλογικό αγώνα. Μετά την παραίτηση της κυβέρνησης του Δραγούμη, ο Βενιζέλος παίρνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Γεώργιο τον Α’, πλην όμως, δεν εξασφαλίζει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή και σε συμφωνία με τον βασιλιά προχωρά σε διάλυση της Βουλής και προκήρυξη εκλογών. Τα παλιά κόμματα θεωρούν αντισυνταγματική την κίνηση του βασιλιά και δεν συμμετέχουν στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1910. Σ’ αυτές, το κόμμα των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου, κερδίζει τις 307 από τις 362 έδρες. Το πρώτο εξάμηνο του 1911 η Βουλή προβαίνει σε ήπια αναθεώρηση του Συντάγματος του 1864, ενισχύοντας μάλιστα το Θεσμό της Μοναρχίας. Στις εκλογές του Μαρτίου του 1912, ο Βενιζέλος κατακτά 146 έδρες, ενώ όλα τα άλλα κόμματα (και τα παλιά, που συμμετέχουν τώρα σ’ αυτές) κερδίζουν 36. Ο Βενιζέλος, φαίνεται παντοδύναμος.

Μετά από προπαρασκευή και μέσα από τους βαλκανικούς πολέμους (1912-1913), η Χώρα διπλασιάζεται και εγκολπώνεται εδαφικά και πληθυσμιακά τμήματα, που καμιά αντικειμενική ιστορική κρίση δεν μπορεί να της αρνηθεί. Από την άλλη, οι παρεμβάσεις του παλατιού είναι συνεχείς. Εξαναγκάζουν δύο φορές έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό σε παραίτηση και άλλες τόσες μια Βουλή σε διάλυση. Και αν η διορατική εξωτερική πολιτική του Βενιζέλου κατάφερε να θέσει τη Χώρα με την πλευρά των νικητών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και αφού συμμετείχε σ’ αυτόν προκαλώντας όμως “εθνικό διχασμό”, έτσι ώστε υπό τις εγγυήσεις τους η Χώρα να προφυλάξει αλλά και να προσαρτήσει στον κορμό της το ελληνικό πληθυσμιακά και εδαφικά κομμάτι στη Μικρά Ασία που της “αναλογούσε” από μια Οθωμανική Αυτοκρατορία που κατέρρεε, η επιστροφή του βασιλιά Κωνσταντίνου του Α΄ και οι άστοχες και αμετροεπείς ενέργειες των ρεβανσιστών ηγητόρων του που επέστρεψαν στα “πράγματα”, μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, μετέτρεψε το εγχείρημα σε καταστροφή. Δεν έφταιξε όμως μόνο αυτό.

Οι Σύμμαχοι, προχώρησαν σ’ έναν “ιδιόμορφο”, όπως χαρακτηρίστηκε, δανεισμό. Γαλλία, Αγγλία και ΗΠΑ “ενέκριναν προς δανεισμό” μεγάλα ποσά σε φράγκα, λίρες και δολάρια αντίστοιχα, τα οποία όμως ποτέ δεν παρέδωσαν στο ελληνικό κράτος. Χρησιμοποιήθηκαν, θεωρητικά, ως “εγγυήσεις-κάλυμμα” για την έκδοση πρόσθετου ελληνικού χαρτονομίσματος από την τότε ΕΘΝΙΚΗ τράπεζα, που είχε και το εκδοτικό προνόμιο[1]. Η Ελλάδα, κατ’ αυτόν τον τρόπο, έκοψε χρήμα και χρηματοδότησε την πολεμική προσπάθεια στο μακεδονικό μέτωπο (κατά της Βουλγαρίας που ήταν σύμμαχος της Γερμανίας και της Αυστρίας), την εκστρατεία στην Ουκρανία και Κριμαία (1918) κατά της επανάστασης του 1917 στη Ρωσία, αλλά και την 1η φάση της Μικρασιατικής εκστρατείας.

Η επιστροφή του Κωνσταντίνου του Α’, λόγω της προηγούμενης φιλογερμανικής του θέσης (και συγγένειας) και παρ’ ό,τι συνέχισε τον πόλεμο, αλλά και η προσέγγιση του Κεμάλ με το νέο Σοβιετικό καθεστώς, μεταστρέφουν την πολιτική των άγγλο/Γάλλων, που πλέον, θεωρούν συμφέρον τους να διατηρήσουν ισχυρό το νέο Εθνικό Τουρκικό Κράτος. Στην πιο κρίσιμη στιγμή, οι “σύμμαχοι”, αποσύρουν “τις εγγυήσεις”. Λόγω πανικού που δημιουργείται, το χρήμα θεωρείται πληθωριστικό. Οι τιμές ανεβαίνουν και η ανεργία φουντώνει. Η Χώρα στην αρχή επιτρέπει τη μετατρεψιμότητα της δραχμής, για να την απαγορεύσει λίγο πλην εξαντληθούν ολοσχερώς τα συναλλαγματικά της αποθέματα και ο χρυσός. Έτσι, το Μάρτιο του 1922, η Χώρα προχώρησε σε έναν νέο πραγματικά ιδιόμορφο εσωτερικό αναγκαστικό δανεισμό: έκοψε τα χαρτονομίσματα στη μέση. Το μισό αριστερό τμήμα κάθε χαρτονομίσματος διατηρούσε το 50% της αξίας του, ενώ το δεξιό ανταλλάχθηκε με έντοκες ομολογίες του Δημοσίου. Η επιχείρηση στέφθηκε από επιτυχία και το κράτος εξοικονόμησε 1,2 δις δραχμές.[2] Δεν μπόρεσε όμως να αποτρέψει την μικρασιατική καταστροφή και τις συνέπειές της. Η Ελλάδα της συνθήκης των Σεβρών (1920), “των πέντε θαλασσών και των δύο ηπείρων”, αποδείχθηκε βραχύβια.

Ο Νικόλαος Πλαστήρας, αφού κατέρρευσε το μέτωπο στην Μ. Ασία, επιστρέφει στην Αθήνα και ενεργεί στρατιωτικό κίνημα. Ο Κωνσταντίνος ο Α’ εκθρονίζεται και η ακολουθεί η “δίκη και η εκτέλεση των έξι”. Η πορεία της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας (1924-1935), είναι ταραχώδης και διαλείπουσα εξ’ αιτίας των συνεχών στρατιωτικών κινημάτων υπό την επίκληση πάντοτε κάποιου σπουδαίου “εθνικού συμφέροντος ή κινδύνου”, ενώ και το περιεχόμενό της είναι ασαφές και χωρίς βάθος ζητούμενα. Παρά την εγκαθίδρυση Συντάγματος Αβασίλευτης Δημοκρατίας (1927), δημιουργείται ένας σφιχτός εναγκαλισμός πολιτικών-στρατιωτικών, με τους πρώτους να απευθύνονται στους δεύτερους “όταν χρειάζεται” και τους δεύτερους να υποδεικνύουν στους πρώτους “τι χρειάζεται”, που θα διατηρηθεί μέχρι το 1974. Η κήρυξη της Χώρας σε “κατάσταση πολιορκίας”, με βάσει και τα διεθνή “πρότυπα” της εποχής, είναι επαναλαμβανόμενη και κατά το δοκούν, από βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς, που οι θέσεις τους πλέον συμπλέκονται ενώ, και το “Ιδιώνυμο” (1929), οι διώξεις κατά κομμουνιστών και συνδικαλιστών για τη δράση τους, είναι προϊόν της εποχής. Το Σύνταγμα παραβιάζεται και από τις δύο πλευρές, πάντα “για καλό σκοπό”. Τελικώς, με στρατιωτικό πραξικόπημα του Γ. Κονδύλη και με ένα νόθο δημοψήφισμα που ακολουθεί με το οποίο εμφανίζεται ποσοστό 97,6% υπέρ της επιστροφής του βασιλιά, επανέρχεται ο Γεώργιος ο Β’. Ο τελευταίος, έχοντας την υποστήριξη των βασιλικών αξιωματικών, διαλύει την εθνοσυνέλευση και προκηρύσσει εκλογές για την 26η Ιανουαρίου 1936. Στη νέα Βουλή οι βενιζελικοί έχουν μία έδρα παραπάνω από τους αντιπάλους τους και κανείς δεν μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Στις 27 Απριλίου 1936, τα μεγάλα κόμματα αδυνατούν να συνεννοηθούν και να σχηματίσουν κυβέρνηση (το ΚΚΕ αρνείται ψήφο εμπιστοσύνης στους βενιζελικούς) και εν τέλει δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης (240 ψήφοι υπέρ επί συνόλου 260 βουλευτών) στον Ιωάννη Μεταξά, που είχε πάρει μόλις το 4% στις εκλογές. Ο τρόπος ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία, αντιγράφεται και από το πολιτικό προσωπικό της Χώρας.

Στις 4 Αυγούστου 1936, ο Μεταξάς, με την προσυπογραφή των περισσότερων υπουργών του και σε συμφωνία με το βασιλιά Γεώργιο Β’ και με την πρόφαση του “κομμουνιστικού κινδύνου”, “ενός κινδύνου” που θα διατρέχει πλέον τη Χώρα μέχρι και το 1974, αναστέλλει την ισχύ βασικών συνταγματικών διατάξεων και διαλύει τη Βουλή. Η δικτατορία έχει επικρατήσει.

Σ’ αυτό το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, κάνουν την εμφάνισή τους (1925) νέες πολυεθνικές επιχειρήσεις, που αναλαμβάνουν βασικές υποδομές της Χώρας: η ΟΥΛΕΝ κατασκευάζει τη λίμνη του Μαραθώνα και αναλαμβάνει την ύδρευση και αποχέτευση της πρωτεύουσας· η βρετανική ΠΑΟΥΕΡ την ηλεκτροδότηση, τα τρόλεϊ και τα τραμ· η γερμανική SIEMENS τις τηλεπικοινωνίες. Και ενώ αναδύονται νέες ευκαιρίες για την περαιτέρω εκβιομηχάνιση της χώρας, σε εθνική βάση, σκόπιμα ματαιώνεται. Η έλευση ενός εκατομμυρίου τριακοσίων χιλιάδων προσφύγων, παρουσιάζει μια μοναδική ευκαιρία: οι Έλληνες πρόσφυγες της Μ. Ασίας, συνθέτουν κυρίως έναν αστικό και ημιαστικό πληθυσμό, από εμπόρους, μικροεπιχειρηματίες, τεχνίτες, εξειδικευμένο εργατικό προσωπικό, που πάντοτε έλειπε από τη Χώρα. Έχουν “κοσμοπολίτικο αέρα”, ανώτερο μορφωτικό επίπεδο και αρκετοί απ’ αυτούς είναι πολύγλωσσοι. Βεβαίως, υπάρχουν και αγρότες.

Για την περίθαλψη και αποκατάσταση των προσφύγων, η ελληνική κυβέρνηση ζητά τη βοήθεια της Κοινωνίας των Εθνών. Με πρωτοβουλία της ΚτΕ το Σεπτέμβριο του 1923 ιδρύεται με έδρα στην Αθήνα και πλήρη αυτόνομη νομική υπόσταση, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ). Με τη σειρά της η ελληνική κυβέρνηση διαθέτει στην ΕΑΠ: 1) τις ιδιοκτησίες Τούρκων και βουλγάρων που αποχώρησαν από την Ελλάδα (ανταλλάξιμοι σύμφωνα με τη Σύμβαση της Λοζάνης), κτήματα του δημοσίου, κτήματα που απαλλοτριώθηκαν με την αγροτική μεταρρύθμιση (1917) και μοναστηριακή γη, σύνολο 800.000 στρέμματα, 2) το ποσό από δύο δάνεια που είχε συνάψει με ξένους δανειστές (1924 και 1928), 3) οικόπεδα μέσα ή γύρω από τις πόλεις για την ανέγερση αστικών συνοικισμών, 4) το τεχνικό και διοικητικό προσωπικό των Υπουργείων α) Γεωργίας και β) Πρόνοιας και Αντιλήψεως. Από τη μεριά της η ΕΑΠ, για την αποκατάσταση των προσφύγων, υιοθετεί δυο βασικές επιλογές: 1) ενόψει των ανεκμετάλλευτων μουσουλμανικών κτημάτων σε Μακεδονία, Θράκη, Λέσβο, Κρήτη κλπ, η αγροτική αποκατάσταση είναι ταχύτερη και απαιτεί μικρότερες δαπάνες. 2) πρέπει να αποφευχθεί η δημιουργία εργατικού προλεταριάτου, με περαιτέρω σκοπό την αποφυγή κοινωνικών αναταραχών, οπότε το βάρος πρέπει να δοθεί στη δημιουργία μικροϊδιοκτητών γεωργών. Κατά συνέπεια, αν και με την έλευση 1,3 εκατομμυρίου προσφύγων θα μπορούσε η χώρα, διαθέτοντας πλέον το εργατικό δυναμικό που της έλειπε από το 19ο αιώνα, να περάσει τάχιστα στην περαιτέρω εκβιομηχάνισή της, εν τούτοις, μέσω των επιλογών της “ανεξάρτητης” ΕΑΠ της ΚτΕ, καθηλώνεται περαιτέρω στην αγροτική παραγωγή. Μάλιστα, υπό την παραδοχή, ότι τυχόν δημιουργία μεγάλου εργατικού προλεταριάτου στη Χώρα, θα δημιουργούσε κοινωνικές αναταραχές ! Και βέβαια, “κοινωνικές αναταραχές”, διατρέχουν όλη την Ευρώπη, όλο τον 19ο αιώνα και ήδη και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, πλην όμως, οι χώρες δεν παρέμειναν αγροτικές για να μην έχουν “κοινωνικές αναταραχές”. Γιατί, λοιπόν, τέτοια “αγωνία” για την κοινωνική ειρήνη στη Χώρα; Παρ’ όλα αυτά, κλάδοι όπως αυτοί της κλωστοϋφαντουργίας, αλευροβιομηχανίας, ταπητουργίας, οικοδομικών υλικών, εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου, γνώρισαν ανάπτυξη χάρη της συμβολής σ’ αυτούς, μικρασιατών κεφαλαιούχων τεχνιτών και εργατών.

Το “οικονομικό πάζλ” της περιόδου, ολοκληρώνεται με τη χρηματιστηριακή κρίση του 1929 και την οικονομική ύφεση που εκδηλώνεται σε όλο τον Κόσμο. Το οικονομικό περιβάλλον για την Ελλάδα, καθίσταται περαιτέρω αρνητικό. Ενώ, ήδη οι σύμμαχοι κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Μ. Ασία έχουν αποσύρει τις εγγυήσεις τους σε συνάλλαγμα με σκοπό να αποτύχει η προσπάθεια της Χώρας (απόφαση που οι ίδιοι προκάλεσαν), ενώ ήδη η Χώρα παλεύει να διαχειριστεί τα αποτελέσματα μιας καταστροφής, μειώνονται και οι εξαγωγές δραστικά και η έλλειψη συναλλάγματος, για ακόμη μια φορά, δεν επιτρέπει την εξυπηρέτηση των ξένων δανείων. Λόγω της ύφεσης, μειώνεται και το μεταναστευτικό αλλά και το ναυτιλιακό συνάλλαγμα. Ο Βενιζέλος, στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει νέο δάνειο ώστε να στηριχτεί νομισματικά και δημοσιονομικά η Χώρα, μεταβαίνει στο Λονδίνο, διεθνές χρηματοοικονομικό κέντρο, προκειμένου να διαπραγματευθεί δάνειο 50 εκατομμυρίων χρυσών φράγκων. Η Δημοσιονομική Επιτροπή της Κοινωνίας των Εθνών που συνεδριάζει, κατόπιν αιτήματος της χώρας, ανακοινώνει: “Η Ελλάδα δεν έκανε καμία θυσία αλλά αντίθετα θέλει να μεταβιβάσει τα προβλήματα της στους πιστωτές της δανειζόμενη πέραν των αντοχών της οικονομίας της”. Στις 21 Απριλίου 1932, υπουργός οικονομικών αναλαμβάνει ο υποδιοικητής της νεοσύστατης (1927) Τράπεζας της Ελλάδος Κυριάκος Βαρβαρέσος, ο οποίος κηρύσσει “πτώχευση” και αναστολή πληρωμών, η χώρα εγκαταλείπει τον κανόνα του χρυσού και αφήνει τη δραχμή να διακυμαίνεται ελεύθερα. Οι διαπραγματεύσεις που ακολουθούν, δεν οδηγούν σε συμφωνία.

Η δικτατορία του Μεταξά, αναλαμβάνει να λύσει “το πρόβλημα”: ερχόμενος σε συνεννόηση με τους ομολογιούχους, για τους οποίους εν τω μεταξύ πίεζε ασφυκτικά, τόσο η αγγλική κυβέρνηση όσο και ο Γεώργιος ο Β’, ο Μεταξάς συμφωνεί στις 20 Αυγούστου του 1936 (μόλις 16 ημέρες από τη δικτατορία που επέβαλλε) να καταβάλλει το 40% του χρέους, όταν οι απαιτήσεις των ομολογιούχων είχαν ήδη κατέβει στο 50%. Διαμηνύει δε προς αυτούς, δια μέσου του πρέσβη της Ελλάδας στο Λονδίνο: “αν δε, υποθέσουμε το αδύνατο, δηλαδή να έλθει άλλη κυβέρνηση, τότε ακόμα χειρότερα. Δεν θα τους δώσουν όχι 50% αλλά ούτε πεντάρα.” Αναδύεται έτσι, ένας ακόμη λόγος, που Μεταξάς και Γεώργιος Β’, δεν συνάντησαν αντιδράσεις “από το διεθνή παράγοντα”: τα ξένα δάνεια, εξυπηρετούνται καλύτερα από τις δικτατορίες.

1940 – 1974

Η απόφαση του Ελληνικού Λαού να υπερασπιστεί την Πατρίδα του και τα δίκαιά της, ποτέ δεν εξαρτήθηκε από το ποιος βασιλεύει, πρωθυπουργεύει ή ασκεί δικτατορία. Βασιλιάδες, πρωθυπουργοί, πρόεδροι της δημοκρατίας ή δικτάτορες, ουδέποτε ταυτίστηκαν στο συλλογικό υποσυνείδητο με την Ελλάδα. Ήρθαν, πέρασαν, θα έρθουν κι’ άλλοι, άλλους τους επέλεξε, άλλοι του επιβλήθηκαν, άλλοι τον εξαπάτησαν, άλλους τους ανέχτηκε. Η Ελλάδα, όμως, ανήκει στους Έλληνες· μπορεί, κατά καιρούς, να τη διαφεντεύουν άλλοι, αλλά ΔΕΝ τους ανήκει.  Έτσι, και σ’ αυτήν την περίπτωση, όταν ο φασιστικός άξονας αποφάσισε να επιτεθεί στη χώρα για να την καθυποτάξει, ο ελληνικός λαός, για μια ακόμη φορά, έκανε το χρέος του. Και μάλιστα, σε μια στιγμή που όλες οι κραταιές χώρες της Ευρώπης έχουν νικηθεί και ταπεινωθεί, όχι μόνο αμύνθηκε, αλλά και νίκησε. Έδωσε κουράγιο και Ελπίδα και διατράνωσε στα πέρατα της οικουμένης ότι, η Ελευθερία, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, δεν έχει τίμημα για να ανταλλαχθεί. Και αυτό, το διατήρησε συνεχώς ζωντανό, σε όλη τη διάρκεια της τριπλής κατοχής, με την Εθνική του Αντίσταση.

Μετά την οδυνηρή εμπειρία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και ενώ η Χώρα βγαίνει απ’ αυτόν κυριολεκτικά διαλυμένη, έχοντας πληρώσει βαρύτατο ανθρώπινο τίμημα, με 1.200 περίπου χωριά καμένα από τους Γερμανούς και με τις βασικές της υποδομές καταστρεμμένες, μπαίνει στη δίνη του χειρότερου απ’ όλους τους πολέμους· του εμφυλίου. Ενός πολέμου, που μεθοδεύτηκε από τις “προστάτιδες δυνάμεις” της εποχής και τους ντόπιους τοποτηρητές τους και με μια και μοναδική στόχευση: “μη τυχόν και ο Λαός, πάρει τις τύχες του στα χέρια του”. Ο εμφύλιος, στη λήξη του, βρίσκει νικήτρια τη συντηρητική παράταξη, που μαζί με το στέμμα και τις ΗΠΑ, καινούργια προστάτιδα δύναμη, εγκαθιδρύουν ένα καθεστώς διώξεων και εκτοπισμών, εναντίον κάθε πολίτη “ύποπτου” για τα δημοκρατικά ή φιλοαριστερά φρονήματά του.

Και ακριβώς για να μην υπάρξει ο κίνδυνος ανατροπών, τόσο στην Ελλάδα όσο και στις άλλες ρημαγμένες από το πόλεμο ευρωπαϊκές χώρες, που ήδη υπάρχει μια αναζωπύρωση των αριστερών και δημοκρατικών κινημάτων, οι ΗΠΑ, μέσα από το σχέδιο Μάρσαλ, δίνουν και στη Χώρα για την ανασυγκρότησή της, μια τεράστια για την εποχή οικονομική βοήθεια, ενώ με τη δωρεάν, στην αρχή, παροχή πλεονάζοντος και άχρηστου πια για αυτές στρατιωτικού υλικού, εξαγοράζουν και τη στρατιωκοπολιτική συμμαχία της χώρας με την είσοδό της στο ΝΑΤΟ (1952) και δημιουργούν έναν πρώτης τάξεως πελάτη τους για τα οπλικά τους συστήματα. Και έτσι όμως υπήρξε μια ακόμη ευκαιρία. Και παρά το ότι τα χρήματα κατασπαταλήθηκαν από τους “ημέτερους” και σε έργα που στοίχισαν πολλαπλάσια της αξίας τους, σε βαθμό τόσο εμφανή που προκάλεσαν την αντίδραση του αμερικανικού παράγοντα, είναι γεγονός ότι τη δεκαπενταετία 1950-1965 γίνανε σημαντικά έργα υποδομής (υδροηλεκτρικά φράγματα, σιδηρόδρομοι, δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια), αναπτύχθηκε η βιομηχανία, ενώ το κράτος δημιούργησε δημόσιους φορείς στον έλεγχο των οποίων πέρασαν στρατηγικοί τομείς της κοινωνίας και της οικονομικής ανάπτυξής της, όπως η ηλεκτροδότηση, οι τηλεπικοινωνίες, οι συγκοινωνίες. Από την άλλη όμως, η ανεργία κυμαίνεται σταθερά πάνω από το 20%, η μετανάστευση προβάλλει ως η κεντρική λύση, ενώ η ύπαιθρος ερημώνει. Όσοι μένουν πίσω, σπεύδουν στην Αθήνα και στα υπόλοιπα αστικά κέντρα για να βρουν την οποιαδήποτε δουλειά, έστω παρασιτική, αρκεί να επιβιώσουν και να βρεθούν δίπλα στη λάμψη που προκαλεί η ροή του άφθονου ξένου χρήματος, μοχλός μιας καινούργιας ματαιόδοξης τάξης που ανατέλλει. Αρχίζει η “ανοικοδόμηση” της Αθήνας με το σύστημα “της αντιπαροχής”, μετατρέποντας την Πόλη, στην πιο άσκημη και εχθρική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Τα νεοκλασικά της γκρεμίζονται για να δώσουν άρον-άρον τη θέση τους σε απρόσωπες και άχρωμες πολυκατοικίες, ξένες με την αττική γη και το ανθρώπινο μέτρο της Πόλης, το οποίο και καταπνίγουν. Για πάνω από πέντε δεκαετίες η Χώρα βασίζεται σ’ αυτήν τη μονοδιάστατη εκδοχή-εμμονή ανάπτυξης, που διατήρησε και επέτεινε την περιχαράκωση του ιδιωτικού και την αδιαφορία για το δημόσιο χώρο και πράγματα.

Από την άλλη, οι διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια της νεολαίας για την υπεράσπιση των δικαίων της Κύπρου είναι συνεχή και αυξανόμενα. Τα λαϊκά αιτήματα ξανάρχονται στο προσκήνιο και η Αριστερά, με την ΕΔΑ, ανασυγκροτείται και στις εκλογές του 1958 ανακηρύσσεται σε αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστό 24,4% των ψήφων και 78 βουλευτές. Το μετεμφυλιακό παρακράτος “ανησυχεί” και βάζει σε λειτουργία το σχέδιο “Περικλής”, με στόχο να αναχαιτίσει την αυξανόμενη επιρροή της ΕΔΑ. Αντίστοιχα σχέδια εκείνη την εποχή, έχουν εκπονηθεί για όλες τις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, που έφθαναν και στην εγκαθίδρυση στρατιωτικής δικτατορίας. Τα μέλη, λοιπόν, οι οπαδοί ακόμη και οι βουλευτές της ΕΔΑ, υπόκεινται σε διώξεις και βιαιοπραγίες, από εμφανείς και αφανείς μηχανισμούς του κράτους, στελεχωμένους με χωροφύλακες, αστυνομικούς, στρατιωτικούς, αλλά και “πολίτες”, οι οποίες φθάνουν ακόμη και σε νεκρούς. Οι εκλογές του 1961, καταγράφονται στην ιστορία ως “εκλογές βίας και νοθείας”. Η σχεδιασμένη και συγκροτημένη επίθεση κατά της Αριστεράς, φτάνει μέχρι τη δολοφονία του βουλευτή της, Γρηγόρη Λαμπράκη, το Μάιο του 1963 στη Θεσσαλονίκη, από παρακρατικούς, για να “καταλήξουμε” στο περίφημο ερώτημα που διατύπωσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και έμεινε στην ιστορία: “ποιος κυβερνά αυτή τη Χώρα ; ”. Ο Καραμανλής, τέλη του 1963, θα αποχωρήσει από την πολιτική ζωή και τη χώρα, και θα παραδώσει την πολιτική αρχηγία της ΕΡΕ, στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, αν και Κεντρώος, ασκεί πολιτική “διμέτωπου αγώνα”. Κατά της Δεξιάς αλλά και κατά της Αριστεράς. Και ενώ συνεργάστηκε μαζί της στις εκλογές του 1956 με μοναδικό σκοπό την αλλαγή του εκλογικού συστήματος, στη συνέχεια, μετά την νίκη του στις εκλογές του 1963 αλλά χωρίς να πετύχει αυτοδυναμία στη Βουλή, προτίμησε να παραιτηθεί και να προκηρύξει νέες εκλογές τον Φεβρουάριο του 1964, παρά να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας με την ΕΔΑ.

Η Ένωση Κέντρου με τον Γεώργιο Παπανδρέου κερδίζει τις εκλογές με ποσοστό 52,72% και καταλαμβάνει 171 έδρες στη Βουλή. Για άλλη μια φορά, όμως, η παρέμβαση του παλατιού στα πολιτικά πράγματα, είναι καταλυτική. Ο νεαρός βασιλιάς Κωνσταντίνος ο Β’, αρνείται στον Γ. Παπανδρέου να διορίσει πρόσωπο της επιλογής του στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης αλλά και αντικαταστήσει τον αρχηγό του ΓΕΣ, ακόμη και όταν ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου προτείνει για τη θέση του υπουργού τον εαυτό του. Προτού προλάβει ο πρωθυπουργός να υποβάλλει εγγράφως την παραίτησή του, ο βασιλιάς έχει διορίσει την πρώτη κυβέρνηση αποστατών, από το ίδιο το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Θα ακολουθήσει πολιτική αστάθεια και κυβερνήσεις που στηρίζονται τόσο από την ΕΡΕ όσο και από αποστάτες της Ένωσης Κέντρου.

Έτσι, λοιπόν, πορεύεται η Χώρα μέχρι τη δικτατορία του 1967, όταν μια ομάδα ανώτερων αξιωματικών, γαλουχημένη μέσα σ’ ένα κλίμα που ανεχόταν οριακά τη συνταγματική νομιμότητα, εμποτισμένη με τα ίδια στρεβλά ιδεώδη του πολιτικού κόσμου που πρόκρινε την απατηλή διάσταση δυο υποκειμένων με διαφορετικά τάχα συμφέροντα, Λαού και Έθνους, εμβολιασμένη με την ατιμωρησία[3], στην υπηρεσία, εν “αγνοία” της κάποιες φορές, του διεθνούς πολιτικοοικονομικού status της εποχής και υπό την απειλή, πάλι, του “κομμουνιστικού κινδύνου”, εγκαθιδρύει στρατιωτική δικτατορία. Δίπλα στις παλιές, μια καινούργια οικονομική τάξη αναδύεται που συνεργάζεται και δανειοδοτείται από το καθεστώς, μέσα σ’ ένα τοπίο που επικρατεί ο φόβος, οι διώξεις, οι εξορίες, αλλά και ο ατομισμός, σημάδι κόπωσης, όταν ο Λαός αποκαρδιώνεται.

1974 – 2010

Η χούντα, μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, μέσα από τις εσωτερικές της τριβές και υπό το βάρος της προδοσίας της Κύπρου, καταρρέει και παραδίδει την εξουσία στον παλιό πολιτικό κόσμο. Η μεταπολίτευση είναι ομαλή. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής της περιόδου 1974-1977, αποσύρει τη Χώρα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, ενεργεί Δημοψήφισμα (08.12.1974) με το οποίο ο Λαός επιλέγει με ποσοστό 69,2% ως Πολίτευμα την αβασίλευτη Δημοκρατία, η Χώρα αποκτά Δημοκρατικό Σύνταγμα ενώ, “κατηγορείται” και ως “σοσιαλίζων”. Προβαίνει σε εκτεταμένες κρατικοποιήσεις νευραλγικών οικονομικών υποδομών, όπως τράπεζες, ναυπηγεία, βιομηχανίες και συγκοινωνίες.

Ο ριζοσπαστισμός του λαού επιτείνεται και φέρνει, το 1981, στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ από τις αρχές του ίδιου έτους η Χώρα έχει καταστεί μέλος της ΕΟΚ, που μετεξελίσσεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για πρώτη φορά ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα επιτυγχάνει απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οι υποσχέσεις, όμως, είναι πολλές, και η άλλη μισή Ελλάδα που είναι παραγκωνισμένη και κατατρεγμένη για πάνω από 60 χρόνια, δεν μπορεί να περιμένει. Για να ικανοποιηθούν τα αιτήματα, αντί άλλων, αρχίζει η διόγκωση του δημόσιου τομέα, αφού, γι’ άλλη μια φορά, ούτε ο κλασικός παραγωγικός τομέας αναπτύσσεται με πρωτοβουλίες ή συμμετοχή του κράτους, αυτός δηλαδή που παράγει πραγματικό πλούτο και θέσεις εργασίας όπως οι βιομηχανίες, οι βιοτεχνίες, το εμπόριο, οι “πραγματικές και αναγκαίες υπηρεσίες” για την κοινωνία. Η οικονομική ελίτ, μουδιασμένη στην αρχή και περιμένοντας να δει “που το πάει” το ΠΑΣΟΚ, όταν αντιλαμβάνεται ότι δεν πρόκειται να θιγούν τα κεκτημένα της, εφησυχάζει και περιορίζεται στον “παραδοσιακό της ρόλο”: δουλειές με πελάτη το κράτος αλλά και με λεφτά του κράτους. Από τη μια, λοιπόν, φυσάει ένας πρωτόγνωρος αέρας αισιοδοξίας, τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα αποκτούν μια διάσταση που ο τόπος ουδέποτε είχε ξαναδεί, από την άλλη, τα στεγανά των εξουσιών πετάνε την παλιά τους φορεσιά, φτιασιδώνονται, χτυπάνε φιλικά στην πλάτη την “Αλλαγή”, που κολακεύεται από την υποδοχή και στρογγυλοκάθεται στα σαλόνια τους. Έτσι, ποτέ δεν αποδυναμώθηκε η ισχύς της καθεστηκυίας τάξης· μορφή άλλαξε. Και παρά τις κάποιες εξαιρέσεις, τελικά, δε δημιουργήθηκαν Θεσμοί για να προστατεύσουν το σκληρό πυρήνα της κυριαρχίας του λαού: τη δυνατότητα στην απόφαση και στην υλοποίησή της με συνευθύνη του· γιατί αυτό είναι Δημοκρατία.

Η Χώρα περιορίζεται σ’ ένα μεταπρατικό ρόλο διαχείρισης των “ψίχουλων” που ρίχνει από το τραπέζι τού διεθνούς καταμερισμού εργασίας ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός. Η αστική τάξη της Ελλάδας, με εξαιρέσεις, ουδέποτε έπαιξε πατριωτικό ρόλο· ουδέποτε υπήρξε “εθνική”. Ακόμη και όταν επένδυε σε τομείς που παράγουν πραγματικό πλούτο, όπως η βιομηχανία ή η ναυτιλία, το έκανε είτε “με λεφτά του κράτους”, είτε με “πελάτη το κράτος”, είτε και με τα δύο μαζί, ενώ ανάλωνε τα κέρδη της ολοκληρωτικά για προσωπική της ευχαρίστηση και ξανάρχιζε την αναπαραγωγή με δανεικά από τις τράπεζες. Όταν δε, ανακάλυψε και το τζόγο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αδαής και νεοφώτιστη όπως ήταν, απώλεσε την όποια ισχύ της είχε απομείνει. Μυωπική και επικίνδυνη, ακόμη και για τον εαυτό της.

Ο αγροτικός τομέας, μετά το 1981, αφού “αποκοιμήθηκε”, αποσαρθρώθηκε έντεχνα από τα ευρωπαϊκά προστάγματα που ήθελαν μια χώρα ανήμπορη να εκμεταλλευτεί “κάθετα” την πρωτογενή παραγωγή της αλλά μόνο να την ξεπουλά ευκαιριακά, παρήκμασε και έγινε επαίτης των επιδοτήσεων, με αντάλλαγμα τον έλεγχό του. Όποιος συνεχίζει να υποστηρίζει ότι “ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Χώρας”, κάνει εσκεμμένα τον αφελή.

Έτσι, τα δύο μεγάλα κόμματα που κυριάρχησαν πολιτικά από τη μεταπολίτευση του 1974 μέχρι και το 2015, παρά τις αρχικές διαφοροποιήσεις τους ως δύο ορατοί αντίθετοι πόλοι, κατέληξαν εν τέλει να κάνουν την ίδια δουλειά, εναλλασσόμενα στην εξουσία για 40 χρόνια. Αυτό εξάλλου ήταν το “σχέδιο” ήδη από τη δεκαετία του 1950, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλο το Δυτικό Κόσμο. Δυο ισχυρά κόμματα, ένα κεντροδεξιό και ένα κεντροαριστερό, που μέσα από την εναλλαγή τους, θα κρατούν εγκλωβισμένο τον κόσμο μακριά από ριζοσπαστικές, δημοκρατικές και πραγματικά ωφέλιμες επιλογές για τον ίδιο. Ο λαός ακουμπά στο μεσσιανικό αρχηγισμό των κομμάτων, και όχι στην εγκαθίδρυση Θεσμών που θα λειτουργούν και μετά τα πρόσωπα, που για διάφορους συγκυριακούς ιστορικούς λόγους προβάλλονται κάθε φορά ως ηγέτες. Με ελάχιστες διαφοροποιήσεις, οι ίδιες θέσεις και απόψεις προκρίνονται εναλλάξ από τους ίδιους υποστηρικτές, ανάλογα με το αν βρίσκονται στη συμπολίτευση ή στην αντιπολίτευση. Οι ίδιες υποσχέσεις που ποτέ δεν εκπληρώνονται όταν έρθουν στην εξουσία. Μια διαρκής πολιτική εξαπάτηση, για την οποία ποτέ κανείς δε λογοδοτεί, ποτέ δεν τιμωρείται, αφού εσκεμμένα δεν υπάρχει αντίστοιχο θεσμικό πλαίσιο. Βουλευτικές και υπουργικές ασυλίες που φτάνουν στην ατιμωρησία ακόμη και όταν αδρανοποιούν το εγκαθιδρυμένο συνταγματικά δημοκρατικό πολίτευμα. Αποφάσεις πρωθυπουργών που ανακαθορίζουν τις λειτουργίες των υπουργών της Κυβέρνησης, αλλά που εν τούτοις δεν ελέγχονται για τη συνταγματικότητά τους. Υποσχέσεις για οικονομική ανάπτυξη, που ποτέ δεν νοηματοδοτείται συγκεκριμένα και στοχευμένα το περιεχόμενό της, έτσι ώστε άλλοτε να θεωρείται ως τέτοια η αθρόα συμμετοχή σε χρηματιστηριακές συναλλαγές υπό την εποπτεία και ευλογία των ΜΜΕ, άλλοτε η αύξηση της ζήτησης ακινήτων λόγω υπέρμετρου τραπεζικού δανεισμού πλεονάζοντος αλλά εν τούτοις “απόντος” χρήματος, και άλλοτε η απόκτηση αυτοκινήτων με την πριμοδότηση από το κράτος της απόσυρσης των παλαιών.

Στις εκλογές του 2004, το αλαζονικό και αποκομμένο από τη λαϊκή του βάση ΠΑΣΟΚ, ταυτισμένο πια με τα συμφέροντα των επιχειρηματιών και των εργολάβων και μετά από 11 συνεχή χρόνια στην εξουσία, χάνει. Επανέρχεται η ΝΔ με πρόεδρό της τον Κώστα Καραμανλή, ανιψιό του Κωνσταντίνου Καραμανλή ιδρυτή της ΝΔ, με συνθηματολογία σχετική με σκάνδαλα που διέπραξαν οι προηγούμενοι “κακοί διαχειριστές”, καταλογίζοντάς τους ευθύνες γιατί ο κόσμος έχασε τα λεφτά του στο χρηματιστήριο, με “αριστερή φρασεολογία”, υποσχέσεις παροχών, με εξαγγελίες περί ενός καινούργιου ήθους και ύφους που θα επικρατήσει στα πολιτικά πράγματα, και με τελικό σύνθημα “την επανίδρυση του κράτους”. Μόλις αναλαμβάνει την εξουσία, φροντίζει να κάνει καινούργια απογραφή των δημοσιονομικών της χώρας, σύμφωνα με την οποία το έλλειμμα άγγιζε το 6,5% αντί του 1,2% που υποστήριζε η προηγούμενη κυβέρνηση, οπότε και περιττεύει η διευκρίνιση: οι παροχές θα αργήσουν.

Τις εκλογές του 2007 τις κερδίζει πάλι η ΝΔ, πιθανόν γιατί το ΠΑΣΟΚ “δεν έπεισε ότι έχει καταλάβει τα λάθη του παρελθόντος του” και όχι γιατί η ΝΔ παρουσίασε κάποιο έργο. Το 2008 κάνει την εμφάνισή της η γνωστή παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Με αφορμή αυτήν, η οποία αρχίζει να επιδρά, κυρίως, σε ψυχολογικό επίπεδο στην ελληνική οικονομία, αλλά και τη θέση του ΠΑΣΟΚ “ότι δεν θα στηρίξει την πρόταση της ΝΔ που αφορά την επανεκλογή του Καρόλου Παπούλια ως Προέδρου της Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 2010” (που τελικά στήριξε), η ΝΔ ανακοινώνει ότι η ελληνική οικονομία, προκειμένου να επιβιώσει στο διαμορφούμενο διεθνές οικονομικό περιβάλλον, έχει ανάγκη από βαθιές αλλαγές. Οι αλλαγές αυτές θα είναι επώδυνες για το λαό, γι’ αυτό χρειάζεται νωπή λαϊκή εντολή. Ανακαλύπτει δηλαδή ξαφνικά ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο “ρόδινα” όσο τα παρουσίαζε έως τότε (πτώση ανεργίας, αύξηση ρυθμού ανάπτυξης, ασφαλές και πρόσφορο επενδυτικό περιβάλλον, καλυτέρευση των δημοσιονομικών, μείωση του ελλείμματος, σταθεροποίηση του βιοτικού επιπέδου, καλυτέρευση των δημόσιων λειτουργιών, νοσοκομείων κλπ). Εν τω μεταξύ, έχουν κάνει ήδη την εμφάνισή τους και βρίσκονται σε εξέλιξη, οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα (Βατοπέδιο, SIEMENS) που καταλογίζονται σε κορυφαία στελέχη της, ενώ η αλαζονική συμπεριφορά κάποιων εξ’ αυτών έχει αρχίσει να προκαλεί από καιρό.

Υπό αυτές τις συνθήκες προκηρύσσονται εκλογές για την 4η Οκτωβρίου 2009, με προφανή συναρμοζόμενο σκοπό, είτε η ΝΔ να παραδώσει την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ, είτε, αν κερδίσει, να έχει λυμένα τα χέρια της. Το ΠΑΣΟΚ, με υποσχέσεις για κοινωνικές παροχές, αναμόρφωση του πολιτικού ήθους, αξιοκρατία, ανάπτυξη των πράσινων μορφών ενέργειας, ορθολογική διαχείριση των δημοσιονομικών, μείωση του σπάταλου κράτους, και υπό το τελικό σύνθημα “λεφτά υπάρχουν” αλλά η κυβέρνηση αδυνατεί να τα διαχειριστεί σωστά, κερδίζει τις εκλογές με διαφορά δέκα ποσοστιαίων μονάδων από την ΝΔ. Ακολουθεί μικρή περίοδος συγκρατημένης αισιοδοξίας και αναμονής. Μιας σημειολογικής συμπεριφοράς προς την κατεύθυνση της μείωσης κάποιων εμφανώς περιττών εξόδων του δημόσιου τομέα. Προοδευτικά όμως ανακαλύπτει (;) και ανακοινώνει, και αυτό με τη σειρά του, την “πραγματική κατάσταση”. Το δημόσιο έλλειμμα κατά την καινούργια απογραφή -που επιστρέφει έτσι τα ίσα στη ΝΔ-, είναι πάνω από 11,5%. Τα ετήσια δηλαδή έξοδα της Χώρας, είναι μεγαλύτερα των εσόδων της κατά ποσοστό 11,5% αυτών. Σε απόλυτο αριθμό, περίπου 30-35 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι δημόσιες δαπάνες και λειτουργίες, είναι υπέρογκες και υπερτιμημένες. Ο δημόσιος τομέας, έχει διογκωθεί. Τα κονδύλια από την ΕΕ δεν απορροφούνται. Οι ελεγκτικοί και εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους δε λειτουργούν. Τα ασφαλιστικά ταμεία χρωστούν υπέρογκα ποσά σε προμηθευτές και νοσοκομεία ενώ οι ανείσπρακτες εισφορές της εργοδοσίας προς αυτά ανέρχονται επίσης σε μεγάλα ποσά. Το “κλίμα”, τόσο υπό την πίεση της διεθνούς κρίσης όσο και των καινούργιων ανακοινώσεων, επιδεινώνεται.

Το κρίσιμο, είναι ότι η Χώρα αδυνατεί να ανταποκριθεί σε βραχυπρόθεσμες διεθνείς υποχρεώσεις της. Αδυνατεί (;) να εξοφλήσει τα ομόλογά της που λήγουν τους επόμενους μήνες στις διεθνείς αγορές. Και βέβαια, αναδύεται έτσι ένα νέο και μοναδικό “παράδοξο”: ακόμα και το σύνολο των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων της Χώρας να πρέπει να εξοφληθεί σε συνάλλαγμα (δολάρια ή ευρώ η οποιοδήποτε άλλο νόμισμα που χρησιμοποιείται ως συναλλαγματικό μέσο), η Χώρα, για πρώτη φορά από τη σύστασή της, το διαθέτει. Είναι μέλος της ΕΕ και της ευρωζώνης και ως εθνικό της νόμισμα έχει υιοθετήσει το ευρώ, νόμισμα που χρησιμοποιούν 19 χώρες της Ευρώπης, το οποίο όμως συγχρόνως έχει εγκαθιδρυθεί, και αυτό, ως παγκόσμιο συναλλαγματικό μέσο/απόθεμα. Από τη μια, λοιπόν, οι Ευρωπαϊκές Συνθήκες παρέχουν τη δυνατότητα στην Τράπεζα της Ελλάδος να δημιουργήσει πιστώσεις σε ευρώ και να εξοφληθούν τα ομόλογα της Χώρας, από την άλλη, η οποιαδήποτε μορφή “εσωτερικού δανεισμού”, θα αποφέρει ευρώ. Με μια κουβέντα, η Χώρα δεν χρειάζεται να καταφύγει σε ξένο δανεισμό, εκτός αν την υποχρεώσουν σε τέτοιο, με τη “βοήθεια” του πολιτικού της προσωπικού.

Αφού λοιπόν οι ευρωπαίοι εταίροι μας, παλιές και “νέες προστάτιδες δυνάμεις”, ήδη από το 2008/2009, διέθεσαν πακτωλό χρημάτων “από το τίποτα” και “κουβεντιαστές εγγυήσεις” για να διασώσουν τις δικές τους επιχειρήσεις και τράπεζες, έρχεται η ώρα της Ελλάδας. Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου, έχουν ήδη υπονομεύσει την διεθνή ισχύ της Χώρας, με άνευρες και σπασμωδικές κινήσεις, φλύαρες και ατιμωτικές δηλώσεις για τη Χώρα και το Λαό της. Οι λύσεις[4] που ακολούθησαν “οι σύμμαχοί μας”, αφορούν το δικό τους καπιταλισμό, αυτόν που κερδίζει, 200 χρόνια τώρα, σε βάρος της Πατρίδας μας. Για την Ελλάδα, απαιτείται νέα “Γερμανική Ειρήνη”. Τι εξυπηρετεί; Πολλά: βγαίνουν από το κάδρο οι λοιπές χώρες της ευρωζώνης και μπαίνει η Χώρα, με τη διαχρονική αιτιολογία: οι Έλληνες, “ξοδεύουν περισσότερα απ’ όσα “βγάζουν”, πρέπει να μπει τάξη στα οικονομικά τους, αν θέλουν δανεικά. Συγχρόνως, αποκαθίσταται το περιεχόμενο της “πίστης στο χρήμα”: το χρήμα δεν το “κόβεις”· το δανείζεται με σκληρούς όρους από αυτούς που το έχουν (ή εμφανίζονται έτσι), γιατί, αν δεν το κάνεις, τι θα το κάνουν αυτοί που το έχουν αποθησαυρίσει. Τέλος, πρέπει να μη ζημιωθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, που έχουν δανείσει τις ελληνικές, που έχουν δανείσει τους Έλληνες, για να αγοράζουν τα γερμανικά και γαλλικά προϊόντα. Πώς γίνεται αυτό; Το κράτος να αναλάβει απευθείας την αποπληρωμή τους, μέσω νέου εξωτερικού δανεισμού του και επιτήρησής του, συγχρόνως να σβήσουν οι τράπεζες τις απαιτήσεις τους προς το κράτος, να γίνουν κουφάρια, για να τις αγοράσουν “οι δικοί μας” τσάμπα, όπως και έγινε.

2010 – 2015

Ψηφίζεται ο Ν.3845/06.05.2010 ο οποίος εμπεριέχει Σχέδιο Μνημονίου ήτοι, ένα non paper, που για να γίνει Διεθνής Σύμβαση και να δεσμεύει τη Χώρα κατά τη Συνταγματική της Τάξη και το Διεθνές Δίκαιο, θα πρέπει, πρώτα να υπογραφεί από τη χώρα και τις αντισυμβαλλόμενες σε αυτό και με αυτό πλευρές και μετά να έρθει στη Βουλή για κύρωση ή απόρριψη, ως έχει. Με αντίστοιχη εξουσιοδότηση του νόμου, ο τότε υπουργός των οικονομικών υπογράφει με τη λεγόμενη Τρόικα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ΔΝΤ) την από 08.05.2010 δανειακή σύμβαση της Χώρας (και σύμβαση με το ΔΝΤ), που εκτός των άλλων διέπεται από το αγγλικό δίκαιο και υπάγεται στην αρμοδιότητα ξένων δικαστηρίων. Με την ίδια εντολή, αφού υπογραφούν, εντέλλεται Μνημόνια και δανειακές Συμβάσεις να τα φέρει στη Βουλή για κύρωση ή απόρριψη. Με τον τροποποιητικό Ν.3847/11.05.2010, πέντε μόλις ημέρες μετά το νόμο Ν.3845/06.05.2010, η δικαιοδοσία προς τον υπουργό οικονομικών διευρύνεται ανεπίτρεπτα από συνταγματική έποψη: Μνημόνια και Δανειακές Συμβάσεις και όσες τροποποιήσεις τους αποφασίσουν στο μέλλον υπουργός οικονομικών και Τρόικα, ισχύουν και εκτελούνται μόνο από και με τις υπογραφές του υπουργού και των δανειστών και χωρίς να κυρωθούν από τη Βουλή· κατ’ αντίθετη δηλαδή πρόβλεψη του άρθρου 28 παρ.1 του Συντάγματος και ενώ, μια τέτοια εξουσιοδότηση, εκ νέου δε και η υλοποίησή της, στοιχειοθετούν πράξεις εσχάτης προδοσίας κατά τον ελληνικό ποινικό νόμο. Έτσι, εκτός των άλλων, η Βουλή, δεν γνωρίζει ούτε το περιεχόμενό τους. Και αυτό το περιεχόμενο, “δεσμεύει” την Πατρίδα και το Λαό της και “υποχρεώνει” τη Βουλή, να ψηφίσει μια σειρά από εφαρμοστικούς νόμους προς υλοποίηση των όρων του Μνημονίου και των Δανειακών Συμβάσεων (και όσων δεν υλοποιούνται απευθείας μέσω αυτών) ενώ, αν ψηφίσει νόμο αντίθετο σε σχέση με όρους του Μνημονίου ή των Δανειακών Συμβάσεων, θεωρούνται αυτοί ανίσχυροι και ανεφάρμοστοι, ως τάχα κατώτερης ιεραρχικής ισχύος.

Παρ’ όλα αυτά, τα νέα επαχθή μέτρα και ο “ψηφιακός” κατά μεγάλο μέρος δανεισμός ούτε αποδίδουν, ούτε είναι “αρκετά”. Χρειάζεται νέο Μνημόνιο και νέος δανεισμός. Οι ευρωπαίοι εταίροι μας, ενώ στην αρχή χρησιμοποίησαν την τεχνογνωσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), τώρα προχωρούν στη δημιουργία νέων Μηχανισμών, δικών τους, αλλά και με τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Ιδρύουν το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ ή EFSF), εν πολλοίς μια ανώνυμη εταιρεία με μετόχους τις τότε χώρες της ευρωζώνης και με 60 μόλις δις ευρώ εγγυημένο κεφάλαιο, προκειμένου να περάσουν σ’ αυτόν τα δάνεια της Ελλάδας και όσων άλλων χωρών της ευρωζώνης χρειαστεί. Με “απλά λόγια”, με την προσυπογραφή του ως εγγυητής στα Ομόλογα των χωρών που λαμβάνει, τα διαθέτει στη συνέχεια στις Χρηματαγορές, αντλεί τα αντίστοιχα κεφάλαια τα οποία και δίδει στη Χώρα, κρατώντας για λογαριασμό του μια προμήθεια. Αν πτωχεύσει ο EFSF, γιατί δεν μπορεί να αποπληρώσει στο κάτοχο Ομόλογο που εγγυήθηκε, το “πράγμα μένει εκεί”. Ευθύνεται όπως μια ανώνυμη εταιρεία: έως την περιουσία της. Κανείς ευρωπαίος φορολογούμενος δεν πρόκειται να πληρώσει. Ο πολιτικός αντίκτυπος (και αν θες να υπάρξει τέτοιος) είναι άλλο πράγμα. Ο EFSF είναι ο πρόδρομος του μετέπειτα Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (ΕΜΣ ή ESM), ο οποίος και τον αντικατέστησε με σχεδόν τους ίδιους όρους (με 80 δις εγγυημένο κεφάλαιο, χωρίς το ΔΝΤ και με περισσότερες χρηματοδοτικές αρμοδιότητες).

Η Χώρα εισέρχεται σε βαθύτερη οικονομική και κοινωνική περιδίνηση, ο λαός διαδηλώνει και σε κάποιες περιπτώσεις εξεγείρεται, ενώ το πολιτικό προσωπικό γνωρίζει ότι οι ενέργειές του είναι ανομιμοποίητες. Οι δηλώσεις του Πρωθυπουργού και προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου, τέλη Οκτωβρίου 2011, με τις οποίες προαναγγέλλει τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την κύρωση ή μη της νέας συμφωνίας και της δανειακής σύμβασης από το λαό, σε μια απέλπιδα προσπάθεια, είτε να νομιμοποιήσει την επιφάνεια των επιλογών του και της Τρόικας, είτε να επιρρίψει συλλογικά την ευθύνη στο λαό για ό,τι τον απειλούσε να επακολουθήσει από τη μη υιοθέτηση αυτής της πολιτικής, πυροδοτούν διεθνείς και εγχώριες αντιδράσεις. Κλονίζουν την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του, και αμφιβάλλουν για το αρραγές της κοινοβουλευτικής του πλειοψηφίας να περάσει τα μέτρα που θέλουν. Είναι “αναξιόπιστος” πια, αφού ενώ είχε ήδη συμφωνήσει στα νέα μέτρα, τώρα επιζητεί και τη νομιμοποίησή τους από το λαό μέσω δημοψηφίσματος προκειμένου να ισχύσουν, πράγμα που, σε περίπτωση απόρριψής τους, παρουσιάζεται σαν καταστροφική εξέλιξη, τόσο για την Ελλάδα που θα την οδηγήσει έξω από τη ζώνη του ευρώ, όσο όμως και για την ευρωζώνη που θα κλιμακώσει την κρίση της με περαιτέρω διεθνείς επιπτώσεις. Μια άλλη κυβέρνηση πρέπει να αναλάβει το έργο, με ισχυρότερη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και χωρίς τη μεσολάβηση εκλογών, που “δεν ξέρουμε τι μπορεί να βγάλουν”. Χρειάζεται, λοιπόν, η συναίνεση των δύο μεγάλων κομμάτων, χωρίς αντιπολιτευτικές κορώνες από τη ΝΔ. Οι καιροί, δεν επιτρέπουν αβρότητες. Αυτό είναι το σχέδιο και επιτυγχάνεται χωρίς παρέκκλιση.

Ενόψει λοιπόν αυτών των “διεθνών αντιδράσεων” και πιέσεων, που έφτασαν στο σημείο να υπαγορεύουν και το “πραγματικό” περιεχόμενο του δημοψηφίσματος (ναι ή όχι στο ευρώ), στη σύνοδο κορυφής στις Κάννες που ακολουθεί, ο πρωθυπουργός της Χώρας, δικαιολογείται για αυτά που τόλμησε να ξεστομίσει, και στη συνέχεια αναδιπλώνεται. Στις 04.11.2011, ζητά και λαμβάνει από τη Βουλή ψήφο εμπιστοσύνης, δηλώνοντας παράλληλα την πρόθεσή του να παραιτηθεί από το αξίωμα προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας. Στις συναντήσεις των αρχηγών που ακολουθούν, προκρίνεται και γίνεται αποδεκτό για την ανάληψη της πρωθυπουργίας το πρόσωπο του τραπεζιτικού-τεχνοκράτη Λουκά Παπαδήμου. Σ’ όλες τις εκτροπές, από γενέσεως νεοελληνικού Κράτους, οι εμφανείς πρωταγωνιστικοί ρόλοι δίδονται σε τραπεζίτες, αρχιεπίσκοπους, στρατιωτικούς και ανώτατους δικαστές. Στις 11.11.2011, ο Γιώργος Παπανδρέου παραιτείται από πρωθυπουργός της Χώρας και πρωθυπουργός, με τη στήριξη ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, ορκίζεται ο Λουκάς Παπαδήμος. Το πρόσωπο είναι αρεστό από τις ξένες Κυβερνήσεις (κυρίως Γερμανίας, Γαλλίας, ΗΠΑ). Στις 15.11.2011, ο Λουκάς Παπαδήμος και η κυβέρνησή του, με 255 ψήφους υπέρ και 38 κατά, λαμβάνουν την εμπιστοσύνη της Βουλής. Στην κυβέρνηση, αρνούνται ψήφο εμπιστοσύνης η Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και ΚΚΕ), ο βουλευτής της ΝΔ Π.Καμένος (που προχωρά στη δημιουργία νέου κόμματος),  και δύο βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Έργο της κυβέρνησης δια στόματος του νέου πρωθυπουργού, που θεωρείται μεταβατική, είναι η επίτευξη των στόχων που προβλέπουν οι συμφωνίες της συνόδου κορυφής των ηγετών της ευρωζώνης της 26ης Οκτωβρίου 2011 και η εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής που προκύπτει απ’ αυτές· στη συνέχεια, μετά την ολοκλήρωση των απαραίτητων διεργασιών, η διεξαγωγή εκλογών. Η “τάξη”, αποκαταστάθηκε. Ο Γιώργος Παπανδρέου, είτε θέλοντας να εκβιάσει τον ελληνικό λαό πιστεύοντας ότι μπορεί να του κλέψει τη συναίνεσή του, είτε γιατί πραγματικά δεν μπορούσε να σηκώσει το φορτίο μόνος του, έπεσε στην παγίδα που του έστησαν εσωκομματικοί του αντίπαλοι και Νέα Δημοκρατία, με την τελευταία να πετά στα γρήγορα την αντιμνημονιακή της μάσκα, αναδεικνύοντας το προφανές: η αντιπολίτευση ήταν προσχηματική και απατηλή· επρόκειτο, απλώς, για την ανακατάληψη της εξουσίας που ήλπιζε να πετύχει, μέσα από την επερχόμενη εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ.

Με το “αέρα” των 255 βουλευτών η νέα Κυβέρνηση φέρνει προς ψήφιση στη Βουλή Σχέδιο του νέου 2ου Μνημονίου, αλλά τώρα, και τα Σχέδια των χρηματοδοτικών συμβάσεων. Έτσι, στις 12 Φεβρουαρίου 2012, με 199 ψήφους υπέρ, 74 κατά και 5 παρών, εγκρίνονται από τη Βουλή τα Σχέδια των νέων Μνημονίων (ένα με τρία παραρτήματα) και τα Σχέδια των νέων δανειακών συμβάσεων. Η νέα εξαπάτηση, αντιγράφει την προηγούμενη. Η Βουλή, με το Ν.4046/2012, από τη μια κυρώνει σχέδια μνημονίων και σχέδια δανειακών συμβάσεων, από την άλλη δίδει εξουσιοδοτήσεις προς τον υπουργό οικονομικών και τον πρωθυπουργό να υπογράψουν τα πραγματικά μνημόνια, τις πραγματικές δανειακές συμβάσεις και τις ανά τρίμηνο τροποποιήσεις τους τα οποία έτσι, μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, τίθενται αυτομάτως σε ισχύ μόνο με την υπογραφή τους, οπότε και τα φέρνουν στη Βουλή απλώς για ενημέρωση. Για την ελληνική συνταγματική τάξη, αυτό το “λογικό” και νομικό άλμα είναι ανεπίτρεπτο. Πρόκειται για την ίδια αντισυνταγματική πρακτική, για τις ίδιες παράνομες ενέργειες που χρησιμοποιήθηκαν για την εγκαθίδρυση  του 1ου Μνημονίου. Πρόκειται για την ίδια παράβαση που δόθηκε με τις εξουσιοδοτήσεις του πρώτου νόμου (και την τροποποίησή του) προς τον υπουργό να τροποποιεί ή και να υπογράφει διεθνείς συμβάσεις που θα ισχύουν για την εσωτερική έννομη τάξη μόνο με την υπογραφή του, “διατυπωμένη” με άλλο τρόπο. Η Βουλή, παραχώρησε εκ νέου αποκλειστική της αρμοδιότητα σε όργανα της κυβέρνησης. Διέπραξε εκ νέου το ίδιο έγκλημα. “Έχασε” πάλι με κοινό νόμο την αποκλειστική συνταγματική της αρμοδιότητα να κυρώνει ή να απορρίπτει τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις. Η δικαιική ισχύς μνημονίων και δανειακών συμβάσεων κατά την εσωτερική έννομη τάξη και στο μέτρο που δεν έχουν κυρωθεί από τη Βουλή, είναι μια πλάνη. Κατά το Διεθνές Δίκαιο είναι ακυρώσιμες, ενώ ούτε από το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης καλύπτονται, καθόσον πρόκειται για ένα παράλληλο συμβατικό δίκαιο, που οικειοθελώς προσχωρούν σ’ αυτό τα εκάστοτε συμβαλλόμενα μέρη.

Η κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου υλοποιεί στο ακέραιο τις δεσμεύσεις της και προκηρύσσει εκλογές για την 06η.05.2012. Δύο χρόνια, ακριβώς, μετά την εγκαθίδρυση του 1ου Μνημονίου. Τα αποτελέσματα καταποντίζουν τα δύο μεγάλα κυβερνητικά κόμματα, δίνοντας μια αποφασιστική απάντηση στο πολιτικό κατεστημένο, αλλά όχι και ένα μοιραίο “κτύπημα”. Το ΠΑΣΟΚ χάνει πάνω από το 70% της εκλογικής του δύναμης, ενώ η κεντροδεξιά κατακερματίζεται. Στο προσκήνιο, αναδύονται οι δυνάμεις της Αριστεράς. Οι επικυρίαρχοι της Ευρώπης, αφουγκράζονται τον αχό από την είσοδο του επισκέπτη στον αυλόγυρό τους. Η καρέκλα τους τρίζει. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία των δυο μεγάλων κομμάτων, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, δεν επαρκεί για το σχηματισμό Κυβέρνησης. Και ενώ αναφαίνεται μια ιστορική ευκαιρία, που κρύβει βέβαια παγίδες όπως όλα τα γυρίσματα της τύχης, η Αριστερά να πρωταγωνιστήσει και να σηκώσει το φορτίο της αλλαγής, εν τούτοις, στο σύνολό της, κρατά στάση αναμονής. Η ιστορία, όμως, δεν περιμένει. Σε σύρει στη δύνη της και καλείσαι να σταθείς όρθιος, αλλιώς τη γράφουν άλλοι.

Οι διερευνητικές εντολές αποβαίνουν άκαρπες. Έτσι, στις εκλογές που προκηρύσσονται για τη 17η Ιουνίου 2012, τα συντηρητικά κόμματα ανασυντάσσονται, ενώνονται, αγωνίζονται με κοινή συνθηματολογία· “παραδέχονται” ότι τα μνημόνια είναι ατελέσφορα και υπόσχονται να τα αλλάξουν, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση “τους κλείνει το μάτι” ενόψει του διαφαινόμενου κινδύνου από τη τυχόν άνοδο της Αριστεράς στην εξουσία· σπέρνουν τους ίδιους φόβους από την ακυβερνησία, επικαλούνται τις ίδιες χίμαιρες, και επικρατούν. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, επιτυγχάνουν, τώρα, την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που είχαν απολέσει στις προηγούμενες εκλογές. Από την άλλη, παρ’ ό,τι ο κύριος εκφραστής της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν κατάφερε να πείσει και εκείνο το κομμάτι του λαού που θα τον αναδείκνυε και σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία, εν τούτοις το σύνολο των κομμάτων της Αριστεράς συγκεντρώνει το 40% περίπου του λαού που ψήφισε, με κορμό του το ΣΥΡΙΖΑ, που επιτυγχάνει, το πρωτοφανές για αριστερό κόμμα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, ποσοστό του 27%.

Το ντόπιο πολιτικό κατεστημένο, όμως, πέτυχε την παλινόρθωσή του. Εκβίασε, εξαπάτησε, φόβισε, και τα κατάφερε. Λύθηκαν τα χέρια του με προοπτική τετραετίας. Έτσι, πέταξε στα γρήγορα στον κάλαθο των αχρήστων τις “αντιμνημονιακές” του εξαγγελίες, χρησιμοποίησε και τη ΔΗΜΑΡ ως άλλοθι για ένα διάστημα, και φανέρωσε το γνωστό πρόσωπό του, για άλλη μια φορά. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, σε αγαστή συνεργασία, κυβερνούν με πολυδαίδαλα και ασαφή νομοσχέδια σε εκτέλεση των μνημονιακών “υποχρεώσεων”· με ευκαιριακές αποσπασματικές τροποποιήσεις επί τροποποιήσεων· με ευρύτατες συνεχείς εξουσιοδοτήσεις προς την κυβέρνηση· κατά κανόνα με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου που, εκτός των άλλων, επεμβαίνουν “χειρουργικά” σε μόλις προ ημερών κυρωμένους νόμους από τη Βουλή, γελοιοποιώντας την. Η κύρωσή τους από τη Βουλή αργεί από τρεις έως πέντε μήνες, δημιουργώντας de facto ρυθμίσεις και διευκολύνσεις που δεν ανατρέπονται εκ των υστέρων, ενώ είναι δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς εάν όλες αυτές οι Πράξεις κυρώνονται τελικά από τη Βουλή. Μια έκτακτη κυριολεκτικά αρμοδιότητα για την αντιμετώπιση απρόβλεπτης και επείγουσας ανάγκης, έχει μετατραπεί σε τακτική συμπεριφορά. Τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις συνεχίζουν να εφαρμόζονται de facto. Δίπλα σ’ αυτά, η αναβίωση ενός αυταρχικού αστυνομικού κράτους καταστολής και αδρανοποίησης ατομικών συνταγματικών δικαιωμάτων, που εκτείνεται από την αλόγιστη βία, τη συνεχή χρήση χημικών, μέχρι την απαγόρευση διαδηλώσεων και συγκεντρώσεων από αστυνομικούς διευθυντές, κατ’ εντολή βέβαια της κυβέρνησης. Οι απεργίες αντιμετωπίζονται με συνεχείς πολιτικές επιστρατεύσεις, επί τη βάσει ενός ασαφούς και αμφιβόλου συνταγματικότητας νομοθετικού πεδίου. Και όλα αυτά με τι σκοπό και αποτέλεσμα; Τη συνεχή εξαθλίωση του Λαού, την υλοποίηση των Μνημονιακών προσταγμάτων, που δεν έχουν τέλος. Μόλις γίνει ένα βήμα πίσω, οι ξένοι δανειστές μας υποδεικνύουν ακόμη ένα. Καμιά ελπίδα, καμιά προοπτική. Φτωχοποίηση της κοινωνίας και ξεπούλημα των πόρων της Χώρας. Και ενώ με τις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014, εμφανίζεται πάλι η ευκαιρία για ένα αποφασιστικό βήμα, εν τέλει ο βηματισμός καταλήγει σε προωθημένο “σημειωτόν”. Η ηγέτιδα δύναμη της Αριστεράς διατηρεί αλλά δεν αυξάνει την επιρροή της. Ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνει πρώτη πολιτική δύναμη με ποσοστό 27%. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ χάνουν την υπεροχή τους, αλλά πάλι η θρυαλλίδα δε σκάει. Το παλιό ψυχορραγεί, αλλά το νέο δε λέει να ανδρωθεί. Όλο το υπαίτιο πολιτικό προσωπικό πιασμένο μέσα στη φάκα από το 2010, και η πόρτα να μη λέει να κλείσει.

2015 – 2021

Μετά την αδυναμία της Βουλής να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, προκηρύσσονται βουλευτικές εκλογές για την 25η Ιανουαρίου 2015. Το αποτέλεσμα δίνει την κοινοβουλευτική δυνατότητα στον ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους ΑΝΕΛ να σχηματίσουν κυβέρνηση. Το “πρώτη φορά Αριστερά” από σύνθημα γίνεται ιστορικό γεγονός. Ο λαός αρχίζει να χαμογελά. Αισιοδοξεί, ελπίζει και είναι έτοιμος να σταθεί δίπλα στη νέα κυβέρνηση. Να κάνει ό,τι χρειαστεί προκειμένου να αποτινάξει τα μνημονιακά δεσμά· να απελευθερωθεί η Πατρίδα και να ανασυγκροτηθεί η κοινωνία. Απ’ την άλλη, το κατεστημένο, ντόπιο και διεθνές, “εμφανίζεται” σαστισμένο, αλλά περισσότερο απ’ ό,τι στην πραγματικότητα είναι. Η κυβέρνηση Σαμαρά, φεύγοντας, έχει παραδώσει τα κλειδιά όλων των αμυντικών μηχανισμών του κράτους στους δανειστές, πράγμα όμως αναμενόμενο. Οι τελευταίοι, έχουν μεν “διαβάσει” τον αντίπαλο, αλλά δεν μπορούν ακόμη να τον “ζυγίσουν”. Και οι δυο πλευρές δείχνουν να χρειάζονται χρόνο. Μόνο που αυτός, δεν τρέχει με τον ίδιο τρόπο.

Οι πρώτες παράδοξες επιλογές της νέας κυβέρνησης, όπως η εκλογή του μετριοπαθή αλλά συντηρητικού Προκόπη Παυλόπουλου στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, ή η συμπερίληψη στο κυβερνητικό σχήμα αλλά και στον κρατικό μηχανισμό προσώπων με ξένες στοχεύσεις από αυτές του ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον με βάση τις μέχρι τότε εξαγγελίες του, δεν τυγχάνουν της ανάλογης προσοχής.

Τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης, ενώ φαίνεται να αποσκοπούν σε μια μορφή ανακούφισης του λαού, εν τούτοις λαμβάνονται άναρχα, με αργοπορία, είναι ισχνά και χωρίς σαφή και σε βάθος ζητούμενα. Το βάρος δίδεται στη λεγόμενη “διαπραγμάτευση”. Και εκεί, αναδύονται με εμφανή πια τρόπο οι αδυναμίες της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ: το αν έχουν, και τι είδους, δικαιική ισχύ μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, το αν δεσμεύουν δηλαδή τη Χώρα και πώς, όχι μόνο είναι terra incognita για τους Έλληνες “διαπραγματευτές”, αλλά και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό αντιμετωπίζονται με παιδαριώδη βολονταρισμό: πιστεύει ότι αρκεί να “κομίσει” τις απόψεις του, και οι Λύκοι των Βρυξελλών θα αρχίσουν να συμπεριφέρονται σαν αρνάκια. Με λευκή “ανάθεση έργου”, ο υπουργός οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, προσπαθεί να πείσει τους δανειστές, από τη μια ότι “η συνταγή είναι λανθασμένη”, από την άλλη ότι η Ευρώπη πρέπει ν’ αλλάξει. Το πρώτο το ήξεραν, το δεύτερο δεν το ήθελαν. Όταν θα τα καταλάβει αυτά, θα είναι αργά.

Έτσι, η Χώρα μπαίνει σε μια “συζήτηση” χωρίς να γνωρίζει: ούτε το ουσιαστικό της αντικείμενο, ούτε τις πραγματικές παραμέτρους του, ούτε το θεσμικό του πλαίσιο, ενώ της “διαφεύγει” ότι αυτοί με τους οποίους κουβεντιάζει υποδύονται, απλώς, ότι έχουν τέτοιο δικαίωμα. Το “ρωτώντας πας στην Πόλη”, είναι ένα σοφό λαϊκό γνωμικό, που μπορεί να φανεί χρήσιμο σε ανέμελους τουρίστες, με περίσσιο χρόνο, που κουβαλούν μόνο τους εαυτούς τους, ενώ προϋποθέτει και καλόπιστους και ειλικρινείς “περαστικούς”. Άλλο “πάω στην Πόλη”, και άλλο “πάω να πάρω την Πόλη”.

Η πρώτη ορατή ανακολουθία, αφορά τη λεγόμενη “συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου 2015”: με αυτήν, φαίνεται να δίδεται, τόσο μια παράταση στην τήρηση των εκατέρωθεν οικονομικών υποχρεώσεων, όσο όμως και ένα νέο περιεχόμενο σ’ αυτές, με κοινολογούμενο στόχο την επαναδιαπραγμάτευση των όρων τους, ενώ για πρώτη φορά γίνεται επίκληση από την κυβέρνηση περί διαχωρισμού μνημονίων-δανειακών συμβάσεων[5], θέση βεβαίως που οι δανειστές δεν ασπάζονται. Και παρ’ ό,τι φαίνεται ότι η συμφωνία είναι άτυπη, το σάπιο πολιτικό προσωπικό “τρίβει τα χέρια του” και αρχίζει να ρωτά χαιρέκακα “πότε η Αριστερά θα φέρει το νέο μνημόνιο για ψήφιση στη Βουλή”.[6]

Τι έχει συμβεί προηγουμένως; Ο υπουργός οικονομικών της Χώρας, Γιάνης Βαρουφάκης, στο Eurogroup της 11.02.2015, πλαισιωμένος από τον αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη και τον Γιώργο Χουλιαράκη (άνθρωπος εν τέλει των δανειστών, ο οποίος από το Μάρτιο του 2015 διορίστηκε και στο Διοικητικό Συμβούλιο του EFSF) ζητά από τον υπουργό οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε (καθόσον “αυτός” είναι στην ουσία το Eurogroup), να παραλάβει τις γραπτές προτάσεις του, περί τροποποίησης του υπάρχοντος Μνημονιακού Προγράμματος. Ο Σόιμπλε αρνείται: του υποδεικνύει ότι ο (Γερμανικός) νόμος τον υποχρεώνει να τις προσκομίσει ενώπιον της Γερμανικής Βουλής και τότε θα ξεσπούσε “κόλαση”, όπως του ανέφερε, καθόσον τόσο το δικό του κόμμα όσο και οι άλλες παρατάξεις θα προέβαλλαν τις αντιρρήσεις τους. Τον προέτρεψε δε, να καταθέσει τις προτάσεις του στους “Θεσμούς”. Μάλιστα, ο Βαρουφάκης, από μια έρευνα που “διέταξε” να γίνει από κορυφαίους Γερμανούς νομικούς προέκυψε ότι: πράγματι, ο Σόιμπλε ήταν υποχρεωμένος από τη Συνταγματική τάξη της χώρας του, αφενός προτού μονογράψει το οποιοδήποτε νέο σχέδιο συμφωνίας για τη χώρα του να ενημερώσει τη Γερμανική Βουλή, αφετέρου, μετά την υπογραφή της συμφωνίας από όλα τα συμβαλλόμενα μέρη, για να ισχύσει αυτή δεσμευτικά για την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, θα έπρεπε να τη φέρει στη Βουλή για κύρωση ή (εννοείται) απόρριψη.  

Από την άλλη, όπως ο ίδιος ο Βαρουφάκης ισχυρίζεται, η γραμματεία και το προεδρείο του Eurogroup, του απαγόρευαν “κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση” και εις το διηνεκές να καταθέσει τις προτάσεις του σ’ αυτό, ενώ, συγχρόνως, ο Γερούν Ντάισεμπλουμ (πρόεδρος του Eurogroup και υπουργός οικονομικών της Ολλανδίας), τον “απείλησε” ότι, εάν έστελνε τις προτάσεις του μέσω του δικού του e-mail ή του υπουργείου οικονομικών της Χώρας στα υπουργεία οικονομικών των άλλων χωρών, χωρίς τη διαμεσολάβηση της γραμματείας του Eurogroup, αυτές δε θα μπορούσαν να ληφθούν ποτέ υπ’ όψιν, καθώς μ’ αυτό τον τρόπο θα παραβίαζε “το πρωτόκολλο” ! Μ’ άλλα λόγια, στο άτυπο όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο Eurogroup, απαγορευόταν στην Ελλάδα -και για θέμα μοναδικού ενδιαφέροντός της- να καταθέσει τις απόψεις της, που όμως “υποχρεωτικά” στο Eurogroup έπρεπε να τις καταθέσει, εάν ήθελε να ληφθούν υπ’ όψιν !

Το ενδιαφέρον όμως δεν σταματά εδώ: Ο Ντάισελμπλουμ είχε έτοιμο “σχέδιο ανακοινωθέντος” της εν λόγω συνάντησης του Eurogroup, με το οποίο δεσμευόταν η Ελλάδα να ολοκληρώσει το δεύτερο μνημονιακό πρόγραμμα με την πιστή και πλήρη εφαρμογή του συνόλου του μνημονίου και με μοναδική “παραχώρηση” προς τους Έλληνες διαπραγματευτές τη φράση: «… με τη μέγιστη δυνατή ευελιξία στο πρόγραμμα, ώστε να προσαρμοστούν σε αυτό οι προτεραιότητες της νέας ελληνικής κυβέρνησης». Όταν ο Βαρουφάκης, σε μια ένδειξη “καλής πίστης”, όπως ο ίδιος πάλι αναφέρει, πρότεινε να τεθεί ο όρος “τροποποιημένο” μπροστά από τον όρο “πρόγραμμα” (οπότε και θα το δεχόταν), ο Σόιμπλε αρνήθηκε εκ νέου. Υπενθύμισε πάλι ότι η προσθήκη του επιθέτου “τροποποιημένο” μπροστά από τη λέξη “πρόγραμμα”, τον υποχρέωνε να παραπέμψει το θέμα στη Γερμανική Βουλή για έγκριση. «Το ελληνικό πρόγραμμα», είπε, «όπως ορίζεται στο Μνημόνιο, είχε ψηφιστεί από το γερμανικό κοινοβούλιο οπότε, οποιαδήποτε τροποποίησή του, θα έπρεπε επίσης να ψηφιστεί απ’ αυτό.» Ο Ντάισελμπλουμ έσπευσε να συμπληρώσει ότι και για άλλες χώρες της ευρωζώνης, οποιαδήποτε τροποποίηση του “προγράμματος” (έστω και ως άτυπη διακηρυκτική πρόθεση και χωρίς κανένα ακόμη περιεχόμενο), επίσης θα έπρεπε να ψηφιστεί από τα κοινοβούλιά τους, γιατί έτσι ορίζουν τα συντάγματά τους ![7]

Μετά “απ’ αυτά”, είναι απορίας άξιο “τι δεν κατάλαβε” ο υπουργός οικονομικών” και η κυβέρνησή του. Οι δανειστές, αφενός δεν είχαν σκοπό να κάνουν ούτε ένα βήμα πίσω, αφετέρου, με συνεχείς αυθαίρετες προκλήσεις, ζύγιζαν την αποφασιστικότητα της ελληνικής πλευράς. Και έτσι, όμως, εσκεμμένα ή τυχαία, φανέρωσαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων οι ίδιοι ένα υπερόπλο, που έτσι κι’ αλλιώς διέθετε (και διαθέτει) η ελληνική πλευρά: Μνημόνια και δανειακές συμβάσεις δεν είχαν (ούτε έχουν) κυρωθεί από την Ελληνική Βουλή. Γιατί λοιπόν να δεσμεύουν την Ελλάδα, τη στιγμή που το ίδιο επιχείρημα, εκ του αντιθέτου, χρησιμοποιούν οι δανειστές απλώς και μόνο για να αποφύγουν την παραμικρή συζήτηση για την τροποποίησή τους; Γνώριζε ή όχι ο Βαρουφάκης ότι μνημόνια και δανειακές συμβάσεις δεν δεσμεύουν νόμιμα τη Χώρα; (γιατί ο Σόιμπλε, προφανώς και το ήξερε). Το “γνώριζε” ή όχι η κυβέρνηση της “πρώτης φοράς αριστεράς” που ο πρωθυπουργός της, μέσα στη Βουλή των Ελλήνων, διακήρυξε “είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος”; Εν τέλει, αν το ξέρανε, θα το χρησιμοποιούσαν; Από την άλλη, τους “κορυφαίους γερμανούς νομικούς” πότε τους ρώτησε σχετικά με το τι ισχύει για τη σύναψη των μνημονίων; Την ώρα που του απαντούσε ο Σόιμπλε, πριν να πάει στο Eurogroup ή μετά απ’ αυτό; Σε σχέση με την Ελλάδα “διέταξε” αντίστοιχη έρευνα/μελέτη, πριν να πάει στο Eurogroup ή έστω μετά απ’ όσα έμαθε σ’ αυτό; Γνώριζε ότι ο ΤΟΜΕΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ του ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη εκπονήσει μελέτη σχετική με τη μη δέσμευση της Χώρας από τα Μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, ακριβώς διότι εγκαθιδρύθηκαν στη Χώρα κατά παράβαση του Ελληνικού συντάγματος, του διεθνούς δικαίου που διέπει τη σύναψη διεθνών συμβάσεων αλλά ακόμη και του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Του την έδωσε κανείς, ναι ή όχι; Η ομάδα διαπραγμάτευσης είχε μαζί της Νομικούς και εάν όχι, γιατί; Τα συνεχή ανάλογα δημοσιεύματα στον τύπο της εποχής (ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ) τα παρακολουθούσε, ή δεν τα είχε ανάγκη λόγω πολυγνωσίας και υπερβολικής εμπιστοσύνης στον εαυτό του; Πώς νοείται να διαπραγματεύεσαι τους όρους διεθνών συμβάσεων, χωρίς να έχεις μαζί σου νομικούς ;

Σε όλα αυτά, πρέπει να προστεθεί και το εξής: μέχρι και το τέλος της διαπραγμάτευσης και σε κάθε ευκαιρία, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δεν έπαψε να επαναλαμβάνει στον Βαρουφάκη, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ότι τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις έχουν δεσμευτική ισχύ για τη χώρα του, ακριβώς γιατί μετά την υπογραφή τους τα έχει ψηφίσει η Γερμανική Βουλή· κάθε τροποποίησή τους θα έπρεπε να ακολουθήσει την ίδια διαδρομή. Αυτή η “τακτική” του Σόιμπλε, και με δεδομένο ότι είχε απαντήσει ευθαρσώς στον Βαρουφάκη ότι “τέτοια μνημονιακά μέτρα για την δική του Πατρίδα, ουδέποτε θα είχε υπογράψει ο ίδιος”, μας επιτρέπει (με επιφύλαξη) να διατυπώσουμε τον ακόλουθο συλλογισμό: Φαίνεται πως, ακόμη και ο Σόιμπλε, του υποδείκνυε να αναζητήσει να εξεύρει και να προκρίνει τον μοναδικό πρόσφορο και νόμιμο τρόπο για να απεμπλακεί η Χώρα από τη μνημονιακή μέγγενη: κατά το διεθνές δίκαιο που διέπει τη σύναψη και την ισχύ διεθνών συνθηκών και συμβάσεων (Συνθήκες Βιέννης 1969 και 1985, άρθρο 46 και στις δύο),  «Κράτος δεν μπορεί να επικαλεσθεί το γεγονός ότι η συναίνεσή του να δεσμευθεί από τη συνθήκη εδόθη κατά παραβίαση διατάξεως του εσωτερικού του δικαίου, σχετικής με την αρμοδιότητα συνομολογήσεως συνθηκών ως ελάττωμα της συναινέσεώς του, εκτός εάν η παραβίαση αυτή ήταν έκδηλη και αφορούσε κανόνα εσωτερικού δικαίου θεμελιώδους σημασίας.» Και ως “κανόνες θεμελιώδους σημασίας” για ένα Κράτος-και πάντως για την Ελλάδα-, νοούνται, αν μη τι άλλο, οι κανόνες της συνταγματικής του τάξης: είναι υπέρτεροι όλων από έποψη δικαιικής ισχύος, είναι θεμελιώδεις γιατί επ’ αυτών εδράζονται και απορρέουν όλοι οι άλλοι, συγχρόνως δε, κάποιοι απ’ αυτούς αποτελούν τις Βάσεις του Πολιτεύματός του, πράγμα που σημαίνει ότι αν παραβιαστούν καταλύεται το ίδιο το Πολίτευμα. Αν, λοιπόν, διεθνείς συμβάσεις συναφθούν και “ισχύσουν” με τέτοιες παραβάσεις, είναι άκυρες, πράγμα που σημαίνει ότι, καταρχήν, η Χώρα, με απλή δήλωσή της σταματά να υλοποιεί τα μνημόνια αλλά και να πληρώνει τα χρέη που μέσω τέτοιων ανέλαβε και το ζήτημα παραπέμπεται στα Διεθνή Δικαστήρια για την εξακρίβωση της περίπτωσης και την εξεύρεση λύσης.

Το “δώρο” λοιπόν για τους δανειστές είναι ανέλπιστο. Πόνταραν βέβαια σε μια άπειρη κυβέρνηση που θα αναγκαστεί να περπατήσει σ’ ένα καλά ναρκοθετημένο πεδίο, αλλά η προχειρότητά της, κυριολεκτικά τους εξέπληξε. Η χώρα βυθίζεται σε μια στείρα “διαπραγμάτευση”, συνεχίζοντας να πληρώνει τοκοχρεολύσια για να εξευμενίσει τους δανειστές, ενώ αυτοί συνεχίζουν να αυθαιρετούν, να ασχημονούν και να παρανομούν. Επιπλέον, κανείς δεν τους “υπενθυμίζει”, αφενός ότι πριν έρθουν εδώ για να συνετίσουν τους “τεμπέληδες” και “σπάταλους” Έλληνες, μοίρασαν “εγγυήσεις” και πακτωλό ηλεκτρονικού χρήματος, που δημιούργησαν από το τίποτα, για να σώσουν τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις των χωρών τους, αφετέρου ότι δεν συνομιλούν με μια “πτωχευμένη Χώρα” (όπως υποστήριζε μπροστά τους ο Βαρουφάκης), καθόσον οι χώρες ούτε “χρεοκοπούν ούτε πτωχεύουν”. Γρήγορα, λοιπόν, επαναφέρουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όλες τις αξιώσεις τους, αντιμετωπίζοντας τους νέους, όπως και τους παλιούς. Και επειδή η “πρώτη φορά Αριστερά” της Ελλάδας πρέπει να τσαλακωθεί παραδειγματικά, μόλις κατάλαβαν ότι η γλώσσα τους είναι μεγαλύτερη από το λιλί τους, τους ταπεινώνουν κιόλας. Απ’ την άλλη, η ηλεκτρονική φυγάδευση των χρημάτων από τις τράπεζες συνεχίζεται, με αποτέλεσμα, το διάστημα Ιανουαρίου-Ιουλίου, ακόμη 35-40 δις ευρώ να μεταναστεύσουν. Ένα ατέρμονο πήγαινε-έλα, χωρίς νόημα, χωρίς στόχο, που απλώς ροκανίζει το χρόνο προς όφελος των δανειστών, φέρνει τη χώρα, για άλλη μια φορά, μπροστά στο λεγόμενο -τεχνητά δημιουργούμενο- πρόβλημα της “έλλειψης ρευστότητας”: για να μας “πουλήσουν” οι δανειστές λογιστικό χρήμα, απαιτούν καινούργιο Μνημόνιο.

Τον Ιούνιο του 2015, λοιπόν, η Κυβέρνηση καλείται να αντιμετωπίσει για άλλη μια φορά το πρόβλημα της έλλειψης ρευστότητας, που φαίνεται να είναι διττό: υπάρχει έλλειψη και ηλεκτρονικού και χάρτινου χρήματος, με το δεύτερο να είναι εντονότερο. Και ενώ οι αρχικές διαπραγματεύσεις της πέριξ του Πρωθυπουργού ηγετικής ομάδας με τους δανειστές, γρήγορα είχαν αναδείξει την εμμονή και τη στόχευση των δεύτερων να μην αλλάξει απολύτως τίποτα, πράγμα αναμενόμενο, εν τούτοις, η ύπνωση των ιθυνόντων, παιδαριώδεις αδυναμίες και ελλείψεις τους, μέτρο-μέτρο σκάβουν το λάκκο που θα θαφτεί το κολοβό τους εγχείρημα αλλά και οι ελπίδες ενός ολόκληρου Λαού: η έλλειψη ενός συγκροτημένου σχεδίου με εναλλακτικούς τρόπους υλοποίησής του, η παράλειψη λήψης άμεσων μέτρων ώστε να σταματήσει η ηλεκτρονική και πραγματική διαφυγή κεφαλαίων απ’ τη χώρα, η μη έγκαιρη προπαρασκευή για τη χρήση εναλλακτικών μέσων πληρωμής στο εσωτερικό, η μη αναστολή πληρωμής των δανείων ώστε να σταματήσει η αιμορραγία της χώρας, δούλεψαν προς όφελος της εδραίωσης της θέσης των δανειστών. Αναποφασιστικότητα, άναρχα βήματα, ολιγωρίες και βολονταρισμοί, υπήρξαν ανέλπιστο δώρο για τους επικυρίαρχους της Ευρώπης ώστε να φτάσουν τη χώρα σε μια τεχνητή, αυθαίρετη και παράνομη λόγω και δικών τους ενεργειών, έλλειψη “ρευστότητας”. Εν τούτοις, η τότε ηγετική ομάδα της χώρας, θέλοντας να μην τους δυσαρεστήσει (ή γιατί είχε ήδη αποφασίσει να συμβιβαστεί πιστεύοντας, ειλικρινά ή υποκριτικά αδιάφορο, ότι θα δώσει τη μάχη “παρακάτω”), δεν χρησιμοποιεί ούτε τα μέσα που της δίνει η ίδια η ΣΛΕΕ (άρθρο 14 παρ.4 του 4ου Πρωτοκόλλου που αφορά το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών των χωρών της ευρωζώνης) ώστε να δημιουργήσει, με εγχώριο-εσωτερικό τρόπο, πιστώσεις και ρευστότητα, από το να δανείζεται η χώρα ηλεκτρονικό κυρίως χρήμα (για να πληρώνει τόκους και προηγούμενα δάνεια) από Μηχανισμούς ξένων δανειστών.

Παρ’ όλα αυτά, σαν από “μηχανής θεός” εμφανίζεται ακόμη μια ευκαιρία: Ο Βαρουφάκης “ανακαλύπτει ξαφνικά” πως, σε διάφορες αποθήκες της Τράπεζας της Ελλάδος, βρίσκονται αποθηκευμένα χάρτινα ευρώ ύψους 16 δις (κατ’ άλλους, 20 δις). Πρόκειται για μάζα χάρτινου ευρώ, που είχε εισρεύσει στην Ελλάδα το 2012 κατ’ εντολή της ΕΚΤ, εξ’ αιτίας του ότι, εκείνη την εποχή, λόγω του φημολογούμενου Grexit, οι καταθέτες είχαν σπεύσει και είχαν αναλάβει μεγάλο μέρος των καταθέσεών τους. Προκειμένου, λοιπόν, να μην δημιουργηθεί έλλειψη χάρτινης ρευστότητας και πανικός με απρόβλεπτες συνέπειες για το τότε πολιτικό προσωπικό, αλλά και για να στηριχτεί έτσι η Κυβέρνηση Παπαδήμου και το 2ο Μνημόνιο που μέσω αυτής εγκαθιδρύθηκε, να διατηρηθεί δηλαδή μια επιφανειακή “κανονικότητα” για να ολοκληρωθούν τα μνημονιακά μέτρα, η ΕΚΤ είχε “παραχωρήσει” στην ΤτΕ σαν στοκ την παραπάνω ποσότητα χρήματος (προφανώς σε χαρτονομίσματα που δεν τυπώνει η Ελλάδα, καθόσον τυπώνει χαρτονομίσματα των 5, 10 και 20 ευρώ), με σκοπό την άμεση διαθεσιμότητά της εφόσον παρουσιαστεί έλλειψη χάρτινης ρευστότητας. Σε ερώτηση του πρωθυπουργού «γιατί δεν τα χρησιμοποιούμε για να γεμίσουμε τα ΑΤΜ» και να μην υποφέρει ο κοσμάκης, ο Γιάνης Βαρουφάκης του απάντησε ότι: «δεν μπορούμε να ακουμπήσουμε τα χρήματα αυτά. Η κατάσχεσή τους θα ισοδυναμούσε με κλοπή, καθώς δεν ήταν δικά μας αλλά στοκ χαρτονομισμάτων ιδιοκτησίας της Φρανκφούρτης που η ΕΚΤ τα είχε παρκάρει εκεί για μελλοντική, κατά το δικό της δοκούν, χρήση».[8] Αντίθετα, ο Βαρουφάκης πρότεινε, αν θέλαμε το Grexit, τότε «θα μπορούσαμε, χωρίς να χαρακτηριστούμε κλέφτες, να δημεύσουμε τα 16 δις ευρώ, να τα σφραγίσουμε με ειδικό μελάνι ώστε να ακυρωθούν ως ευρώ, να τα ξανασφραγίσουμε σαν νέες δραχμές, να τα τοποθετήσουμε στα ΑΤΜ ως μαγιά για νέο νόμισμα και τέλος να καλέσουμε τον Μάριο Ντράγκι να του εξηγήσουμε πως είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να τον ρωτήσουμε ποια ήταν η αξία παραγωγής των 16 δις χαρτονομισμάτων (μελάνι, χαρτί, μεταφορικά κτλ.) ώστε να τον αποζημιώσουμε». Συμπληρώνοντας, «επανέλαβε την πάγια θέση του ότι δεν έπρεπε να κάνουν τίποτα απ’ όλα αυτά, αλλά να ενεργοποιήσουν το παράλληλο σύστημα πληρωμών που είχε προετοιμάσει, το οποίο θα επεξέτεινε τα χρηματοπιστωτικά μας περιθώρια μέσα στο ευρώ ακόμη, με στόχο πάντα τη βιώσιμη συμφωνία εντός ευρώ.» [9]

Η ελαφρότητα με την οποία προσέγγισε και παρουσίασε ο υπουργός οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης το θέμα, είναι κυριολεκτικά “αβάστακτη”. Χωρίς να εξετάσει δυνάμει ποιας (γραπτής ή “προφορικής”) συμφωνίας ή δυνατότητας ή με ποιους όρους, εν τέλει, βρισκόντουσαν αυτά τα χρήματα στη φυσική εξουσία της ΤτΕ, παρέθεσε πλειάδα υποθέσεων αορίστου και ασαφούς περιεχομένου («έχει παρκάρει η Φρανκφούρτη για μελλοντική, κατά το δικό της δοκούν, χρήση»), χρησιμοποιώντας μάλιστα νομικούς όρους που το περιεχόμενό τους δεν κατανοεί για να καταλήξει σε αβάσιμες και αυθαίρετες παραδοχές, εν τέλει δε, να προκρίνει διαφορετική πρόταση επί ταυτόσημης αλλά εσφαλμένης βάσης/προϋπόθεσης: αν η ενέργεια μπορεί να χαρακτηριστεί “κλοπή”, δεν σε σώζει το ότι εσύ καταστρέφεις το κλοπιμαίο ή δεν του αναγνωρίζεις ιδιότητες που έχει από “κατασκευής” του. Έτσι, μια αποδείξιμη θέση, θα προϋπέθετε, καταρχάς, γνώση του περιεχομένου μιας τέτοιας συμφωνίας, άλλως των παραμέτρων του γεγονότος του πώς και γιατί η ΤτΕ απέκτησε τη φυσική εξουσία αυτών των χρημάτων. Ο ίδιος ο Βαρουφάκης, όμως, πριν να δικαιολογήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο την παραπάνω θέση του, παραδέχεται ότι, από τη μια «ο Στουρνάρας του έκρυβε ρευστότητα» (χωρίς όμως να διευκρινίζει αν επρόκειτο για τη συγκεκριμένη χάρτινη ρευστότητα των 16 δις ευρώ), από την άλλη ότι «αυτά τα χαρτονομίσματα» που η ΕΚΤ είχε στείλει στην ΤτΕ το 2012, τα έστελνε «ώστε να δημιουργηθεί ένα στοκ σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης».[10] “Ανάγκης”, από ποια αιτία; Δε φαίνεται άλλη, εκτός από αυτήν της “έλλειψης χάρτινης ρευστότητας”. Άρα, τα χρήματα, βάσιμα μπορεί να υποτεθεί, είτε ότι ήταν μέρος των αντίστοιχων δανείων των Μνημονίων (1ου και 2ου), είτε ότι είχαν σταλεί στο πλαίσιο λειτουργίας του ELA. Επρόκειτο, δηλαδή, είτε για ήδη υλοποιημένο αποτέλεσμα εξωτερικού δανεισμού, είτε για ήδη υλοποιημένο αποτέλεσμα εσωτερικής πίστωσης από την ΤτΕ, με ήδη έγκριση της ΕΚΤ. Και στις δυο περιπτώσεις, πρόκειται για χρήματα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Εναπόκειτο, λοιπόν, στην (εκάστοτε) ελληνική κυβέρνηση να κρίνει πότε συνέτρεχε “περίπτωση έκτακτης ανάγκης”, ώστε μονομερώς να ενεργοποιήσει τη διάθεσή τους. Σε περίπτωση που οι “εταίροι” είχαν διαφορετική “άποψη”, ας κατέφευγαν στα αρμόδια δικαστήρια (τινάζοντας έτσι στον αέρα τη ζώνη του ευρώ, αφού θα φαινόταν “προς τα έξω” ότι διαφωνούν, και μάλιστα εκ των υστέρων και μετά την κυκλοφορία του χρήματος, για τη “νομιμότητα” κυκλοφορίας  χρήματος που είναι κοινό για όλους και χρησιμοποιούν και οι ίδιοι· γι’ αυτό και στην περίπτωση της Ιρλανδίας “δεν είπανε κουβέντα”).

Φτάνουμε, λοιπόν, τέλη Ιουνίου του 2015. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, με μια αιφνιδιαστική -ομολογουμένως- κίνηση, προκηρύσσει δημοψήφισμα για την 05.07.2015, με σαφές ερώτημα το εάν ο Λαός θέλει ή όχι “αφενός ολοκλήρωση των προγραμμάτων των παλιών Μνημονίων, αφετέρου και μέσω ενός νέου που προκρίνουν οι δανειστές”. Ο ελληνικός λαός, στημένος καρτερικά στις σειρές των ΑΤΜ, μέσα στη ζέστη του Ιουλίου και εν είδη “ουράς κατοχικού συσσιτίου” για να πάρει 60 ευρώ την ημέρα από τα χρήματά του, “βουβός” στη μεγάλη του πλειοψηφία αλλά κατασταλαγμένος από καιρό, δίνει 62% στο ΟΧΙ. Διαφυλάσσει την αξιοπρέπειά του και διατρανώνει σ’ όλο τον Κόσμο ότι σ’ αυτόν τον τόπο, η βούλησή του είναι να κυριαρχεί πραγματικά. Πατά στα πόδια του, χαμογελά και ορθώνει το ανάστημά του στους εκβιαστές των εθνών, έτοιμος για αλλαγή πορείας, και ας έχει κόστος. Ένας λαός, που όσες φορές κλήθηκε απ’ την Ιστορία, ήταν παρών. Συμπαρατάχθηκε με το δίκιο και πολέμησε γι’ αυτό, ενάντια σε κάθε δυνάστη, όσο ισχυρός και αν ήταν, και διαφύλαξε αξίες, τέτοιες, με τις οποίες αναπνέει όλη η ανθρωπότητα.

Αλίμονο όμως. Λίγες ώρες μετά το Δημοψήφισμα της 05ης Ιουλίου 2015 με το οποίο ο Ελληνικός Λαός επέλεξε να αρνηθούν τα συνταγματικά του όργανα το Μνημόνιο που πρότειναν οι δανειστές μέσω της υπαγωγής της Χώρας στον ΕΜΣ, που πήρε τη θέση του EFSF, και με επίγνωση των αποτελεσμάτων της απόφασής του, ο πρωθυπουργός της χώρας, Αλέξης Τσίπρας, συγκαλεί “συμβούλιο πολιτικών αρχηγών”. Η απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με την αμέριστη αρωγή των πολιτικών αρχηγών των κομμάτων που συμμετείχαν στη σύσκεψη, πλην ΚΚΕ που διαφώνησε, είναι να αγνοήσει το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος που η ίδια προκάλεσε, και να προχωρήσει σε σύναψη Μνημονίου με τον ΕΜΣ. Στις 08 Ιουλίου 2015, η Κυβέρνηση υποβάλλει αίτηση προς τον ΕΜΣ. Όλο το υπαίτιο πολιτικό προσωπικό ξεπλένει, προσωρινά βέβαια, τα ανομήματά του στην “κολυμβήθρα” της αποτυχίας της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, και από κοινού με το “νέο”, που λειτούργησε εν τέλει ως “χρυσή εφεδρεία” του παλιού και των δανειστών (με εξαίρεση 44  βουλευτές της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ που διαφώνησαν, αντιτάχθηκαν και έσωσαν την τιμή της Πατρίδας), ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΠΟΤΑΜΙ και ΠΑΣΟΚ (από το 2018 ως ΚΙΝΑΛ) εγκαθιδρύουν το 3ο Μνημόνιο, με όχημα/πρόσχημα το Ν.4336/14.08.2015, με τον οποίο πάλι ψηφίζονται (με 222 ΝΑΙ, 64 ΟΧΙ και 11 ΠΑΡΩΝ) Σχέδια Μνημονίου και Σχέδια Δανειακών Συμβάσεων και δίδονται εξουσιοδοτήσεις σε υπουργό οικονομικών και διοικητή της ΤτΕ να υπογράψουν τα πραγματικά και τις μελλοντικές τροποποιήσεις τους. Το νέο τέχνασμα, βασίζεται στο παλιό “πατρόν”, με νέα “γραμμή”: η ρήτρα “ισχύουν από την ημερομηνία υπογραφής τους από όλα τα συμβαλλόμενα μέρη” απουσιάζει και αντί αυτής έχει τεθεί το ότι από της υπογραφής πραγματικού μνημονίου και δανειακών συμβάσεων θα ισχύουν τα Σχέδια που έχουν συμπεριληφθεί στον Ν.4336/14.08.2015. Πρόκειται πράγματι για νέο τέχνασμα ώστε, αν χρειαστεί, το βάρος να επιρριφτεί στον “απρόσεκτο και ξεχασιάρη” υπουργό οικονομικών. Ο νόμος, δεν του υπαγορεύει να μην τα φέρει στη Βουλή για κύρωση ή απόρριψη· ο “υπουργός γνωρίζει τι επιτάσσει το Σύνταγμα”. Από την άλλη, ο νόμος Ν.4336/14.08.2015, εμπεριέχει Σχέδια Διεθνών Συμβάσεων, δηλαδή ανυπόγραφα από τις μνημονευόμενες στο κείμενο πλευρές κείμενα, που θα υπογραφούν στο μέλλον από τους αντισυμβαλλόμενους (που εν τούτοις μπορεί κάποια πλευρά τελικά να μην υπογράψει), όπως προβλέπει ο ίδιος ως άνω νόμος, όπως επιτάσσει το “δίκαιο συνάψεως διεθνών Συνθηκών και Συμφωνιών”, οπότε, μετά και την κύρωσή τους από τη Βουλή, ισχύουν, έγκυρα και ισχυρά, τόσο κατά το Διεθνές δίκαιο όσο και κατά τη συνταγματική τάξη της Χώρας. Πώς, λοιπόν, νοείται ένα απλό σχέδιο μιας πολυμερούς Διεθνούς Συμβάσεως (η χώρα από τη μια, το λεγόμενο κουαρτέτο από την άλλη) να δεσμεύει τις πλευρές, που εν τούτοις ούτε έχουν συμβληθεί, ούτε το έχουν υπογράψει; Με αυτό που τελικά υπογράφει ο υπουργός, μετά μάλιστα από “συμπληρώσεις και τροποποιήσεις” του σχεδίου, τι γίνεται; Ποιο από όλα “ισχύει”; Η απάντηση είναι μία: κατά την πρακτική που ακολούθησε όλο το πολιτικό προσωπικό που υλοποίησε το 3ο Μνημόνιο, με συνεχή επίκληση ότι “πρόκειται για διεθνείς δεσμεύσεις της Χώρας”, δέχθηκε ενεργητικά ότι ισχύουν αυτά που υπογράφει ο υπουργός και δεν φέρνει στη Βουλή. Εξάλλου, μόνο έτσι μπορεί να γίνει επίκληση, αν χρειαστεί, περί υποχρέωσης των δανειστών να υλοποιούσουν και τις δικές τους δεσμεύσεις, αυτές δηλαδή που υπέγραψαν και όχι αυτές που η Χώρα ψήφισε ως ανυπόγραφο σχέδιο. Απαλείφτηκε η προηγούμενη ρήτρα, απλώς προσχηματικά, σε μια προσπάθεια, ανεπιτυχή όμως, να σηκώσει το βάρος, μοναδικά, ο υπουργός (καθόσον η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν, πλέον, σε γνώση της αρχικής παρανομίας). Το νέο 3ο Μνημόνιο και οι αντίστοιχες δανειακές συμβάσεις, χειρότερα όλων, επιβλήθηκαν de facto με τον ίδιο παράνομο και αντισυνταγματικό τρόπο που επιβλήθηκαν και τα δύο πρώτα: με την υπογραφή του υπουργού οικονομικών και του διοικητή της ΤτΕ και με την ενεργητική συναίνεση του πολιτικού προσωπικού που ψήφισε τέτοιο νόμο και εν συνεχεία εφάρμοσε τους όρους 3ου Μνημονίου και Δανειακών Συμβάσεων, είτε απευθείας, είτε με κοινή νομοθεσία, όπου χρειαζόταν, χωρίς όμως προηγουμένως να έχει κυρώσει η Βουλή το 3ο Μνημόνιο και τις αντίστοιχε δανεικές συμβάσεις.   

Τέλος, δε χρειάζεται να πούμε ότι τα δημοψηφίσματα του άρθρου 44 παρ.2 του Σ/75, έχουν δεσμευτικό και επιτακτικό χαρακτήρα προς όλες τις συνταγματικές Εξουσίες του Λαού καθόσον αυτές ενεργούν στο όνομά του, κατ’ εντολή του, για λογαριασμό του και προς όφελός του, ενώ και το περιεχόμενο αυτής της ωφέλειας το καθορίζει μοναδικά ο ίδιος ο Λαός, και όπως προβλέπει η συνταγματική του τάξη. Η μη υλοποίηση αποτελέσματος Δημοψηφίσματος του άρθρου 44 του Σ/75, ιδίως από τα συνταγματικά όργανα, συνιστά, χωρίς άλλο τι, εξαφάνιση της ισχύος της Λαϊκής Κυριαρχίας. Συνιστά Εσχάτη Προδοσία. Και αυτή έχει συντελεστεί απ’ όσους δεν υλοποίησαν το αποτέλεσμά του και αντίθετα, εγκαθίδρυσαν το 3ο Μνημόνιο, με την επιπλέον συνταγματική και ποινική παρανομία του τρόπου εγκαθίδρυσής του. Οποιαδήποτε μετέπειτα ενέργεια contra σε ότι επιτάσσει το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος, παραμένει στο διηνεκές παράνομη και ανομιμοποίητη. Δεν αποτελεί, απλώς, ύβρη προς τη Λαϊκή Κυριαρχία, αλλά κυριολεκτικά κατάλυσή της. Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι με το Δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974 άλλαξε το Πολίτευμα της Χώρας. Ενώ, λοιπόν, δεν το χωρά ο νους κανενός την επαύριον που ο Λαός επέλεξε αβασίλευτη Δημοκρατία να βρίσκαμε το βασιλιά στη θέση του, εν τούτοις, ο ελληνικός Λαός, το έζησε κι’ αυτό, με “άλλο ρούχο”.

Αφού, λοιπόν, η πρώτη φορά “αριστερά”, σε αγαστή συνεργασία με τη ΝΔ, το ΠΟΤΑΜΙ και το ΠΑΣΟΚ, εγκαθίδρυσε το 3ο Μνημόνιο, αμέσως μετά και μέσα στον Αύγουστο του 2015, προκηρύσσει εκλογές για τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Οι εκλογές αυτές, όπως προβλέπεται από τον εκλογικό νόμο, θα γίνουν με “λίστα”. Απ’ τη μια, λοιπόν, πρέπει να προκύψει μια νέα κοινοβουλευτική ομάδα, απολύτως υποτακτική στις νέες επιλογές του Αρχηγού, αφετέρου πρέπει να επιχειρηθεί το “ξέπλυμα” της τελευταίας πολιτικής απάτης. Η αποχή πλησιάζει το 50%. Ο λαός είναι σαστισμένος, φοβισμένος και αποκαρδιωμένος. Μεταξύ του παλιού και “νέου” πολιτικού προσωπικού, η πλειοψηφία όσων ψήφισαν, δύσθυμα προκρίνει το δεύτερο το οποίο, τώρα, του υπόσχεται ότι για κάθε μνημονιακό μέτρο που θα εφαρμόζει θα εφευρίσκει και ένα αντίμετρο: ό,τι του παίρνει με το μνημόνιο, θα του το δίνει πίσω μ’ άλλο τρόπο. Μα, αν αυτό μπορούσε να γίνει, δεν χρειαζόταν νέο μνημόνιο. “Γιατί να ξαναδώσεις κάτι πίσω που πήρες, αντί να μην το πάρεις ποτέ;”  Έτσι, ακολουθεί το ξήλωμα και των υπόλοιπων μέτρων που είχε πάρει η κυβέρνηση το πρώτο πεντάμηνο της πρώτης διακυβέρνησής της, παραδειγματικά και πανηγυρικά ενώ, νέα, επαχθέστερα για το σύνολο του Λαού μας αλλά και απρόσφορα για την οικονομική ανάκαμψη της Πατρίδας, επιβάλλονται.

Σε εκτέλεση των όρων των Μνημονίων και προκειμένου να καταστεί το χρέος βιώσιμο, όλες οι κυβερνήσεις, από το 2010 μέχρι σήμερα (2021), έχουν περάσει από τη Βουλή πλειάδα μέτρων που αφορούν: το ξεπούλημα λιμανιών, αεροδρομίων, δημόσιων Φορέων και Οργανισμών, φυσικών πόρων, την εξαφάνιση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, αντεργατική νομοθεσία, μειώσεις μισθών και συντάξεων στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, μείωση θέσεων στο δημόσιο, συντάξεις πείνας, ειδικούς όρους “ξεπουλήματος” για να πάρουν ξένα funds τις ελληνικές τράπεζες, τις δημόσιες και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, τον Ήλιο, τη Θάλασσα, τον Αέρα, το Νερό και ό,τι κρύβει στα σπλάχνα του αυτός ο τόπος. Από την άλλη, η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 28% και παραμένει στο 25% (και πλέον), 500.000 νέοι Έλληνες μετανάστευσαν, χιλιάδες ελληνικές επιχειρήσεις έκλεισαν, ο κοσμάκης χάνει τα σπίτια του με ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς. Και ενώ υποτίθεται ότι όλα αυτά έγιναν για να μειωθεί το δημόσιο χρέος της Χώρας, αυτό αυξήθηκε και αυξάνεται: το 2010 ανερχόταν στο 140% του ΑΕΠ της, το 2020 ανήλθε σε 189% του ΑΕΠ της και συνεχίζει το ίδιο ανοδικά. Εν τούτοις, Οι “Διεθνείς Οίκοι Αξιολόγησης”, το 2010 έκριναν το μικρότερο χρέος ως “μη βιώσιμο”, δηλαδή ότι δεν πρόκειται να αποπληρωθεί ενώ, το 2020 το μεγαλύτερο χρέος κρίνεται ως βιώσιμο ! Προφανώς και έχουν δίκιο: αφού οι πελάτες τους πήραν τσάμπα τις υποδομές και τον πλούτο της Χώρας και βρήκαν τι να κάνουν τα λεφτά τους, ήτοι να τα δανείσουν στη χώρα με υποθήκη το μέλλον της, τότε, ναι: το χρέος θεωρείται βιώσιμο. Αν η Χώρα αποφασίσει να ανακτήσει την Κυριαρχία της, τότε το χρέος θα καταστεί εκ νέου “προβληματικό”.

Από “εκεί και μετά”, η νέα εξαπάτηση φαίνεται πως έκανε πιο εύκολη την παλινόρθωση της “αιρετής” Δεξιάς: το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ περί εξόδου της Χώρας από τα Μνημόνια, έδωσε τη δυνατότητα σε νέους εκπροσώπους της καθεστηκυίας τάξης (που εμφανίστηκαν με καινούργια κουστούμια, υπηρέτες όμως των ίδιων “νεοφιλελεύθερων χρεοκοπημένων πολιτικών” που ακόμη και οι πιο ακραίοι υπέρμαχοι του καπιταλισμού έχουν απαρνηθεί) να επιστρέψουν, και “τυπικά”, στα πράγματα. Εξάλλου, ποιος μπορεί να συνεχίσει καλύτερα την υλοποίηση του μνημονιακού έργου, ποιος μπορεί να υπηρετήσει “πιστότερα” τους ξένους κεφαλαιούχους, αν όχι αυτοί που πάντα πίστευαν σε τέτοιους είδους θεωρήσεις; Μέσα λοιπόν από μια παλαιάς κοπής πλειοδοσία παροχών και ελαφρύνσεων, εξαγγελιών περί επενδύσεων που έρχονται (αλλά ποτέ δεν φθάνουν), παρωχημένου πολιτικού λόγου και ψευτομάγκικων αρχηγικών συμπεριφορών, και χωρίς λέξη για τη μνημονιακή εξάρτηση της Χώρας τουλάχιστον μέχρι το 2060, η Νέα Δημοκρατία απέσπασε την ανοχή του 40% από το 55% των ψηφοφόρων που αποφάσισε να ψηφίσει στις εκλογές του Ιουλίου του 2019, τερματίζοντας την παρένθεση μιας κατ’ όνομα μόνο “αριστεράς”. Ο κόσμος, φαίνεται, περισσότερο να τιμώρησε τον Αλέξη Τσίπρα, παρά να “στηρίχτηκε” στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Εξάλλου, όπως είπαμε, και οι δυο “γαμπροί” από το ίδιο σόι προέρχονται, πράγμα που όλοι έχουν καταλάβει.

Το έργο της νέας κυβέρνησης είναι πολυδιάστατο, “εύκολο και δύσκολο”: λιμάνια, αεροδρόμια, αιγιαλοί, υποδομές, δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, έχουν αλλάξει χέρια, έσοδα και πλούτος της χώρας ελέγχονται από τους δανειστές, ενώ η Βουλή νομοθετεί υποχρεωτικά με τη συναίνεση των τελευταίων. Απ’ την άλλη, υπάρχουν ακόμη σε εκκρεμότητα μνημονιακά μέτρα που δεν έχουν υλοποιηθεί: οι λιγνίτες πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν και να αρχίσει η ΔΕΗ να στηρίζεται σε “οικολογικές” μορφές παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, εισαγόμενης από την Γερμανία· γι’ αυτό, η “βρώμικη” ενεργειακά Ελλάδα, θα πουλάει το λιγνίτη της στη Γερμανία[11], που με τη σειρά της, η τελευταία, θα εγκαταστήσει (με χρήμα που εμείς θα τους δανείσουμε) ανεμογεννήτριες και θα πουλά ενέργεια στη ΔΕΗ. Το νερό, είναι επίσης “πολύ φτηνό”, οπότε πρέπει και αυτό να ιδιωτικοποιηθεί· οι τράπεζες, πρέπει να ξεφορτωθούν τα ενυπόθηκα κόκκινα δάνεια, ιδίως τα στεγαστικά· πρέπει λοιπόν να ξεπουληθούν σε ξένα κερδοσκοπικά κεφάλαια, στο 25-30% της ονομαστικής αξίας τους, αλλά με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου ! Μ’ άλλα λόγια, αν αυτές οι σκιώδεις τράπεζες[12], δεν καταφέρουν να πάρουν τα λεφτά τους από τους πλειστηριασμούς των ακινήτων με τα οποία είναι εγγυημένα τα δάνεια, θα τους τα δώσει το ελληνικό δημόσιο, το οποίο με τη σειρά του θα επιχειρήσει να τα πάρει από τον οφειλέτη. Και βέβαια, και ο πιο καλόπιστος μπορεί να αναρωτηθεί: μα γιατί δεν περνούν αυτές οι ενυπόθηκες αξίες ακινήτων, σ’ αυτό το ποσοστό του 30%, από τις τράπεζες απευθείας στο ελληνικό Δημόσιο το οποίο, σε διακανονισμό με τον οφειλέτη, να επιχειρήσει αυτό να πάρει το 40% του δανείου. Δηλαδή, και να κερδίσει από την εξαγορά, και να μην πεταχτεί ο κοσμάκης στο δρόμο; Η απάντηση: “είναι ο καπιταλισμός των ημετέρων” που δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο. Διαφορετικά, πώς θα κερδίσει το ξένο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, και μάλιστα εγγυώμενοι εμείς το κέρδος του;

Επιπλέον, η εμφάνιση της λεγόμενης “πανδημίας του κορωνοϊού”, εισφέρει νέα δεδομένα, τόσο στην παγκόσμια όσο και στην ελληνική πραγματικότητα. Η οικονομία, βρίσκεται σε παγκόσμια ύφεση από το 2018, το δε χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, σχεδόν σε “αδιέξοδο”, γιατί δεν έχει πού να επενδύσει. Απ’ την άλλη, το απόλυτο crash test για κυβερνήσεις και πρωθυπουργούς, είναι ο πόλεμος και η αρρώστια. Κάθε φορά που έρχονται να πάρουν το μερδικό τους, γυρίζουν τα “πάνω κάτω”· κυριολεκτικά κατακρημνίζονται κοινωνικά και οικονομικά καθεστώτα και εξαφανίζονται πολιτικές τάξεις.

Υπό τη δικαιολογία λοιπόν της μη εξάπλωσης του ιού, σε πολλές χώρες της Ευρώπης αλλά και στην Ελλάδα, επιβάλλεται, ανά περιόδους, υποχρεωτική αργία σε πολλούς τομείς παραγωγής και υπηρεσιών, αλλά και εγκλεισμός των ανθρώπων στα σπίτια τους καθόσον, εκτός των άλλων, αν υπάρξουν μεγάλες ανθρώπινες απώλειες από τον ιό, το αποτέλεσμα θα το χρεωθεί όποιος κυβερνά, και ειδικότερα αυτοί που μέχρι τώρα απαξίωναν τα δημόσια συστήματα υγείας και συνέδεαν την ύπαρξή τους αποκλειστικά με την κερδοφορία. Δημιουργείται, λοιπόν, αρχικά, ανόμοια μείωση της παραγωγής, με αντίστοιχη επιλεκτική αεργία, μείωση εισοδημάτων και συνακόλουθα μείωση της κατανάλωσης και της φοροδοτικής απόδοσης όλων και έτσι και δημιουργία νέων χρεών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, απαξιώνονται πάσης φύσεως “ενεργητικά αξιών”, επιχειρήσεων και δραστηριοτήτων. Πρόκειται για την καταστροφή μέρους των αγορών, που δίνει τη δυνατότητα επανεπένδυσης σ’ αυτές, αλλά και τη δημιουργία νέων. Η αναγκαστική μεταβολή συνηθειών, μορφής εργασίας και προτεραιοτήτων, υπό το πρόσχημα της μη εξάπλωσης του ιού, εγκαθιστά με βίαιο τρόπο, τη λεγόμενη 4η βιομηχανική επανάσταση: τις ηλεκτρονικές συναλλαγές, τη ψηφιακή διακυβέρνηση, τη ψηφιακή επικοινωνία, τη ψηφιακή ψυχαγωγία, με μια κουβέντα “τη ψηφιακή ζωή” που, εκτός των άλλων, και λιγότερο επικίνδυνη είναι για τις “εξουσίες” και πιο ελεγχόμενη. Όλα αυτά, από τη μια απαιτούν νέα λογισμικά, νέες “πλατφόρμες”, νέο επιστημονικό προλεταριάτο, νέες επενδύσεις, από την άλλη, έχουν σαν αποτέλεσμα, την κατάργηση “παλιών” θέσεων εργασίας και μορφών δραστηριότητας και το πέρασμα αυτού του κόσμου στην περιθωριοποίηση, μιας και δεν προλαβαίνει “να μάθει τα καινούργια”. Κοντά σ’ αυτά, η πράσινη ενέργεια, τα πράσινα καύσιμα, η πράσινη διαχείριση των απορριμμάτων, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα νέα εμβόλια και τα φάρμακα, θέλοντας και μη, εξυπηρετούν τους ίδιους σκοπούς. Όμως, οι παγκόσμιες ελίτ, οικονομικές, πολιτικές, εθνικές, ούτε βλέπουν την “ευκαιρία” με τον ίδιο τρόπο, ούτε έχουν τους ίδιους στόχους. Ακόμη και ανά “ίδια ομάδα”, τα μέλη τους αντιμάχονται το ένα το άλλο. Εν προκειμένω, το ποιες θέσεις θα προκριθούν, πώς και σε ποια έκταση θα κατισχύσουν, ποιος θα κερδίσει και ποιος θα χάσει, είναι ρευστό. Οι Λαοί, ή θα έχουν τον πρώτο λόγο, ή δεν θα έχουν πια λόγο.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, έχει αμφίσημα χαρακτηριστικά: στηρίζεται σ’ έναν επιτελικό σχηματισμό (κυρίως συμβούλων) πρόθυμων να υλοποιήσουν, προηγούμενες και νέες εντολές, ενώ είναι και πλήρως υποτακτική στον “ξένο παράγοντα”, αμερικάνικο και ευρωπαϊκό και ενώ τα συμφέροντα όλων αυτών δεν ομονοούν. Από την άλλη, κουβαλά υποχρεωτικά και την ακροδεξιά της προίκα. Ρεβανσισμός, αλαζονεία και φασίζουσες πρακτικές, χέρι-χέρι, ακρωτηριάζουν με βίαιες μετεμφυλιακές πρακτικές, ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες του ελληνικού λαού, με υγειονομικά προσχήματα. Σε μια προσπάθεια να φανεί αρεστός στις “ξένες δυνάμεις”, μ’ έναν επαρχιωτισμό παλιάς κοπής, μιμείται και ξεπερνά τα μέτρα καταστολής που αυτές λαμβάνουν στις χώρες τους, καταστρέφει για λογαριασμό τους, περαιτέρω, την οικονομική δομή της Χώρας. Ο “μαθητής” αγωνίζεται να ξεπεράσει το “δάσκαλο” για να του δείξει ότι έμαθε καλά το μάθημά του.

Επίμετρο

Ο Λαός της Πατρίδας μας, αν και αγωνίστηκε και πέτυχε την εθνική του ανεξαρτησία, εν τούτοις, οι συνεχείς υποθηκεύσεις που επέβαλλαν οι συγκυρίες και τα λάθη των εκάστοτε ιθυνόντων του -και παρά τις όποιες εξαιρέσεις-, λάθη όχι μόνο από ανικανότητα και εμμονές σε συγκεκριμένες παραδοχές και στοχεύσεις, αλλά και από δουλικότητα και ιδιοτέλεια, καθόρισαν την ποιότητα της ελευθερίας του αλλά και τα χαρακτηριστικά της ίδιας της υπόστασής του. Παρά τις εκάστοτε καινοτομίες του, πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές, δεν μπόρεσε, παρά τις ευκαιρίες που του δόθηκαν, νόθες βέβαια οι περισσότερες, να ολοκληρώσει τον εθνικό στόχο: μια χώρα ισχυρή, κυρίαρχη, ισότιμη με τις άλλες, με δουλειά και αξιοπρέπεια για όλους. Και αν τα δάνεια του Αγώνα, αφενός είχαν την πολιτική σκοπιμότητα της αναγνώρισης μιας δράκας επαναστατών σε αυριανή κρατική οντότητα αλλά ήταν και εκ του πράγματος αναγκαία, όλοι οι μετέπειτα εξωτερικοί δανεισμοί, συνοδεύονταν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από την πολιτική και ουσιαστική επικυριαρχία του εκάστοτε δανειστή και του προστάτη του, το ξεπούλημα των πόρων της χώρας και την καθήλωση της στην αγροτική παραγωγή. Μεταπρατικές πρακτικές, ασθενής εκβιομηχάνιση και κολοβός μιμητισμός των “δυτικών προτύπων”, ήταν τα απόνερα που θα κολυμπούσε η αστική τάξη της χώρας.

Από την άλλη, ο ελληνικός λαός, με τη δουλειά του, τον ιδρώτα του, το φιλότιμό του, το πολυμήχανο του χαρακτήρα του, τη φιλομάθειά του, την υπομονή και την επιμονή του, καλυτέρευε τη ζωή του, μαζί και τη Χώρα, και έδινε έτσι ανάσα και ελπίδα σε όλους. Όσες φορές χρειάστηκε, και είμαι σίγουρος και όσες χρειαστεί, πολέμησε για την Ελευθερία, τη Δημοκρατία και τα Δίκαια της Πατρίδας, ακόμη και όταν όλοι οι άλλοι “είχαν γονατίσει”. Ανέχτηκε βασιλιάδες, δικτατορίες, πολιτικούς και πολιτικάντηδες, αλλά στο τέλος, πάντα σήκωνε το Ανάστημα του σε ντόπιους και ξένους δυνάστες. Και επειδή, κοντά σ’ αυτά, την ποίηση, τις τέχνες, τα γράμματα, τη μουσική, τα λαϊκά τραγούδια, τις επιστήμες, τον πολιτισμό δεν μπόρεσε ποτέ το επίσημο κράτος να τα “βάλει στο χέρι”, μεγαλούργησε εκ νέου και διατράνωσε ότι, η ΕΛΛΑΔΑ, είναι και θα παραμείνει, “Παγκόσμιο Ηθικό Μέγεθος”. Αυτήν την Πατρίδα γιορτάζει ο Ελληνικός Λαός, αυτή η Πατρίδα γιορτάζει 200 χρόνια διαρκούς επανάστασης.

Υποσημειώσεις

[1] Αυτή είναι η παγκόσμια πρακτική που επικρατεί, ιδίως σήμερα, με διάφορες μορφές: Την ανταλλακτική αξία-τιμή ενός χάρτινου νομίσματος, την εγγυάται και την μετράει ένα άλλο, που με τη σειρά του στηρίζει και στηρίζεται στο πρώτο. “Η γάτα κυνηγάει την ουρά της.” Κι’ αν την πιάσει, πάλι για τη γάτα και την ουρά της θα πρόκειται. Ειδικότερα: Οι Κεντρικές Τράπεζες που εκδίδουν το όποιο νόμισμα, προκρίνουν τη φερεγγυότητά του μέσα από χρηματικά διαθέσιμα που κατέχουν σε άλλα νομίσματα (ή ισχυρίζονται ότι διαθέτουν με τη μορφή εγγυήσεων, ότι δηλαδή αν τα χρειαστούν θα τους τα δώσουν οι εγγυητές), ομόλογα (τίτλος που αποδεικνύει σύναψη δανείου) χωρών και πάσης φύσεως χρηματοπιστωτικούς τίτλους και απαιτήσεις που έχουν σε βάρος τρίτων, που με τη σειρά τους οι τελευταίοι, έχουν σε βάρος άλλων Κεντρικών και ιδιωτικών τραπεζών, και ούτω καθεξής, με τον κύκλο να χαράσσεται ξανά και ξανά. Και όταν αυτό δε φτάνει, οι ίδιες οι χώρες εγγυούνται τα χρηματικά αποθέματα των τραπεζών, απλώς, με τέτοια δήλωσή τους.

[2] Ο τότε πρωθυπουργός Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης συνέλαβε και εφήρμοσε ένα σύστημα, άμεσου και αναγκαστικού δανεισμού ως προς όλους, αφού, μετά το μέτρο, μόνο μισά χαρτονομίσματα μπορούσαν να κυκλοφορούν. Έτσι, “φαινόταν προς τα έξω”, ότι το Κράτος δανείστηκε χρήμα, και όχι ότι έκοψε χρήμα χωρίς τις συνηθισμένες εγγυήσεις άλλου ξένου χάρτινου χρήματος, που απαιτούσε και απαιτεί, η επιφάνεια της πίστης στη διεργασία. Το μέτρο επαναλήφθηκε και το 1926, πάλι με επιτυχία.

[3] Την 31η Μάιου 1951 εκδηλώνεται στρατιωτικό πραξικόπημα με την κατάληψη των Παλαιών Ανακτόρων, του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και άλλων δημόσιων κτηρίων. Η εξέλιξή του ματαιώνεται με την παρέμβαση του Παπάγου. Οι πρωταίτιοι, αμνηστεύθηκαν και αποστρατεύτηκαν. Ουδέποτε διεξήχθη δίκη και τελικά επανήλθαν στο στράτευμα. Ένας απ’ αυτούς, ήταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος.

[4] Η Hypo Real Estate, το 2009 έλαβε 142 δις ευρώ εγγυήσεις από το γερμανικό δημόσιο για να αποφύγει την πτώχευση, ενώ απόθεσε τα τοξικά της απόβλητα, ύψους ακόμη 210 δις ευρώ, στον “κρατικό σκουπιδοτενεκέ” Soffin. Στη Γερμανία, εξαιρέθηκαν 3.000 χρηματοοικονομικά ιδρύματα από τις ελεγκτικές δικαιοδοσίες της ΕΚΤ και ενώ δημόσιο και ιδιωτικό χρέος της Γερμανίας ανέρχεται στο 241% του γερμανικού ΑΕΠ, που με τη σειρά κινείται στα 3,5 τρισεκατομμύρια ευρώ. Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο, συνεργάστηκαν για να διασώσουν από την πτώχευση τις βέλγικες Fortis και Dexia, τεράστιες χρηματοοικονομικές επενδυτικές εταιρείες. Μια μόνο τράπεζα στην Ιταλία, η banca Modena di Sienna, έλαβε 450 δις ευρώ εγγυήσεις. Η Ολλανδική ING, έλαβε 10 δις ευρώ σε μετρητά και 21,6 ευρώ σε εγγυήσεις. Δημόσιο και ιδιωτικό χρέος των ΗΠΑ ανέρχεται στο 268% του ΑΕΠ τους (7,5 και πλέον τρις δολάρια), της Ιαπωνίας σε 456%, της Μ. Βρετανίας σε 322%, της Γαλλίας σε 321%. Ο λαός της Χώρας μας, λοιπόν, σε σχέση με το ΑΕΠ της (γιατί αυτό το συγκριτικό στοιχείο αρέσκονται να χρησιμοποιούν οι δανειστές), χρωστά πολύ λιγότερα από τους περισσότερους που μας “κουνούν το δάκτυλο”. Για το ίδιο έτος, 2010, το χρέος των νοικοκυριών της Ελλάδας ανερχόταν σε 65% του ΑΕΠ της, της Γερμανίας σε 64%, της Μ. Βρετανίας σε 106% και της Ολλανδίας σε 130%. Το αντίστοιχο δε χρέος των επιχειρήσεων της Γερμανίας σε 100% του ΑΕΠ της, της Ελλάδας σε 65% της Μ.Βρετανίας σε 126% και της Ιαπωνίας σε 161%. Μόνο τρεις χώρες της ευρωζώνης κινούνται “κοντά” στις απαιτήσεις του Μάαστριχ (δημόσιο χρέος μικρότερο του 60% του ΑΕΠ) αλλά με υπέρογκο ιδιωτικό χρέος που ανά πάσα στιγμή, αν το εγγυηθεί η χώρα, μετατρέπεται σε δημόσιο, ήτοι: Σουηδία, Φιλανδία, Δανία και Νορβηγία κινούνται στο 58-65% σε τιμές του 2010 (με συνολικό, όμως, δημόσιο και ιδιωτικό χρέος από 270% έως 340% του ΑΕΠ τους), ενώ ακολουθούν Γερμανία, Μ.Βρετανία, Βέλγιο, Αυστρία, Γαλλία κλπ, από 77% έως 115%. (Πηγή ΟΟΣΑ)

[5] Η σύγχυση, εσκεμμένη ή όχι, αρχίζει να γίνεται εμφανής: Μνημόνια και δανειακές συμβάσεις συμπλέκονται μεταξύ τους και συνιστούν ολότητες διεθνών συμφωνιών: το μνημόνιο υπαγορεύει τι πρέπει να κάνεις για να πάρεις τις δόσεις του δανείου, ενώ δόσεις χωρίς τήρηση του μνημονίου (που αξιολογείται μονομερώς από τους δανειστές) δεν πρόκειται να λάβεις.

[6] Με άρθρο τους στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής της 01.03.2015, οι συνταγματολόγοι Γιώργος Κασιμάτης και Γιώργος Κατρούγκαλος (ο οποίος και συμμετέχει σ’ αυτήν την 1η κυβέρνηση), προσπαθούν να σώσουν την “κατάσταση”. Σηματοδοτούν ότι δεν πρόκειται για κάποια συμφωνία που θα δεσμεύσει, αλλά απλώς για “διαπραγματευτικό λόγο”.

[7] “ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ” Γιάνη Βαρουφάκη, σελ.388-398, εκδόσεις Πατάκη

[8] “ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ” Γιάνη Βαρουφάκη, σελ.748-751, εκδόσεις Πατάκη

[9] “ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ” Γιάνη Βαρουφάκη, σελ.750, εκδόσεις Πατάκη

[10] “ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ” Γιάνη Βαρουφάκη, σελ.749, εκδόσεις Πατάκη

[12] Πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία. Πουθενά σ’ όλο τον Κόσμο, καμιά κυβέρνηση δεν έχει εγγυηθεί σε τέτοιους οργανισμούς ότι θα τους πληρώσει η ίδια, αν δεν ευοδωθεί το κερδοσκοπικό τους σχέδιο σε βάρος των πολιτών της!

[11] Όλη η βιομηχανία της Γερμανίας στηρίζεται σε ηλεκτρισμό που παράγεται κατά κανόνα από λιγνίτη και άλλα ορυκτά. Οι ανεμογεννήτριες, ενεργούν δευτερεύοντα ρόλο και συμπληρώνουν διαφημιστικά το οικολογικό προφίλ της χώρας.

»Η ΑΠΡΟΣΩΠΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΕΤΑΞΕ ΤΗ ΜΑΣΚΑ»

Standard

ΤOY JACOPO BROGI.

Οι πολυεθνικες ετοιμάζονται να γίνουν Κράτος.

Ενώ δεκατρείς χιλιάδες εμπορικές επιχειρήσεις στην επαρχία της Πίζας έκλεισαν υποχρεωτικά εξ’ αιτίας του ιού, ένα εργοτάξιο δεν σταμάτησε ποτέ:

Εκείνο για το νέο κέντρο διαλογής Amazon που θα ανοίξει το φθινόπωρο ακριβώς στην πρωτεύουσα της Τοσκάνης. Για χιλιάδες θέσεις εργασίας που θα χαθούν παρασυρόμενες από τον χαλασμό  που προκάλεσε το lock down, θα έρθουν μόλις καμιά εκατοστή προσλήψεις μισθωτών χαμηλού κόστους για να στέλνουν δέματα που παραγγέλονται online . 

Το συμπέρασμα από το πεδίο της μάχης: Ενώ ένας καπιταλισμός που χάνει γλείφει τις πληγές του και προσπαθεί να επανακινήσει ανάμεσα σε χίλιους δυό παράλογους κανονισμούς και κανονιστικές ρυθμίσεις, ο νικητής καπιταλισμός κονιορτοποιεί ανεμπόδιστα κέρδη και αναστατώνει την αγορά, λαμβάνοντας – ίσως οριστικά – τα ηνία της. 

Η «εξουσία χωρίς πρόσωπο» (1) που καταγγέλθηκε πριν από σαράντα έξι χρόνια από τον Pier Paolo Pasolini φαίνεται τώρα να έχει ρίξει τη μάσκα, έτσι ακριβώς, όπως την επιβάλλει αντιθέτως

στους απλούς πολίτες μέσω των Μ.Μ.Ε που, φοβούμενοι τον θάνατο , τη φορούν οπουδήποτε.

Η κοινωνική απόστασιοποίηση εξαναγκάζει σε “ έξυπνη από απόσταση εργασία” και με την ψηφιοποίηση ακόμα και οι δημόσιες υπηρεσίες αδειάζουν: Το δημοτολόγιο ενός δήμου μεταβαίνει στο ιδιωτικό σαλόνι ενός αξιωματούχου ή στην τραπεζαρία ενός απλού υπαλλήλου. 

Η Google γίνεται σχολείο και πανεπιστήμιο για όλους τους Ιταλούς μαθητές, η Airbnb καταβάλλει το ενοίκιο στους πρόσφατα προσληφθέντες γιατρούς και νοσοκόμες για να αντιμετωπίσει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η ίδια η Amazon χρηματοδοτεί την Πολιτική Προστασία. Ακόμη και οι Apple, Gsk, Carrefour, Edison και πολλοί άλλοι γίγαντες παίζουν το ρόλο τους: Οι πολυεθνικές ετοιμάζονται να μετατραπούν σε κράτος .

Η υπουργός Δημόσιας Διοίκησης Fabiana Dadone προβλέπει την ταχεία μετατροπή του 40% των δημοσίων υπαλλήλων σε εργαζόμενους από απόσταση . Και όλοι οι διαγωνισμοί για τη δημόσια διοίκηση θα είναι σύντομα ψηφιακοί. Η «ευέλικτη εργασία», τόσο δυναμική στην αντιμετώπιση της έκτακτης ανάγκης, γίνεται τώρα μόνιμη. Ακριβώς όπως θέλει ο Vittorio Colao, πρώην διευθύνων σύμβουλος της Vodafone UK, ο οποίος από το Λονδίνο διευθύνει την επιτροπή εμπειρογνωμόνων,που εκδίδει οδηγίες για την κυβέρνησή μας, η οποία εδρεύει στη Ρώμη.

Ένα κράτος που ετοιμάζεται για τη φυσική εξαφάνιση των θεσμών του, και που πιθανώς σύντομα θα αυτοανατεθεί εργολαβικά σε ιδιωτικές εταιρείες, ίσως ξένες, σε ειδικές εργασιακές ζώνες όπου το κόστος εργασίας θα είναι πολύ χαμηλότερο και όπου επιτέλους δεν θα υπάρχουν καρτέλες για επικόληση ενσήμων.

Επικοινωνώντας με οποιοδήποτε τηλεφωνικό κέντρο , θα βρισκόμαστε μπροστά σε έναν Αλβανό ή Βούλγαρο τηλεματικό συνομιλητή, ο οποίος σε σπαστά Ιταλικά θα μας ενημερώνει για την εικονική εργασία μας που σταμάτησε στο γραφείο με το λογότυπο «Catasto di Lodi», αλλά στην πραγματικότητα μεταφέρθηκε σε ένα cloud με διακομιστή στο Μπαγκλαντές που διαχειρίζεται φορητός υπολογιστής στη Σόφια.

Ένα κράτος το οποίο, εάν κατέφευγε στον MES, δεν θα είχε πλέον κυριαρχία επιλογών οικονομικής πολιτικής και το οποίο, σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες του Colao, θα έπρεπε να εγκαταλείψει τα πολύτιμα περιουσιακά του στοιχεία για τη μείωση του δημόσιου χρέους, ακριβώς όπως έκανε η Ανατολική Γερμανία (2) και όπως έκανε η Ελλάδα!

Το τελικό αποτέλεσμα; Το χρέος παρ’ όλα αυτά να έχει εκραγεί και αυτή η χώρα να έχει γίνει πολύ πιο φτωχή, ενώ ορισμένες χρηματοοικονομικές ομάδες να έχουν γίνει πολύ πιο πλούσιες.

Ένας διάσημος – και πολύ πεπειραμένος – συνάδελφος του Colao στη συνάντηση του Τορίνο της ομάδας Bilderberg 2018 , ο δημοσιογράφος και ακαδημαϊκός Lucio Caracciolo , είχε δει καλά: » κάποια στιγμή – που δεν είναι κοντά – θα υπάρξει ένα μέρος αυτής της χώρας που θα βρει την δύναμη – επειδή την έχει αυτή η χώρα – για να ξεκινήσει η κατασκευή ενός κοινού έργου. Το πρόβλημα είναι ότι για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, πιθανότατα θα περάσουμε από τραγωδίες, θα περάσουμε από πολύ βαριές κρίσεις, επειδή η Ιταλία δεν είναι σε θέση να βρει αυθόρμητα τους λόγους για ένα κοινό πρόγραμμα μέσα της (3) «.

Αυτό το «κοινό πρόγραμμα » ,αντικατοπτρίζει την υπερεθνική ατζέντα τουλάχιστον των τελευταίων τριάντα ετών, από τότε που δια μέσου μιας κρίσης, μια συγκεκριμένη ελίτ μας επέβαλε την παγκοσμιοποίηση: Φτωχοποίηση των πολλών, κέρδη για τους λίγους. Αυτή τη φορά η επιτάχυνση είναι εππική και κινδυνεύει πραγματικά να εξαφανίσει τη μεσαία τάξη. Όχι μόνο οικονομικά: Η κοινωνική απόστασιοποίηση διαιρεί τις οικογένειες και τις φιλίες, υπονομεύει τις ανθρώπινες σχέσεις και θέτει σε κίνδυνο την ύπαρξη της ίδιας της κοινωνίας .

Στο πεδίο της μάχης όπου ακόμα συγκρούονται ο καπιταλισμός που χάνει και ο καπιταλισμός που νικάει, ακριβώς εκεί που οι πολυεθνικές προετοιμάζονται να αντικαταστήσουν το κράτος, αντικρίζουμε και ζούμε εκατομμύρια και εκατομμύρια μάσκες: Απλούς πολίτες που, υπό τον φόβο του θανάτου, έχουν μετατραπεί σε πειθαρχημένες τάξεις υπάκουων στρατιωτών . Και συνειδητοποιούμε έτσι την πραγματική και υπαρκτή δύναμη αυτής της « απρόσωπης εξουσίας» που καταγγέλθηκε πριν από σαράντα έξι χρόνια από τον Pier Paolo Pasolini: « μια ολοκληρωτική μορφή φασισμού » που «σκοπός του είναι η ολοκληρωτική και βίαιη αναδιοργάνωση και ομόλογοποίηση του κόσμου (4)» .

(1) = Pier Paolo Pasolini, Η απρόσωπη εξουσια , Corriere della Sera, 24 Ιουνίου 1974

(2) = Η Treuhandanstalt ήταν μια εταιρεία χαρτοφυλακίου που δημιουργήθηκε το 1990 για την εκποίηση και την ταυτόχρονη ιδιωτικοποίηση των δημόσιων περιουσιακών στοιχείων της Ανατολικής Γερμανίας, που τώρα προσαρτήθηκε στη Δύση, μέσω της νομισματικής ένωσης. Μια συνολική πώληση αποφασίστηκε από την κυβέρνηση των Helmut Kohl και Wolfgang Schäuble. 

(3) = Ομιλία του Lucio Caracciolo στην τηλεοπτική εκπομπή Piazzapulita , επεισόδιο » Αυτός επέστρεψε «, Λα 7 – 08.02.2018 – https://www.youtube.com/watch?v=FrO28akOmzA&feature=youtu.be&t=6218

(4) = Corriere della Sera, 24 Ιουνίου 1974

– Pier Paolo Pasolini, H απρόσωπη δύναμη ,

ΠΗΓΗ:

Il “POTERE SENZA VOLTO” ha gettato la sua maschera sul mondo

 

ΝΑ ΤΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ

Standard

86633259_582339665946828_5762043023831597056_n

*Του FRANCESCO AMODEO

~Η Ε.Κ.Τ δημιουργεί χρήμα εκ του μηδενός. Από το 1971 και μετά δεν υπάρχει πια αντιστάθμισμα σε χρυσό για την δημιουργία χρήματος, από πλευράς κεντρικών τραπεζών. Κάποτε ένας δημοσιογράφος, σε συνέντευξη τύπου, ρώτησε τον Mario Draghi, αν υπήρχε ο κίνδυνος να τελειώσουν τα χρήματα στην Ε.Κ.Τ. Ο Draghi, αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι: » Η Ε.Κ.Τ έχει απεριόριστα αποθέματα και θα μπορούσε να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε έκτακτη κατάσταση». Αλλά τότε πως δικαιολογείται το γεγονός, ότι δεν επεμβαίνει διοχετεύοντας ρευστότητα, παρά μόνον με χρέωση των κρατών, για να αντιμετωπίσει τις έκτακτες καταστάσεις;

Από την γέννηση του Ευρώ, μέχρι την ανακοίνωση πανδημίας στον πλανήτη εξ’ αιτίας του κορωνοϊού, οι έκτακτες καταστάσεις τις οποίες η Ε.Κ.Τ χρειάστηκε να αντιμετωπίσει, στάθηκαν μόνο τραπεζικού ή χρηματοπιστωτικού χαρακτήρα, ή σε κάθε περίπτωση οικονομικές κρίσεις που αφορούσαν κράτη μέλη.

Τις χρηματοπιστωτικές και τραπεζικές κρίσεις, η Ε.Κ.Τ μπορούσε να τις αντιμετωπίσει άμεσα, γιατί από το καταστατικό της μπορεί να δανείζει χρήματα στις τράπεζες, αντιθέτως σε ότι αφορά την παροχή βοήθειας σε κράτη ή στην οικονομία γενικότερα, κρυβόταν πάντα πίσω από το σκιάχτρο του πληθωρισμού, για να δικαιολογήσει το γεγονός ότι δεν τύπωνε ποτέ το αναγκαίο χρήμα, το οποίο συνεπώς λαμβανόταν δανειακά από τις αγορές.

Το σκεπτικό το οποίο προέβαλλε προς τα έξω, είναι αυτό: Αν για να λύσω ένα οικονομικό πρόβλημα τυπώνω χρήμα και το ρίχνω στην οικονομία μέχρι να λυθεί το συγκεκριμένο πρόβλημα, είναι αλήθεια ότι λύνω το πρόβλημα,αλλά για να το κάνω δημιουργώ πληθωρισμό, που έρχεται να δημιουργήσει μετά άλλα προβλήματα στη χώρα. Αυτή ήταν πάντοτε η δικαιολογία τους.Αυτή η δυναμική αληθεύει μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και όχι αυτομάτως παντού, γιατί η πραγματικότητα μας λέει ότι οι ενέσεις ρευστότητας προκαλούν πληθωρισμό, μόνο σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης και μόνο εάν τα σε κυκλοφορία αγαθά και υπηρεσίες δεν αυξάνονται με την αύξηση του νομίσματος. Όμως ας πούμε ότι σε γενικές γραμμές το τροπάριο τους μέχρι σήμερα άντεχε: Η Ε.Κ.Τ δεν τυπώνει πολύ χρήμα για να λύσει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, διαφορετικά ο πληθωρισμός θα δημιουργήσει ένα άλλο.Με τον ερχομό του κορωνοϊού αυτή η θεωρία καταρρέει εντελώς και το προπέτασμα του πληθωρισμού δεν στέκει πια. Γιατί εδώ στο υποθετικό οικονομικό πρόβλημα,(πληθωρισμός), έρχεται να αντιπαρατεθεί ένα υπαρκτό πρόβλημα δημόσιας υγείας και ζωής και θανάτου για πολίτες και επιχειρήσεις.Τώρα δεν είναι πια λογικοφανής η δικαιολογία σύμφωνα με την οποία η Ε.Κ.Τ δεν παραχωρεί χρήματα στα κράτη, ενώ μπορεί να τα δημιουργήσει εκ του μηδενός, για να φτιάξουν νοσοκομεία, να προσλάβουν ιατρικό προσωπικό,  να αγοράσουν μάσκες και να σταματήσουν μια πανδημία, μόνο και μόνο για να μην ρισκάρει να δημιουργήσει αστάθεια στις τιμές.

Η πανδημία που σταμάτησε την οικονομία, υποτίμησε τα αγαθά μας αυτή τη στιγμή κατά 100%, τίποτα δεν θα μπορούσε να τα υποτιμήσει τόσο, όσο η ίδια η πανδημία.Επομένως δεν έχουν πια δικαιολογίες για να αιτιολογήσουν το γεγονός ότι αρνούνται να τυπώσουν όλα τα απαραίτητα χρήματα για να αντιμετωπίσουν την υγειονομική και οικονομική κρίση που χτύπησε τους πολίτες. Και αυτό το πράγμα έχει αποσυντονίσει το σύστημα δραματικά. Σε καμιά ευρωπαϊκή συνθήκη δεν προβλέπεται η λέξη πανδημία. Δεν τους είχε περάσει καθόλου απ’ το μυαλό μια τέτοια πιθανότητα. Και τώρα βρίσκονται να χειρίζονται ένα σύστημα που δεν μπορεί από τεχνική άποψη να αντιμετωπίσει μια τέτοια κρίση χωρίς να διαλυθεί.

Τότε τι συνέβη στην Ε.Κ.Τ; Ενώ ο Draghi όταν χρειάστηκε να αποτρέψει μια χρηματοπιστωτική και τραπεζική κρίση είπε: «Θα κάνω ότι είναι δυνατόν» που σε εκείνη την περίπτωση σήμαινε, θα δοθούν χρήματα με χρέωση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, (όχι προφανώς στα κράτη και όχι προφανώς πολλά), γιατί εμφανώς η προτεραιότητα του ήταν πάντα η σταθερότητα των τιμών, σήμερα η Lagarde αυτό το «ότι είναι δυνατόν» δεν μπορεί να το κάνει, διότι «κάνω ότι είναι δυνατόν» για την ασφάλεια του πληθυσμού, σήμερα θα σήμαινε να δωθούν χρήματα απ’ ευθείας στα κράτη, δίχως να τα επιβαρύνεις με επιπλέον χρέος, αποδεικνύοντας όμως έτσι ότι αυτό είναι κάτι που μπορούν να το κάνουν. Μα αυτό θα σήμαινε να πετάξουν τη μάσκα που φοράνε από το 1992 για να φορέσουν και αυτοί την ιατρική μάκα της κρίσης.

Θα σήμαινε να πεις στους Ιταλούς,(στην δική μας περίπτωση): Άν σαν Ε.Κ.Τ έχω να ανταλλάξω την υγειονομική ασφάλεια εκατομμυρίων ανθρώπων, για να μην δια τρέξω τον κίνδυνο οι ενέσεις ρευστότητάς μου να προκαλέσουν αστάθεια στις τιμές, δηλαδή πληθωρισμό, εγώ αδιαφορώ, ασφαλίζω τους λαούς, παραχωρώ στα κράτη εκείνο που χρειάζονται για να κατασκευάσουν ότι πρέπει, παραχωρώ τους πόρους για να βοηθηθούν οι πολίτες, σας βάζω σε καταφύγιο από τα spread, γιατί είναι αδιανόητο σε τέτοιες στιγμές να παροχετεύεις χρήμα από τον πληθυσμό προς την χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία, έπειτα όταν και εαν βγούμε όλοι ζωντανοί και υγιείς, θα πάμε να επιλύσουμε τα δευτερεύοντα άλλης φύσης προβλήματα που αυτές οι ενέσεις ρευστότητας θα μπορούσαν να έχουν προκαλέσει.

Αλλά αυτό η Lagarde δεν μπορεί να το κάνει. Δεν θέλει να το κάνει. Ας μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα, με την ιδιότητα της διευθύνουσας του Δ.Ν.Τ ήταν ακριβώς αυτή η υπεύθυνη για τα μέτρα που αύξησαν κατά 50% την παιδική θνησιμότητα με πολιτικές λιτότητας που ήξεραν απ’ την αρχή ότι ήταν λαθεμένες, όπως αναγκάστηκαν αργότερα να παραδεχτούν.

Για αυτό και στην συνέντευξη τύπου η Lagarde φυλάχτηκε, παρότι πράττοντας έτσι τρέλαινε τις αγορές. Βρέθηκε στην κατάσταση εκείνη στην οποία «ο θάνατός σου είναι η ζωή μου» και σκέφτηκε απλά να σώσει το σύστημα και το χρηματοπιστωτικό καρτέλ στο οποίο ανήκει.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι το σύστημα του Ευρώ και η ασφάλεια των πολιτών δεν είναι πια συμβατά.

Ή σώνουμε το Ευρώ ή σώνουμε το λαό! Η Lagarde και η Ε.Κ.Τ έχουν κάνει ήδη την επιλογή τους.

Link αναφοράς: https://www.francescoamodeo.it/998739-2

 

lamatrixeuropea-1-1024x929

francescoamodeo-300x300 Francesco Amodeo

 

 

 

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Francesco Amodeo, έγινε ευρέως γνωστός για το περίφημo βιβλίο του «La matrix Europea», στο οποίο με απόλυτη τεκμηρίωση, καταγγέλλει τους απ’ αρχής ιδιοτελείς σκοπούς του Ευρωπαϊκού τερατουργήματος. Αρθρογραφεί και δοκιμιογραφεί ανεξάρτητα, μακριά από τα μεγάλα δημοσιογραφικά συγκροτήματα και τα καρτέλ του τύπου.Είναι ενεργός πολιτικά πολίτης, στην πλευρά της υπεράσπισης των λαϊκών – εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων του Ιταλικού λαού.

ilcorno.

https://www.francescoamodeo.it/chi-sono

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΜΕΡΙΚΑ «ΧΑΠΙΑ» ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ DIEGO FUSARO

Standard

nuovo_header_Okok*O Τορινέζος Diego Fusaro,καθηγητής της φιλοσοφίας,διδάκτορας στο πανεπιστήμιο Vita – Salute S.Raffaele του Μιλάνο,είναι ίσως ένα απ’ τα πιο δημοφιλή σήμερα, «αιρετικά» μυαλά της Ιταλίας, αν όχι μάλιστα το δημοφιλέστερο.Ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ανεξάρτητος μαθητής του Marx και του Gramsci,του Hegel και του Gentile, αλλά η βαθιά του γνώση της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και ο έρωτας του για τον Πλάτωνα που δεν είναι εύκολο να κρυφτεί, τον καθιστούν μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση.

Επανεκκινώντας την μαρξιστική διαλεκτική ατμομηχανή και επιβιβάζοντας σε αυτήν τον Γκράμσι, o Fusaro την χρησιμοποιεί για να ξυπνήσει και να επαναφέρει στο προσκήνιο την πραγματικά επαναστατική σκέψη του μεγάλου Έλληνα διανοητή, που κι άλλες φορές χρειάστηκε για να ξεβαλτώσει την ανθρώπινη σκέψη.

Χειμαρρώδης λογοποιός και αδιανόητα λεξιπλάστης ο νεαρός ιταλός καθηγητής, δεν προσφέρεται εύκολα για μετάφραση.Επινοώντας διαρκώς νέους ελληνογενείς όρους στα παράδοξα λατινο-ιταλικά του δυσκολεύει στην παρακολούθηση ακόμα και τους πιο μορφωμένους ομοεθνείς του.Είναι κάτι που το κάνει εσκεμμένα σαν αντίδραση και αντίσταση σε αυτή που ο ίδιος ονομάζει neolingua της παγκοσμιοποίησης τα ισοπεδωμένα δηλαδή και ανώνυμα Αγγλικά του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Έτσι, ελπίζω να μου συγχωρεθεί η έλλειψη τόλμης να μεταφράσω και να μεταφέρω εδώ κάτι ευρύτερο και πληρέστερο από το έργο του που και τεράστιο είναι και σημαντικότατο και να περιοριστώ σε κάποιους σύντομους στοχασμούς, ρήσεις και αφορισμούς του,σταχυολογημένα εδώ και κει από δοκίμια,συνεντεύξεις ή παρεμβάσεις του.

Τα αποσπάσματα παρουσιάζονται εδώ ως αυτόνομες σκέψεις, στην πραγματικότητα όμως αποτελούν μέρη ευρύτερων ενοτήτων, στα πλαίσια των οποίων αυξάνεται πολύ περισσότερο η κατανόηση τους.

Εννοείται πως λάθη, ελλείψεις,δυσνόητα σημεία και πιθανές παρανοήσεις, στα κείμενα που ακολουθούν βαρύνουν αποκλειστικά τον μεταφραστή και επιμελητή τους και όχι φυσικά τον ίδιο τον Fusaro.

ilcorno.

 

  ΧΑΠΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

Diego_Fusaro

  1. Να σκέπτεσθε με το δικό σας μυαλό,αυτή είναι η θεμελιώδης  αρχή της φιλοσοφίας.
  2. Να κατανοήσουμε τι είναι ένα σπήλαιο, να κατανοήσουμε ότι είμαστε μέσα σε ένα σπήλαιο.Να παλέψουμε για να βγούμε μαζί απ’ το σπήλαιο αυτό γίνεται με τον Πλάτωνα ο βασικός σκοπός της φιλοσοφίας.
  3. Η σημερινή καθολικά ελεγχόμενη κοινωνία,είναι ψευδεπίγραφα ελεύθερη. Είναι έτσι φτιαγμένη ώστε να κάνουμε ελεύθερα αυτό που σε διαφορετική περίπτωση η ίδια θα μας εξανάγκαζε να κάνουμε με τη βία.
  4. Η πραγματική σκλαβιά είναι εκείνη στην οποία οι σκλάβοι αγνοούν ότι είναι τέτοιοι και ακόμα περισσότερο λατρεύουν τις αλυσίδες τους και εμφανίζονται μάλιστα έτοιμοι να παλέψουν για να τις υπερασπιστούν.
  5. Από το μύθο του σπηλαίου του Πλάτωνα, διδασκόμαστε επίσης και αυτό: Για να μετατρέψουμε τον κόσμο σε κάτι καλύτερο, χρειάζεται πρώτα να αλλάξουμε τους εαυτούς μας, μεταλλάσοντας ριζικά την προοπτική μας.
  6. Αλήθεια και απελευθέρωση βαδίζουν χέρι-χέρι. Η αλήθεια είναι που απελευθερώνει απ’ τις υλικές αλλά και τις άυλες αλυσίδες.
  7. Ο άνθρωπος είναι ζώο κοινοτικό. Υπάρχει μόνο στα πλαίσια της κοινότητας, δηλαδή στις διαπροσωπικές σχέσεις. Δεν υπάρχει εγώ χωρίς εμείς και δεν υπάρχει εμείς χωρίς εγώ.
  8. H κοινωνία σε μορφή εμπορεύματος είναι κυριολεκτικά σκανδαλώδης, διότι υποχρεώνει τον άνθρωπο να ζει μόνο μέσα στον περιορισμένο ορίζοντα της εμπορευματοποίησης κάθε πραγματικότητας υλικής ή άυλης.
  9. Είναι πλέον εμφανές, οι «ελεύθερες εκλογές» γίνονται δεκτές από το σύστημα καταστολής του κεφαλαίου μόνον εάν ο λαός ψηφίζει αυτό το οποίο η κυρίαρχη τάξη έχει ήδη προαποφασίσει με τρόπο κάθε άλλο παρά δημοκρατικό.
  10. Είμαστε θνησιγενείς οντότητες σε ένα θνησιγενές επίσης οικοσύστημα, για τον λόγο αυτό ο μύθος της αειφόρου ανάπτυξης αντίκειται σε όλο αυτό που είμαστε.Από αυτόν πρέπει να πάρουμε αποστάσεις το ταχύτερο δυνατόν.
  11. Χωρίς κυριαρχικά δικαιώματα δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία,δηλαδή δυνατότητα αυτοδιάθεσης για τον λαό. Για αυτό και οι αρχιτέκτονες της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης έχουν κηρύξει πόλεμο κατά της εθνικής κυριαρχίας.
  12. Η εθνική κυριαρχία είναι σήμερα η αναγκαία βάση για να υπερασπιστείς την εργασία, τα κοινωνικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις των αδύναμων στρωμάτων.
  13. Η Ευρωπαϊκή ένωση είναι ο θρίαμβος του απόλυτου καπιταλισμού που έχει κηρύξει τον πόλεμο στην τελευταία δύναμη ικανή να του αντισταθεί: Τα εθνικά κυρίαρχα δημοκρατικά κράτη.
  14. Το ευρώ δεν είναι ένα νόμισμα, είναι μια μέθοδος νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης, με στόχο να καταστρέψει τις κοινωνικές κατακτήσεις και να επιβάλλει την κυριαρχία της μετά-εθνικής χρηματοπιστωτικής οικονομίας.
  15. Η Ευρωπαϊκή ένωση δεν μεταρρυθμίζεται. Mπορεί μόνο να κατεδαφιστεί εις τρόπον ώστε από τις στάχτες της να ξαναγεννηθεί μια Ευρώπη των λαών, των πολιτισμών, των δημοκρατιών και των εργαζομένων, του σοσιαλισμού και των πολλών ταυτοτήτων.
  16. Μετά το 1989 μπήκαμε σε μια καινούργια παγκόσμια τάξη, με απόλυτη κυριαρχία της ελεύθερης αγοράς στη οικονομία,του σχετικιστικού μηδενισμού στην φιλοσοφία και της μοναρχίας του δολαρίου στη γεωπολιτική πραγματικότητα.
  17. Όταν η πάλη επαναδιατάσσεται οριζοντίως,σαν σύγκρουση ανάμεσα στα κατώτερα στρώματα,σαν πόλεμος ανάμεσα στους ηττημένους της παγκοσμιοποίησης,μεταξύ ομοφυλόφιλων και ετεροφυλόφιλων,μεταναστών και ντόπιων,ισλαμιστών και χριστιανών,άθεων και πιστών,ανδρών και γυναικών,η πλουτοκρατική ΕΛΙΤ θριαμβεύει ανενόχλητη και η ταξική διαφορά καταλήγει αόρατη.
  18. Στον αλλοτριωμένο κόσμο του καπιταλισμού που έγινε παγκόσμιος, ακόμα και η ελευθερία έγινε εμπόρευμα. Μπορείς να έχεις τόση όση μπορείς να αγοράσεις.
  19. Ο καπιταλισμός δεν είναι άρρωστος. Είναι η αρρώστια. Αυτός είναι μαζί με τον καρκίνο η μόνη οντότητα που κυριεύει και καταστρέφει το σώμα που τον φιλοξενεί.
  20. Ο ολοκληρωτισμός του νεοφιλελευθερισμού βρίσκεται στο γεγονός ότι δέχεται έναν νεοφιλελευθερισμό της δεξιάς , του κέντρου και της αριστεράς, μα δεν μπορεί να ανεχτεί αυτό που δεν είναι νεοφιλελεύθερο.
  21. Η χρηματαγορά είναι βία όπως η τρομοκρατία, είναι ολοκληρωτική περισσότερο από κάθε ολοκληρωτισμό. Είναι η δικτατορία των αγορών πάνω στους ανθρώπους, της σπέκουλας επάνω στην εργασία, της είσπραξης επάνω στην εργατικότητα.
  22. Ο ολοκληρωτισμός της ελεύθερης αγοράς, δαιμονοποιεί σαν φασιστική, κομμουνιστική και μαυροκόκκινη κάθε απόπειρα να μπει πολιτικό και κρατικό όριο στην οικονομία.
  23. Η παγκοσμιοποίηση εξισώνει τους πάντες στην καπιταλιστική ανισότητα, προβάλει σε πλανητική κλίμακα την καπιταλιστική εκμετάλλευση και εξαναγκάζει όλους τους λαούς της σφαίρας να προσαρμοστούν στο μοναδικό μοντέλο ζωής, αυτό της κατανάλωσης εμπορευμάτων.
  24. Η παγκοσμιοποίηση είναι η ιδεολογία του ίδιου. Θέλει να βλέπει παντού το ίδιο: Kαταναλωτές ξεριζωμένους χωρίς πόλη, χωρίς ρίζες, ούτε προοπτικές, ισοπεδωμένους μέσα στην καπιταλιστική ανισότητα και στην αδιαφορία απέναντι σε κάθε στυλ ζωής.
  25. Η «νέα παγκόσμια τάξη» δεν ανέχεται εθνικά κράτη και οικογένειες, εθνικές γλώσσες και πολιτισμούς. Θέλει να βλέπει παντού το ίδιο, δηλαδή την επίπεδη επιφάνεια της παγκόσμιας αγοράς, με τους ανθρώπους συρρικνωμένους σε αγγλόφωνους καταναλωτές.
  26. Η νέα εξουσία που είναι ηδονιστική και καταναλωτική, μας ξεγελάει ότι ο αγώνας για χειραφέτηση είναι ακόμα ενάντια στην παλιά αυταρχική και φασιστική εξουσία, που όμως δεν υφίσταται πια. Έτσι μας οδηγεί να δεχτούμε τον καινούργιο glamur ολοκληρωτισμό των αγορών.
  27. Αναρωτηθείτε ποιος έχει συμφέρον να μας διαιρέσει σε κόκκινους και μαύρους, Χριστιανούς και ισλαμιστές, αυτόχθονες και μετανάστες, δεξιούς και αριστερούς και θα έχετε καταλάβει τι είναι εξουσία.
  28. Μην την ονομάζετε παγκοσμιοποίηση. Eίναι ιμπεριαλισμός είναι αμερικανοποίηση και εμπορευματοποίηση ολόκληρου του πλανήτη.
  29. Δεν είναι πόλεμος της θρησκείας, είναι πόλεμος ενάντια στη θρησκεία. Eχει κηρυχθεί από τον οικονομικό φανατισμό και την χρηματοπιστωτική τρομοκρατία ενάντια στο θεό σαν έννοια υπερβατική και μη δυνάμενη να απορροφηθεί εντός των παραμέτρων της εννοιολογικής ανυπαρξίας της κοινωνίας της «αγοράς».
  30. Η κρίση είναι σήμερα μια μέθοδος για να παρακάμπτεις κοινοβούλια και δημοκρατίες.
  31. Η πρώτη επανάσταση σήμερα συνίσταται στο να επιστρέψουμε στον αποστολέα, (την κυρίαρχη τάξη), τις εννοιολογικές κατηγορίες στις οποίες κυριαρχεί: Παγκοσμιοποίηση, Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδιωτικοποίηση, απελευθέρωση, ενιαία αγορά.
  32. Η neolingua, (η νέα ψευδογλωσσα της παγκοσμιοποίησης), ονομάζει «ανταγωνιστικότητα» την άδεια στον ισχυρότερο να σφαγιάζει ατιμώρητος τον αδύναμο.
  33. Η neolingua, (η νέα ψευδογλώσσα της παγκοσμιοποίησης), ονομάζει «ιδιωτικοποίηση», την οργανωμένη λεηλασία των δημοσίων αγαθών, κατοχυρωμένα και διαφυλασσόμενα μέσα στα κυρίαρχα εθνικά κράτη.
  34. Είναι ζήτημα πρωταρχικής σημασίας, να ξαναδώσουμε πίσω  στα πράγματα το όνομα τους, να επιστρέψουμε στην επανάκτηση των κατηγοριών που έχουμε αποστερηθεί: Kαπιταλιστικός ιμπεριαλισμός αντί για «παγκοσμιοποίηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων», εργασιακή εκμετάλλευση, αντί για «ελαστικοποίηση εργασίας, άνευ όρων ταξική σφαγή αντί για «ανταγωνιστικότητα», μονομερής κατάργηση δικαιωμάτων αντί για «ελεύθερη αγορά»
  35. Χρειάζεται να τα ξαναπάρουμε πίσω όλα: Tην γλώσσα μας, τη χαμένη μας κυριαρχία, τα κοινωνικά δικαιώματα, την ικανότητα να αγωνιζόμαστε ενάντια σε έναν εχθρό που δεν έχει σταματήσει να κερδίζει. H ευχή είναι επομένως εκείνη της επιστροφής στην επαναστατική σκέψη και στην τεκμηριωμένη διαφωνία.
  36. Χρειάζεται να επεξεργαστούμε μια πολιτιστική ηγεμονία ανταγωνιστική σε σχέση με εκείνη του μονοδιάστατου τρόπου σκέψης και του νεοταξίτικου συμβολισμού.
  37. Η καινούργια πολιτιστική και πολιτική ηγεμονία θα πρέπει να βασίζεται στην επανακαθετοποίηση της πάλης, με τρόπο ώστε ο ανταγωνισμός να επαναπροσανατολισθεί στην μορφή της απ’ ευθείας σύγκρουσης μεταξύ σκλάβου και αφέντη, χαμηλά ιστάμενου και υψηλά ιστάμενου, μεταξύ βάσης και κορυφής.
  38. Πρέπει να επανεισάγουμε την συμμαχία αναμεσά στη αίσθηση δυστυχίας και στη πάλη για την αναγνώριση της εργασίας, ανάμεσα στην ανθρωπότητα που σκέπτεται και στην ανθρωπότητα που υποφέρει, μέχρι που οι διάφορες διαφωνίες να οργανωθούν σε μια μεγάλη αντίθεση ενάντια στον «πολιτισμό» της κατανάλωσης, στο όνομα μιας πλήρως πραγματοποιημένης δημοκρατίας μεταξύ ίσων και ελευθέρων ανθρώπων.
  39. Είναι σήμερα απαραίτητη η επαναπολιτικοποίηση του αγώνα, η επανηθικοποίηση της κοινωνίας, η επιστροφή της οικονομίας υπό εθνική κυριαρχία, η αντιιμπεριαλιστική αποπαγκοσμοιοποίηση, η απο-οικονομοποίηση του φανταστικού και ο γεωπολιτικός επαναπροσανατολισμός σε αντιατλαντική βάση.
  40. Ενώ οι ανόητοι κάνουν τους αντικομουνιστές ελλείψει κομμουνισμού και οι αντιφασίστες ελλείψει φασισμού, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο κερδίζει.
  41. Πρέπει να επανεκινήσουμε από την ενότητα της εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων επιχειρηματικών στρωμάτων για να θέσουμε σε πρώτο πλάνο το εθνικό συμφέρον. Για να επιστρέψουμε στην θεώρηση της κοινωνίας ως «οικουμενικής οικογένειας»(Hegel), με πολίτες ιδίων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.
  42. ταξική πάλη είναι σήμερα εκείνη ανάμεσα στον νεοφιλελεύθερο κοσμοπολιτισμό και στον λαϊκίστικο εθνοκυριαρχικό προσδιορισμό. Ο τελευταίος πρέπει να εξελιχθεί προς την κατεύθυνση μιας διεθνούς κρατών ,κυρίαρχων, αλληλέγγυων, δημοκρατικών και σοσιαλιστικών.
  43.  Δεξιά και αριστερά δεν υπάρχουν πια παρά μόνο σαν τεχνητές προθέσεις χειραγώγησης της συναίνεσης. Η διαμάχη σήμερα είναι μεταξύ πάνω και κάτω, μεταξύ κυρίαρχου και υποτελούς, μεταξύ αφέντη και σκλάβου.
  44. Εάν η αριστερά σταματήσει να ενδιαφέρεται για τον Γκράμσι και τον Μάρξ, πρέπει να σταματήσει να μας ενδιαφέρει. Μάλιστα, χρειάζεται να την πολεμήσουμε στο όνομα του Μάρξ και του Γκράμσι.
  45. Όσο πιο πολύ ακολουθεί κανείς τον Mάρξ και τον Γκράμσι, τόσο πιο πολύ πρέπει να εναντιώνεται στην σημερινή ψευτοαριστερά που τους έχει πλήρως προδώσει στο γράμμα και το πνεύμα.
  46. Με τα λόγια του Hegel, «το ουσιώδες είναι να παραμείνουμε πιστοί στο σκοπό μας», χωρίς να προδώσουμε το διαρκές πάθος του ονείρου ενός  πράγματος και χωρίς να επανακάμψουμε στις πολυπληθείς γραμμές των μετανιωμένων, των απογοητευμένων και των συμβιβασμένων.
  47. Οι διάφορες «αριστερές» από κόκκινες που ήτανε, έχουν γίνει φούξια και παρδαλόχρωμες. Δεν ασχολούνται πια με το τέταρτο στάδιο, αλλά μόνο με το τρίτο φύλλο. Κατακρεουργούν τους εργαζομένους και τους χλευάζουν για λαϊκιστές, ομοφοβικούς και ξενόφοβους αν δεν ασπαστούν το παράλογο παγκοσμιακό ιδεολογικό τους πρόγραμμα στην υπηρεσία της χρηματοπιστωτικής δεξιάς του κεφαλαίου.
  48. Η μόνη πρόοδος που υπερασπίζονται σήμερα ιδεολογικά και πρακτικά οι ψευτοπροοδευτικές, ψευτοαριστερές δυνάμεις, είναι η πρόοδος του κεφαλαίου, η χωρίς όρια προώθηση του, παναπεί ο καπιταλιστικός εκμοντερνισμός, που υπερβαίνει και καταλύει τις παλιές αστικές και προλεταριακές δομές, για να θέσει σε ισχύ την χωρίς όρια διεύρυνση της αγοράς και την χωρίς δεσμεύσεις οικονομία.
  49. Ούτε δεξιός ούτε αριστερός. Στον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο για την χειραφέτηση του ανθρώπινου είδους.
  50. Ούτε κοσμοπολίτες ούτε εθνικιστές. Είναι απαραίτητο να υπερασπίσουμε το εθνικό συμφέρον και συνεπώς την εργασία και την επιχειρηματικότητα. Tο ιδεώδες είναι μια κοινότητα εθνικά κυρίαρχων κρατών δημοκρατικών και αδελφοποιημένων.
  51. Χρειάζονται σήμερα οι αξίες της δεξιάς και οι ιδέες της αριστεράς. Αξίες της δεξιάς όπως οικογένεια, πατρίδα, τιμή, κράτος , θεός και ιδέες της αριστεράς όπως εργασία, κοινωνικά δικαιώματα, αλληλεγγύη,  αίσθηση της κοινότητας ,υπεράσπιση των αδυνάτων.
  52. Η ενιαία σκέψη «πολιτικά ορθή» και ηθικά διαβρωμένη, είναι η πνευματική νέα τάξη που δοξάζει τις σχέσεις δύναμης του τουρμποκαπιταλισμού και τα συμφέροντα  της κυρίαρχης τάξης.
  53. Ένα άμορφο κοπάδι κατώτερων ανθρώπων ,που λατρεύουν τις αλυσίδες τους και τα προϊόντα που η κοινωνία τους διαθέτει με τη μορφή εμπορευμάτων – με δόσεις εξάλλου και με χρέωση – αυτή είναι η φωτογραφία της μετά το1989 κοινωνίας.
  54. Με το 1989 νίκησε λένε η ελευθερία. Δεν μας λένε όμως ποιά: Εκείνη της αγοράς, της ασύδοτης πια, χωρίς όρια και κανόνες!
  55. Η παιδεία χρησιμεύει στην δημιουργία ανθρώπινων υπάρξεων και όχι τεχνοκρατών η καταναλωτών.
  56. Ποια δικτατορία θα μπορούσε ποτέ να καταφέρει να βάλλει στην τσέπη όλων ανεξαιρέτως ένα κινητό?
  57. Αυτό που πρέπει να σκεφτεί κανείς περισσότερo, είναι η απόλυτη απουσία σκέψης που κυριαρχεί σήμερα.
  58. Ο πραγματικός διάλογος με τις ταυτότητες των άλλων μπορεί να λάβει χώρα μόνο αν διαθέτεις κι’ εσύ ο ίδιος απ’ την πλευρά σου μια ισχυρή ταυτότητα.
  59. Ακολουθώντας τον Hegel, ήρωας είναι εκείνος που ακόμα και όταν έχει χάσει τα πάντα δεν έχει χάσει τον εαυτό του.
  60. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και συνεχίζει να παραδίδει μαθήματα, μα δεν βρίσκει μαθητές και έτσι είμαστε καταδικασμένοι να την ξαναζήσουμε, με όλες τις τραγωδίες και τις αντιθέσεις της.
  61. Ο πολιτισμός δύναται να υπάρχει μόνο στον πληθυντικό αριθμό, ως διάλογος ανάμεσα στους πολιτισμούς.
  62. Στον καιρό της μηδενιστικής απογοήτευσης, η παραίτηση είναι εύκολη για όλους. Χρειάζεται πολύ περισσότερό θάρρος για να πιστεύεις σε κάτι και να χτίσεις κάτι στο γαλάζιο.
  63. Να αγαπάς την ανθρωπότητα σημαίνει να αγαπάς αυτούς με τους οποίους έχεις χειροπιαστά να κάνεις.
  64. Ο άνθρωπος δεν είναι εγωιστής από φύση, έγινε μέσα από την ιστορική εξέλιξη.
  65. Χρειάζεται να επανεκινήσουμε από τον μεγάλο ελληνικό πολιτισμό και την μεταφυσική του μέτρου του. Είναι ο μόνος τρόπος να αντιδράσουμε στην παγκοσμιοποιημένη βαρβαρότητα που ονομάζεται καπιταλισμός.
  66. Την πρακτική επιστήμη πρέπει να αντικαταστήσει μια επιστήμη του «πράττειν», παναπεί μια φιλοσοφία της πράξης που είναι επίσης και μια πολιτική.
  67. Η τέχνη, η θρησκεία και η φιλοσοφία, είναι οι τρεις διαφορετικοί τρόποι που ο άνθρωπος δρέπει την αλήθεια. Όσο θα υπάρχει ανθρωπότητα θα υπάρχουν η τέχνη, η θρησκεία και η φιλοσοφία.
  68. «Υπάρχω» σημαίνει να κατοικείς το τώρα, σχεδιασμένος πάνω στη βάση της ατομικής ιστορικής σου προέλευσης.
  69. Ο αντικειμενικός κόσμος δεν είναι παρουσία δεδομένη και αμετάβλητη. Είναι η έκβαση, ποτέ οριστική, του υποκειμενικού «θέτω» που αναδιπλώνεται στην ιστορία.
  70. Η ιστορία είναι το ανοιχτό πεδίο της δυνατότητας, η αρένα των ελευθέρων και αναφαίρετων αντικειμενικοποιήσεων της ανθρώπινης πρακτικής.
  71. Η πραγματικότητα δεν είναι ότι υπάρχει, αλλά αυτό, μαζί με τη δυνατότητα που κρύβει μέσα του.
  72. Βασική  προϋπόθεση αληθινής ευτυχίας είναι να μην αναρωτιέστε αν είστε ευτυχείς.
  73. Όλο αυτό που Είναι, Είναι και δίδεται πάντα δια μέσου του σκέπτεσθαι και είναι επομένως σκέψη.
  74. Τα όνειρα είναι λοιπόν μέρος της ζωής, ή η ζωή είναι μέρος των ονείρων?
  75. Στη γλώσσα ενός λαού, περικλείονται η ιστορία του και η πραγματικότητα του. Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός θέλει να το καταστρέψει αυτό επιβάλλοντας μια μόνη γλώσσα, τα ανώνυμα αγγλικά της αγοράς.
  76. Να μιλάμε την δική μας εθνική γλώσσα σήμερα δεν είναι ιδιοτροπία. Είναι πράξη αντίστασης ενάντια στην βαρβαρότητα που προελαύνει και μιλάει τα ανώνυμα αγγλικά της αγοράς.
  77. Η αγάπη είναι το γενετικό κύτταρο της κοινότητας.
  78. Ο κόσμος είναι αποτέλεσμα της δικής μας δράσης. Για αυτό μπορεί οντολογικά και πρέπει ηθικά να αλλάξει.
  79. Η φιλοσοφία είναι έρωτας. Όπως ο ερωτευμένος έτσι και ο φιλόσοφος νοιώθει ελλιπής και προσπαθεί να γεμίσει αυτό το έλλειμα χωρίς να ικανοποιείται από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

 

*Πρωτότυπα στα Ιταλικά,γνωριμία και βιβλία του Diego Fusaro:

Pillole Filosofiche

Chi è Diego Fusaro

Libri

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ»

Standard

Valerio-Malvezzi-Foto-da-Facebook

ΤΟ «ΚΑΤΗΓΟΡΩ» ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ VALERIO MALVEZZI

Ο υπογράφων,

ιδιώτης πολίτης, άνθρωπος με ελεύθερη σκέψη,γεννημένος ελεύθερος και συρμένος στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς καμία δυνατότητα επιλογής, στην εξηκοστή επέτειο της συνθήκης της Ρώμης, κατηγορώ όποιον κατασκεύασε αυτό το ευρωπαϊκό μοντέλο,ότι παρακινήθηκε από σκέψεις έπαρσης και όχι αδελφοσύνης, κυριαρχίας και όχι συνεργασίας ανάμεσα στους λαούς, με τα ίδια σχέδια κυριαρχίας που χαρακτήρισαν την χρήση των αρχαίων νομισμάτων την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και αργότερα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, χωρίς να λάβει υπ’ όψιν του την ιστορική, πολιτική και πολιτιστική εξέλιξη των λαών.

Κατηγορώ τους αρχηγούς των κρατών και των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών, ότι πρόδωσαν το πνεύμα των πατέρων ιδρυτών της Ένωσης, χρησιμοποιώντας συνειδητά και για ίδιον όφελος και προσωπικό καριερισμό  τις ιδρυτικές αξίες της κοινότητας και της αδελφότητας.

Κατηγορώ όποιον θέλησε τη γέννηση του Ευρώ, ότι μας εξαπάτησε κομπάζοντας ότι εισάγεται για το κοινό καλό και διακηρύσσοντας ότι μέσω αυτού θέλει να δημιουργήσει το κοινό μας σπίτι, ενώ στην πραγματικότητα, ήθελε απλώς να εμποδίσει το ένα σπίτι να είναι μεγαλύτερο απ’ τ’ άλλο.Της Γερμανίας δηλαδή απ’ της Γαλλίας.

Κατηγορώ τους Γάλλους κυβερνώντες της εποχής, τον Mitterand στο Παρίσι και τον  Delors στις Βρυξέλλες, ότι συνωμότησαν κατά της Γερμανίας  εξ’ αιτίας του τρελού τους φόβου πως αυτή μπροστά στην διαβλεπόμενη επανένωσή της εξ’ αιτίας της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, θα γινόταν ξανά μεγαλύτερη και ισχυρότερη από την ίδια τη Γαλλία.

Κατηγορώ την Γερμανία της εποχής ότι εκβίασε τους συνωμότες και ότι επέβαλλε βάση της συμφωνίας Kohl – Mitterand μία διαδικασία αποβιομηχανοποίησης της Ιταλίας, που ως βιομηχανική δύναμη επισκίαζε τότε την Γερμανία.

Κατηγορώ την Γερμανία ότι δέχτηκε το χωρίς κρατική οντότητα νόμισμα που ονομάστηκε Ευρώ ,αλλά επέβαλλε σαν αντάλλαγμα ένα μοντέλο στην πραγματικότητα επικεντρωμένο στο Γερμανικό Μάρκο.

Κατηγορώ την Γερμανία ότι απαίτησε και επέβαλε μία Κ.Τ.Ε ανεξάρτητη και ανεξέλεγκτη από πολιτικό έλεγχο,δημιουργώντας τις προϋποθέσεις,ώστε οι μελλοντικοί πολίτες της Ευρώπης να καταστούν σκλάβοι των ιδιωτών τραπεζιτών.

Κατηγορώ την Γερμανία ότι έχει επιβάλλει ασύμμετρους κανόνες μεταξύ πιστωτών και οφειλετών,επιβάλλοντας αυστηρή πειθαρχία μόνο στους τελευταίους.

Κατηγορώ την Γερμανία ότι έχει εσκεμμένα  επιβάλλει η έδρα της Κ.Τ.Ε να βρίσκεται στην επικράτειά της στην Φρανκφούρτη.

Κατηγορώ την Ευρωπαϊκή Ένωση και όχι το Ευρώ, γιατί αν ένας σκύλος μπει στο σαλόνι με τα πόδια βρώμικα από λάσπη και λερώσει το χαλί, δεν είναι λογικό να τα βάζει κανείς με το χαλί.

Κατηγορώ την Ευρώπη ότι θεληματικά κατασκεύασε ένα οικονομικό lager, μέσα στο οποίο εκατομμύρια άνθρωποι έγκλειστοι, επιτηρούνται από λίγους ευνοούμενους, στους οποίους δόθηκε αυτό το προνόμιο από τους αφέντες του lager.

Κατηγορώ όλες τις Ιταλικές κυβερνήσεις και τους Ιταλούς κυβερνώντες εκείνης της εποχής, ότι είχαν καταλάβει πάρα πολύ καλά ποιές θα ήταν οι συνέπειες αυτών των συμφωνιών, αλλά αποσιώπησαν την αλήθεια με αντάλλαγμα ατομικά οφέλη και εγγυήσεις προσωπικής καριέρας.

Κατηγορώ αυτά τα πρόσωπα ότι μας εξαπάτησαν, καθότι κανένα πνεύμα αλληλεγγύης μεταξύ των λαών δεν υλοποιήθηκε ποτέ, ούτε και στα πρόσφατα χρόνια *(ούτε κάτω και από τις πιο δραματικές συνθήκες)*,στο ουσιαστικό οικονομικό πεδίο, αρχίζοντας από τα Eurobond και από την αμοιβαιοποίηση και τον συνεπωμισμό του χρέους.

Κατηγορώ την τάξη των Ιταλών πολιτικών, περασμένων και τωρινών, που ξεπουλήθηκαν στους ιδιώτες τραπεζίτες, ότι δεν δημιούργησαν ποτέ μια Ενωμένη Ευρώπη, αλλά μόνο μια νομισματική Ένωση που ονομάζεται Ευρώ. Τους κατηγορώ ότι δεν έφεραν ποτέ την υποσχόμενη ευημερία, αλλά μόνο αύξηση της ανισότητας, φέρνοντας ευημερία σε λίγους και δυσαρέσκεια και φτώχεια στους πολλούς.

Κατηγορώ όσους χρησιμοποιούν τη λέξη λαϊκισμός για να υποβαθμίσουν, με αυτόν τον υποτιμητικό όρο, τους ανθρωπιστικούς λόγους διαμαρτυρίας και αγανάκτησης εκείνων που θέλουν να δώσουν φωνή στον καταπιεσμένο λαό που υποφέρει από την πείνα και την κοινωνική αδικία.

Κατηγορώ τους δήθεν «πολιτικά ορθούς», που χρησιμοποιούν αυτή η λέξη για να φιμώσουν τον παραπονεμένο θρήνο του λαού που υποφέρει , των νέων που πρέπει να ξενιτευτούν, των μεσήλικων που αποκλείονται από κάθε επιστροφή στην απασχόληση και των ηλικιωμένων που δεν έχουν τα χρήματα για τις θεραπείες τους και που ψάχνουν τροφή στους κάδους της πόλης.

Κατηγορώ όλους αυτούς που από το ύψος της προνομιακής τους θέσης, που οφείλεται σε κοινωνικούς, πολιτικούς και θρησκευτικούς λόγους, μακριά από τα προβλήματα του απλού κοσμάκη και μην έχοντας κανένα πρόβλημα με το «άρτο τον επιούσιο» στο τραπέζι τους,καταδικάζουν από  άμβωνος, σαν λαϊκίστικη την σκέψη όποιου δοκιμάζει να δώσει φωνή στον καταπιεσμένο λαό.

Κατηγορώ όλους τους οικονομολόγους της εποχής, ότι σιώπησαν, γνωρίζοντας καλά πως ένα κοινό νόμισμα κλεισμένο μέσα σε ένα σύστημα σταθερών ισοτιμιών θα κατέληγε εμφανώς να ζημιώσει σοβαρά χώρες όπως η Ιταλία, προς όφελος χωρών όπως η Γερμανία.

Κατηγορώ ότι δεν δημιούργησαν ποτέ μια Ενωμένη Ευρώπη, καθότι τίποτα δεν έγινε ποτέ πραγματικά για να υπάρξει μια κοινή εξωτερική πολιτική,μια κοινή πολιτική άμυνας των κοινών εδαφών από σχεδιασμούς εισβολής άλλων λαών,μια κοινή οικονομική πολιτική, μια κοινή φορολογική πολιτική, μια κοινή πολιτική για την εργασία και τα εργασιακά δικαιώματα.

Κατηγορώ τους πολιτικούς που ακόμα υπόσχονται τέτοια πράγματα, ότι θέλουν να εξαπατήσουν τον κόσμο, καθότι σε αυτή την επέτειο, τέτοιες υποσχέσεις όχι από χτες ,αλλά εδώ και εξήντα χρόνια ποτέ δεν τηρήθηκαν.

Κατηγορώ τους αυτοαποκαλούμενους Ευρωπαϊστές , ότι δεν τήρησαν για 60 χρόνια αυτές τις υποσχέσεις και δεν θα μπορούσαν να τις τηρήσουν ούτε και στο μέλλον,καθότι η ίδια η δομή του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος δεν είναι δημοκρατική,δηλαδή δεν μπορεί να σεβαστεί εξ’ αιτίας των κανόνων που η ίδια έθεσε, τη λαϊκή θέληση.

Κατηγορώ εκείνους που δηλώνουν Ευρωπαϊστές,ότι είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί της δημοκρατίας στην ιστορία,καθότι πρόκειται για μια περίπτωση μοναδική μάλλον παρά σπάνια, κοινής φαινομενικά θεσμοθέτησης, από την οποία λείπουν με ιδρυτική μάλιστα πράξη.οι θεμελιώδεις δημοκρατικές λειτουργίες μιας βουλής και όλη η διοίκηση ανατίθεται στην Κομισιόν η οποία εκ’ των πραγμάτων εξασκεί την απόλυτη εξουσία κατά παράβαση και περιφρόνηση της δημοκρατικής θέλησης του λαού.

Κατηγορώ όσους θέλουν να συνεχίσουν με αυτή την ιδέα της Ευρώπης των ελίτ,τραπεζικών,πλουτοκρατικών και αντιδημοκρατικών,ότι δεν έχουν καταλάβει πως η κυριαρχία του δολαρίου στον κόσμο τελείωσε μαζί με το gold standard του1971,ενώ η κυριαρχία του Ευρώ γεννήθηκε πεθαμένη καθώς προβάλλει στον ορίζοντα μια δύναμη στην ανατολή που συγκεντρώνοντας αποθέματα χρυσού ετοιμάζεται να σχεδιάσει ένα»Yuan standard».

Κατηγορώ όλους αυτούς που στην παρούσα επέτειο εξακολουθούν τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», ότι μας εξαπάτησαν όταν είμαστε νέοι να πιστέψουμε «καλή τη πίστη» σε αυτά τα λόγια και εξαπατούν τώρα καινούργιους νέους, που ακόμα αφελώς πιστεύουν πως τα λόγια  μπορούν να είναι πιο σημαντικά απ’ τα έργα.Τους κατηγορώ για την μεγάλη απάτη να πλασάρουν τις συνέπειες για αιτίες και ότι διηγήθηκαν στον κόσμο πως βρίσκεται τόσα χρόνια μέσα σε μια υποτιθέμενη κρίση και όχι όπως είναι η πραγματικότητα σε μια αλλαγή κοινωνικοοικονομικού συστήματος σχεδιασμένη και ηθελημένη.

Κατηγορώ το Ευρώ ότι είναι εργαλείο στην υπηρεσία συγκεκριμένων πολιτικών, που αφορούν τον έλεγχο του πληθωρισμού, την απορρύθμιση της αγοράς μετοχών,την νομισματική απορρύθμιση, φορολογικών επιλογών που χτυπούν τα μεσαία και μικρά εισοδήματα και όχι τις μεγάλες περιουσίες,κατάργηση των συνόρων προς όφελος των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου.

Κατηγορώ το Ευρώ ότι στάθηκε το μέσον σε έναν τέτοιο Ευρωπαϊκό σχεδιασμό, για να πραγματοποιήσει στο οικονομικό πεδίο τους δύο βασικούς σχεδιασμούς τους. Τον νεοφιλελευθερισμό στην οικονομία και την παγκοσμιοποίηση στην γεωπολιτική στρατηγική, στα πλαίσια ενός γενικότερου στόχου που στοχεύει σε άνιση και αδυσώπητη συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας.

Κατηγορώ τους πολιτικούς ,τους ιερωμένους,τους δημοσιογράφους, τους σχολιαστές διαμορφωτές της κοινής γνώμης, τούς με διάφορους τίτλους ψευτοδιανοούμενους εκφραστές της κυρίαρχης τάξης, ότι με αντάλλαγμα τη δική τους προνομιακή θέση, πνίγουν την γοερή κραυγή του λαού που στενάζει κάτω από αυτό το σχέδιο δουλοποίησης, με κενές κατηγορίες για δήθεν εγωιστική στάση, λες και είναι εγωισμός το φυσικό ένστικτο επιβίωσης των καταπιεσμένων ανθρώπων.

Κατηγορώ όλους αυτούς που εξακολουθούν να μιλούν για Ενωμένη Ευρώπη,πως δεν δίνουν δεκάρα για την αληθινή αξία ενός λαού που από τα βάθη των χιλιετηρίδων δεν βρίσκεται μόνον στη δύναμη του νομίσματος  που τον αντιπροσωπεύει, μα στον συνδυασμό ανάμεσα στην αξία τού νομίσματος και την αξία της κοινωνικής του ηθικής.

 

Εν κατακλείδι στην εξηκοστή επέτειο της γέννησης της,κατηγορώ αυτήν την Ευρώπη ότι δεν υπάρχει γιατί στερείται ηθικής.

VALERIO MALVEZZI.

“Io accuso l’Europa di non esistere, poiché non ha morale” ► La lettera di Valerio Malvezzi

 

ΥΓ.

Καθώς η ανθρωπιστική και κοινωνική κρίση εντέίνεται στην γειτονική Ιταλία,(την υπέροχη χώρα που φιλοξένησε και αγκάλιασε την τρυφερή φοιτητική μου νιότη) και οι κραυγές  απόγνωσης ενός ολόκληρου λαού ακούγονται όλο και εντονότερα, αισθάνθηκα την ανάγκη να ενεργοποιήσω ξανά το ξεχασμένο μου blog και να πάρω την ευθύνη για την μετάφραση-απόδοση και μεταφορά εδώ της επιστολής αυτής του οικονομολόγου καθηγητή VALERIO MALVEZZI γραμμένης πριν τρία χρόνια για την εξηκοστή επέτειο της συνθήκης της Ρώμης.

Σήμερα μπροστά στη χυδαία απανθρωπιά και την αδιανόητη περιφρόνηση που δείχνει το ευρωπαϊκό διευθυντήριο στις ανάγκες επιβίωσης των ευρωπαϊκών λαών που δοκιμάζονται, κυρίως της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Ελλάδας,  η επιστολή αυτή έγινε σημείο αναφοράς για χιλιάδες ανθρώπους στην Ιταλία, που την υπογράφουν καθημερινά σε μια παλίρροια διαμαρτυρίας απαιτώντας εδώ και τώρα την αλλαγή ή τη διάλυση του Ευρωπαϊκού τερατουργήματος.

ilcorno.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΜΙΑΣ ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ 1204 – 1453 » Παρουσίαση του ιστορικού βιβλίου του Γιάννη Δαμίγου στο μουσείο Μπενάκη 01/04/2017

Standard
«ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ  ΜΙΑΣ ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ 1204 – 1453 » Παρουσίαση του ιστορικού βιβλίου του Γιάννη Δαμίγου στο μουσείο Μπενάκη 01/04/2017

Με μεγάλη προθυμία και αληθινή ευχαρίστηση και χαρά,παρουσίασα χτες 01/04/2017 ,όπως από τον ίδιο μου ζητήθηκε,στο μικρό αμφιθέατρο εκδηλώσεων του μουσείου Μπενάκη το νέο βιβλίο του αγαπημένου μου πρωτοξάδερφου Γιάννη Δαμίγου με θέμα τα ύστερα χρόνια του Βυζαντίου.

Παρά τις αγεφύρωτες ιδεολογικές μας διαφορές και την διαφορετική μας οπτική γωνία στην θεώρηση της Ιστορίας, η αγάπη, η βαθιά εκτίμηση και η φιλία αλλά και η πίστη στην αντικειμενικότητα και την αξία του έργου με έκαναν να αναλάβω αυτή την παρουσίαση με ενθουσιασμό και αληθινή χαρά.

Αισθάνομαι την ανάγκη και απο εδώ να ευχαριστήσω θερμά όσους και όσες μας τίμησαν με την παρουσία τους.

Ακολουθεί το κείμενο που έγραψα για την παρουσίαση και στιγμιότυπα από την εκδήλωση:

 

 

 

 

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ «ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΜΙΑΣ ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ 1204 -1453»

Καλησπέρα σε όλους.

Είμαι λοιπόν ο Νίκος και είμαι εδώ για να πω δυο  λόγια για το βιβλίο αλλά και για τον άνθρωπο πίσω από αυτό. Πρόκειται για έναν κόπο του αγαπημένου μου πρωτοξάδερφου του Γιάννη του Δαμίγου, κόπο ολοκληρωμένο θα έλεγα τώρα και όμορφα πια δεμένο  από τις εκδόσεις «ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ» σε έναν τόμο καλαίσθητο και προσεγμένο, με τον εμβληματικό κιόλας τίτλο «Το  Κύκνειο Άσμα Μιας Κοσμοκρατορίας 1204 – 1453».

Σκεφτόμουν να αρχίσω αυτή την ομιλία εκφράζοντας κάπως την έκπληξη και την απορία μου, που ο συγγραφέας ζήτησε εμένα για να παρουσιάσω αυτή τη δουλειά, μιας και μήτε ιστορικός είμαι ή ιστοριογράφος( πόσο δε μάλλον Βυζαντινολόγος), μήτε και κανένας λογοκριτικός να πεις από επάγγελμα, αλλά ούτε και δημοσιογράφος έστω με στήλη σε κάποιο απ’ τα φυλλοροούντα του έντυπου ή τα σταθερά ανερχόμενα του ηλεκτρονικού τύπου φύλλα.

Σκεπτόμουν λοιπόν να αρχίσω κάπως έτσι, αλλά τότε δεν θα ήμουν ειλικρινής μαζί σας και όλα αυτά δεν θα ήταν και η αλήθεια.

Η αλήθεια είναι ότι κατά κάποιο τρόπο το περίμενα , όχι μόνο γιατί γνωρίζω την εκτίμηση και την αγάπη που ο Γιάννης μου τρέφει –τις οποίες εξάλλου με ευγνωμοσύνη ανταποδίδω, αλλά κυρίως γιατί γνωρίζω καλά τον άνθρωπο.

Ξέρω βλέπετε, ότι για τον Δαμίγο τα πράγματα βρίσκουν ,αποκτούν και ολοκληρώνουν το νόημα και την αξία τους κυρίως όταν αναφέρονται, στρέφονται και εμπλέκουν  προσφιλή πρόσωπα  τού κύκλου που αγαπάει να περιβάλλεται.

Άλλο όμως είναι να περιμένεις αυτό που θα σου ζητήσουν και άλλο το να είσαι σε θέση και να το πραγματώσεις…

Ναι, γιατί απ’ τη μια το να παρουσιάσεις έστω και σε κάποιες του μόνο πτυχές τον άνθρωπο Δαμίγο είναι από μόνο του «κακός μπελάς», τέτοιος που είναι χαρακτήρας πολυσύνθετος, ανήσυχος, δημιουργικός, πληθωρικός  κι΄ απρόβλεπτος και από την άλλη η παρουσίαση ενός βιβλίου με θέμα την τελευταία, πιο σκοτεινή και παθιασμένη περίοδο της χιλιόχρονης Θεοσεβούς αυτοκρατορίας,  σαφώς άλλο γνωσιακο υπόβαθρο θα απαιτούσε απ’ το δικό μου.

Το όχι όμως ήταν κάτι που με τίποτα δεν ήθελε να ακούσει ο Γιάννης και έτσι τώρα εσείς θα πρέπει να επιστρατεύσετε όλη σας την υπομονή και επιείκεια και να με ακούσετε, χρεώνοντας τυχόν λάθη, ανακρίβειες και  παραλήψεις στη δική μου προσωπική ανεπάρκεια και όχι ασφαλώς στο συγγραφέα.

Φίλοι και φίλες, η ιστορική περίοδος που αποφασίζει να επικεντρωθεί και να πραγματευτεί το βιβλίο, είναι ίσως η στριφνότερη και η πιο δύσκολη στην μελέτη και την παρουσίαση της απ’ όλες στην μακρόχρονη πορεία του Βυζαντίου, ικανή να αποθαρρύνει ακόμα και τον έμπειρο ακαδημαϊκό που θα ήθελε να αναμετρηθεί μαζί της.

Αυτοί οι δυόμισι αιώνες που κρατά το αργόσυρτο ψυχομαχητό της πάλαι ποτέ κραταιούς κοσμοκρατορίας δεν είναι χρόνοι τυχαίοι και το αγγελόκρουσμα του παλιού κόσμου που σβήνει συνοδεύουν οι τεκτονικές δονήσεις νέων γεωπολιτικών, κοινωνικών και πνευματικών ανακατατάξεων. Ο επιθανάτιος ρόγχος του παλιού συμφύρεται και επικαλύπτεται σχεδόν απ’ τον ηχηρό παφλασμό του καινούργιου, που με τη μορφή νέων φύλλων, λαών, ιδεών, πίστεων και δοξασιών αλλά και νέων πια μορφών κοινωνικής οργάνωσης εισβάλλει ορμητικά στο ιστορικό προσκήνιο.

Η μελέτη και η περιγραφή μιας τέτοιας ταραχώδους εποχής είναι φανερά μια σοβαρή πρόκληση. Μια πρόκληση ικανή όπως είπα να αποθαρρύνει τον καθένα.

Ο Δαμίγος όμως είναι άνθρωπος των προκλήσεων. Έχει μάθει να ζει με αυτές και να αντιμετωπίζει ακόμα και την ίδια τη ζωή ως τέτοια.

Την πρώτη και μεγαλύτερη του πρόκληση θα χρειαστεί να την αντιμετωπίσει στην τρυφερότερη ηλικία του βίου, όταν μωρό ακόμα τρίχρονο θα στερηθεί την γλύκα και την απαντοχή της μητρικής αγκαλιάς- την πεμπτουσία της παιδικής ύπαρξης –μιας και η μητέρα του θα χαθεί αναπάντεχα, αφήνοντας του μονάχα τη θαμπή ανάμνηση μιας σύντομης και ολιγόχαρης ζήσης, το άρωμα από το άνθος μιας πρόωρα χαμένης νιότης και μια αδελφούλα, γεννητάρι αστέγνωτο, που δεν πρόλαβε καν τον κόρφο της ζεστό για να ακουμπήσει.

Η συνέχεια δεν θα είναι εύκολη, αν και θα μπορούσε σίγουρα να είναι πολύ χειρότερη, με έναν πατέρα να φεύγει στο εξωτερικό αδυνατώντας να διαχειριστεί  την ταυτόχρονη  προσωπική τραγωδία και μια πιεστική οικονομική συγκυρία, αφήνοντας την φροντίδα και την ανατροφή των παιδιών στα ήδη κουρασμένα χέρια του παππού και της γιαγιάς.

Είναι οι άνθρωποι απ’ τους οποίους ο Γιάννης θα λάβει την απόλυτη επάρκεια των προς το ζην και ένα μεγάλο πλεόνασμα αγάπης, το οποίο επιτρέψτε μου εδώ την προσωπική πεποίθηση, είναι το μόνο απ’ όλα τα πολύτιμα που μπορείς να προσφέρεις σε ένα παιδί που δεν θα κινδυνεύσει  ποτέ να πάει χαμένο και που σίγουρα κάποια στιγμή στη ζωή θα μετατραπεί σε ενέργεια θετική και αύρα έμπνευσης και δημιουργίας.

Μα αν το πλεόνασμα αγάπης και αυτοθυσίας είναι μεγάλο, αντίστοιχα μεγάλο είναι το έλλειμμα συντονισμού και επικοινωνίας των άξιων γερόντων με μια εποχή και μια ευθύνη που τους ξεπερνάει.

Είναι ακριβώς το έλλειμμα αυτό, που δεν θα επιτρέψει να γίνουν άμεσα αντιληπτά τα πρώτα σημάδια του χαρισματικού χαρακτήρα του νεαρού Δαμίγου, να προσεχθούν και να προωθηθούν ανάλογα, ευνοώντας πιθανά μια τελείως διαφορετική προσωπική ιστορία και διαδρομή.

Είχα την τύχη να ζήσω τα παιδικάτα του συγγραφέα από κοντά, μιας και λίγα μόνο χρόνια και μια μόνο πόρτα ήταν αυτά που μας χώριζαν καθώς περνούσαμε κι’ οι δυο απ’ το παιδί στον έφηβο και από εκεί στην ωριμότητα.

Κρατάω από τότε ζωηρά στην μνήμη μου και την καρδιά την εικόνα ενός πολύ ζωηρού, ευφάνταστου, εφευρετικού, ανήσυχου και δημιουργικού παιδιού, υπερβολικά τολμηρού και ριψοκίνδυνου, ενίοτε και σκληρού που στάθηκε το ισχυρό πρότυπο των τρυφερών μου χρόνων.

Τον θυμάμαι πάντα ένα βήμα μπροστά, να αγνοεί τις αλυσίδες του φόβου, του δισταγμού ή της αμφιβολίας, ηγετίσκο στις μικρές μας παρέες, «δαιμόνιο» μαστροχαλαστή των πάντων (των οποίων όφειλε πάση θυσία να γνωρίζει την εσώτατη φύση) αλλά και φιλότιμο, οργανωτικό, ευαίσθητο και απέραντα γενναιόδωρο. Σαν μοναδικά ικανό να οργανώνει το ασύνταχτο παιδομάνι της γειτονιάς, τον  κρατώ στην μνήμη μου με θέρμη ,τη φορά (σε χρόνια που τώρα πια μοιάζουν να ανήκουν αποκλειστικά στο φαντασιακό) που οργάνωνε την πρώτη (και μοναδική φυσικά ) στη γειτονιά  παράσταση θεάτρου σκιών, με  φιγούρες του καραγκιόζη αποκλειστικά φτιαγμένες από μας με τα εργαλεία της σχολικής τότε ξυλοκοπτικής, βάζοντας μάλιστα στην πολυάριθμη πιτσιρικαρία της γειτονιάς εισιτήριο εισόδου ένα πενηνταράκι έκαστος. Η αγαλλίαση και η αγνή παιδική χαρά να συμμετέχω στις προετοιμασίες ,κάτω απ’ τις εντολές του είναι ακόμα ζωντανές μέσα μου.

Φλυάρησα ίσως για να πω, πως ο συγγραφέας μας στάθηκε στην πορεία του μάλλον παιδί της Μήτιδας, της πολύτροπης νόησης, της μηχανίτιδας μυστηριώδους θεάς που κατάπιε ο Δίας και που ως παναρχέγονη γεννεσιουργός αρχή  του προσέδωσε τις γνωστές ιδιότητες, παρά ευνοούμενος της αυστηρής Γλαυκόματης θεάς της σοφίας.

Μα σαν τον άλλο, τον πρώτο «πολυμήχανο», τον Ομηρικό  γιό της Μήτιδας, έτσι κι’ ο Γιάννης θα μπορούσε να περιπλανηθεί και να χαθεί στους δαίδαλους δρόμους που ξάνοιξε μπροστά του η ταραγμένη θάλασσα της εφηβείας του, αν ένα αστέρι δεν τον παράστεκε από κει ψηλά, ένα αστέρι που θα φέρει στο δρόμο του απ’ τα πρώτα εφηβικά του χρόνια, τον άνθρωπο που με φυσική ευγένεια και  αληθινή ποιότητα θα δώσει υπόσταση στη δική του Ιθάκη, την ως τώρα γλυκύτατη σύντροφο της ζωής του Νατάσσα. Αυτή και η μεγάλη και ζεστή οικογένεια που μαζί της έχει δημιουργήσει – ο παππούς πια Δαμίγος- είναι το πρώτο μεγάλο πάθος του συγγραφέα, λέω το πρώτο, γιατί το δεύτερο στάθηκε πάντα η μελέτη και η έρευνα  της Βυζαντινής μας παρακαταθήκης.

Κυρίες και κύριοι η κριτική  αποτίμηση της Βυζαντινής περιόδου στην δυτική ιστοριογραφία γνώρισε ως τα σήμερα πολλές και αντικρουόμενες εκδοχές, πέρασε θα έλεγα κυριολεκτικά «από σαράντα κύμματα». Από την απόλυτη άρνηση και την απαξίωτική απέχθεια για τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο που οροθέτησαν με διαφορά λίγων χρόνων τα στιβαρά έργα του Γάλλου ιστορικού Κάρολου Lebeau «ιστορία της παρακμάζουσας αυτοκρατορίας ΠΑΡΙΣΙ 1767-1786» και κυρίως του Άγγλου συναδέλφου του τού περίφημου Gibbon ή Γίββωνος «Η ιστορία της παρακμής και της πτώσης της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ΛΟΝΔΙΝΟ 1776 -1788», (επηρεάζοντας ακόμα και μεγάλους Έλληνες δάσκαλους σαν τον Αδαμάντιο Κοραή ή τον Θεόφιλο Καϊρη),  περάσαμε  τον 19ο αιώνα σε θλιβερές ελεεινολογίες σαν του Ιρλανδού Ουϊλιαμ  Λέκι και από κει στην υπερβολική και πολλάκις πομπώδη υπεράσπιση του Βυζαντίου με την απόδοση εξ’ ολοκλήρου της Αναγέννησης στην δική του επιρροή, ως τέλος στην αντικειμενική του αποκατάσταση χάρις σε εξαιρετικές εργασίες όπως της Τζούντιθ Χέριν  (Τι είναι το Βυζάντιο?),του John Norwich(Σύντομη ιστορία του Βυζαντίου) των σπουδαίων LEFTSENCO,VASILIEV, OSTROGORSKY αλλά και των νεότερων Raciman, Wells,Eseling,Iorga και τόσων άλλων.

Ας  σταθούμε τώρα να αναλογιστούμε λίγο ,ότι μετά την εξασθένηση  του δυτικού τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την κατάλυσή του από τα Γερμανικά φύλλα, (Φράγκοι, Βουργούνδιοι, Βησιγότθοι, Αλαμανοί κ.τ.λ), η Ρωμαϊκή ειρήνη ( η περίφημηPAX ROMANA) εξαφανίστηκε. Οι φυλετικές συγκρούσεις κυριάρχησαν. Σιγά – σιγά έκλεισαν τα σκολειά και ξεχάστηκε απ’ όλους εκτός από κάποιους εκκλησιαστικούς μόνο θύλακες η λατινική παιδεία. Ο επίσκοπος Γρηγόριος της Τουρ μας μαρτυράει έναν κόσμο φριχτό, αιματηρό, άγριο, ανασφαλή. Μια εποχή θλιβερή, βάναυση και δυστυχισμένη.

Το Ρωμαϊκό διοικητικό σύστημα καταρρέει, η ιδέα του νόμου και της κρατικής απονομής δικαιοσύνης εκμηδενίζεται και τα μοναδικά που μένουν ακόμα όρθια είναι τα φυλετικά έθιμα του καθενός φύλλου ξεχωριστά. Αυτό το τρομακτικό διοικητικό και πολιτιστικό κενό θα πάρει αιώνες να καλυφθεί από την δυτική Εκκλησία, την Φεουδαρχία και την Μοναρχία. Όποιος επιχειρήσει να το καλύψει πρέπει να παρουσιαστεί ως ο μοναδικός συνεχιστής της Ρωμαϊκής ισχύος και του Ρωμαϊκού πολιτισμού. Η ιστορική διαγραφή λοιπόν και η απόλυτη άρνηση εκείνου του τμήματος της Αυτοκρατορίας, (του Βυζαντινού), όπου ο νόμος ποτέ δεν καταλύθηκε, η κεντρική κρατική διοίκηση ποτέ ουσιαστικά δεν έπαψε να λειτουργεί, η παροχή παιδείας και μάλιστα στην Ελληνική γλώσσα αν και εκχριστιανίστηκε βίαια ποτέ δεν διακόπηκε, όπου οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να ζουν σχετικά ασφαλείς με  εγγυημένα τα εξωτερικά τους σύνορα, η ιστορική, πολιτική και ηθική λοιπόν διαγραφή του Βυζαντίου έπρεπε να γίνει και έγινε ο απαραίτητος ακρογωνιαίος λίθος της οικοδόμησης του νέου δυτικού πολιτισμού, ώσπου ο ίδιος να νοιώσει αρκετά ασφαλής ώστε να αρχίσει σιγά – σιγά να αναγνωρίζει την σημαντική του προσφορά στην Ιστορία.

Σήμερα πια νομίζω το όλο ζήτημα φτάνει να συνοψίσει ο λόγος  του μεγάλου ρώσου Βυζαντινολόγου και ιστορικού George Ostrogorsky: δεν υπάρχει πια ανάγκη να αποδείξουμε πόσο ιστορικά αστήρικτες είναι οι θεωρίες του Lebeau και του Gibbon. Πέρασε ευτυχώς ανεπανάληπτα η εποχή, που όσοι έγραφαν βιβλία για το Βυζάντιο βρίσκονταν στην ανάγκη να απολογηθούν, γιατί προτίμησαν ένα τέτοιο θέμα και να καταπολεμήσουν με πομπώδεις εκφράσεις και συχνά εξεζητημένο τρόπο τους ισχυρισμούς του Gibbon». 

Ο Γιάννης λοιπόν γράφει ένα βιβλίο, του οποίου η χρησιμότητα σε μια εποχή που τα παιδιά μας συγχέουν στις τηλεοπτικές τους συνεντεύξεις το περιεχόμενο της 25ης Μαρτίου με εκείνο της 28ης Οκτώβρίου είναι νομίζω προφανής.

Τούτες τις μέρες που ο άνεμος μας κυνηγά, που ο ιστορικός άνεμος φαίνεται να κατατρέχει ξανά την πατρίδα μας, ο Δαμίγος επιλέγει να εκδώσει ένα βιβλίο σπονδή στην ιστορική μνήμη, ένα βιβλίο στο οποίο ευφυέστατα έχει χωρίσει τις 380 υπερφορτωμένες γεγονότα σελίδες του, σε 85 αυτόνομα βραχύτατα κεφάλαια, το καθένα από μια ως τρεις σελίδες, λιλιπούτειες πραγματικά κατατμήσεις στις οποίες με μαεστρία καταφέρνει να χωρέσει εκτός από ονόματα, ημερομηνίες και γεγονότα, ιστορικά ανέκδοτα , παραλειπόμενα και ζωηρές σκηνικές εικόνες, καθιστώντας το βιβλίο ευχάριστο και εύπεπτο σαν παιδική τροφή, ένα αληθινό «μπεμπελάκ μαμ» για τους λιγότερο γνώστες της ιστορίας.

Το βιβλίο δεν φοράει ιδεολογικά γυαλιά, μένει μακριά από ιδεοληψίες, μεταχειρίζεται με σεβασμό όλες τις πηγές του ανεξαρτήτως πολιτικο-ιδεολογικής ταυτότητας και δεν καπελώνει στον αναγνώστη την προσωπική του ιδεολογική διόπτρα.

 

Το ερώτημα τέλος που μένει ακόμα να απαντηθεί , μιας και δεν σκοπεύω να καταχραστώ για πολύ ακόμα την ανοχή σας, είναι γιατί κάποιος που αγαπά με τέτοιο πάθος τη Βυζαντινή Ιστορία να επιλέξει να παρουσιάσει αυτή την τελευταία ομολογουμένως πιο οδυνηρή και θλιβερή της περίοδο, τους αλγεινούς χρόνους που τα απέραντα σύνορα, το λάμπος της σεπτής της βασιλείας, ο ισχυρός κατάφρακτος στρατός της, οι ευέλικτοι σιφωνοφόροι δρόμωνες, οι πάμφυλοι και τα χελάνδια του περήφανου στόλου, ο ξακουστός υπέρπυρος το νόμισμα των συναλλαγών της οικουμένης, το σύστημα διοίκησης και απόδοσης δικαιοσύνης της δεν είναι πια παρά αποστεωμένα σκέλεθρα, φασματικές σκιές ενός ανεπίστροφου μεγαλείου;

Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα πρέπει ασφαλώς να αναζητηθεί στον εσώτερο ψυχισμό του συγγραφέα και στον τρόπο που ο ίδιος αντιλαμβάνεται την σπουδαιότητα της ιστορικής στιγμής.

Αυτό που εγώ προσωπικά διαισθάνομαι είναι πως πράγματι οι αιώνες αυτοί που ακολουθούν την επανάκτηση της Φραγκεμένης Πόλης, είναι αιώνες θανάτου. Θανάτου αργού, βασανιστικού ,επώδυνου…

Σ’ αυτή όμως την άκρη της γης, σ’ αυτές τις ακτές που βρέχονται απ’ τη θάλασσα που γνώρισε τα ακρόπρωρα του Θησέα, του Ιάσωνα και του Οδυσσέα, χρόνια δοξασίες παμπάλαιες και μυστηριακές, μας μηνάνε μέσω του Ζαγρέα, του Ηρακλή , του Διόνυσου, της Περσεφόνης, του Ορφέα, του Άδωνη , του Πάνα, του Ταμούζ, του Όσιρι ή του γλυκύτατου Ιησού, πως δεν υπάρχει θάνατος χωρίς ανάσταση ζωής και ζήση δίχως  θάνατο σε κύκλο αέναο και αιώνιο της Φύσης.

Καθώς το Βυζάντιο σώνεται, η ψυχή του νερό  αγιασμένο θα χυθεί στη διψασμένη Δύση, θα περάσει την γνώριμη θάλασσα της αδριατικής και θα βρεθεί σε μέρη οικεία στον Ελληνισμό από παλιά, ανασαίνοντας τον λεύτερο αέρα των ιταλικών πόλεων κρατών.

Ας μην ξεχνάμε ότι παρά το διαχωρισμό ανατολικού – δυτικού Ρωμαϊκού κράτους, ελληνόγλωσσοι θύλακες παρέμεναν πάντα στην ιταλική χερσόνησο και ότι το Βυζάντιο είχε εκεί καθοριστική παρουσία μέχρι τουλάχιστον το1071.

Φίλοι μου, οι ζοφεροί αυτοί χρόνοι είναι όμως και οι χρόνοι του « περί ών Αριστοτέλης προς Πλάτωνα διαφέρεται » του Πλήθωνα Γεμιστού είναι και οι χρόνοι του Μανουήλ Χρυσολωρά, του Ιωάννη Αργυρόπουλου, του « έλεγχοι των κατά Πλάτωνος  βλαστημιών» του Βησσαρίωνος,  έργο απάντηση στον  Γεώργιο Τραπεζούντιο και στη διένεξή του με τον Guarino,  του Δημήτριου Χαλκοκονδύλη, του Ιανού Λάσκαρη , του Δημήτριου Δούκα, είναι  με λίγα λόγια και οι χρόνοι που ο Βυζαντινός Ανθρωπισμός δίνει το χέρι στο πρώτο σκίρτημα της ιταλικής Αναγέννησης.

Κυρίες και κύριοι,

σαν κύκνειο άσμα μας παραδίνει ο θρύλος το συρτό μελωδικό, θανάτιο τραγούδι του κύκνου την ώρα που σβήνει…

Μια τέτοια μελωδία σαν να ακούστηκε στον αέρα ,κείνη την ανοιξιάτικη μέρα που ο χιλιόχρονος Κύκνος του Βυζαντίου, έγερνε για τελευταία φορά το ματωμένο λαιμό του στην σκοτεινή θάλασσα της ιστορίας…

Ένα τραγούδι που ένα άλλο πουλί  «μοιραίο» κατά τον Καβάφη πουλί, που  «απέ την Πόλην έρται», χίμηξε να το αρπάξει και να το απλώσει ως τα πέρατα της γης…

«Σίτ’ αναγνώθ’ σίτ’ ανακλαίγ’ σίτ’ ανακρούγ’ την κάρδιαν.

 Ν’ αοιλλή εμάς, να βάι εμάς, η Ρωμανία πάρθεν.»

Εκλεκτοί φίλοι νοιώθω τα λόγια μου φτωχά για να κλείσουν αυτή την παρουσίαση, για αυτό θα μου επιτρέψετε να δανειστώ το λόγο ενός ποιητή ,που με τη ζωή του «πήρε τη φτωχή μας τη λαλιά και την σήκωσε ως τα αστέρια» και με το θάνατό του μεσούσης της κατοχής σήκωσε στο πόδι το λαό από κάθε αδούλωτη γειτονιά της Αθήνας και έκανε τα δόντια του κατακτητή να τρίξουν με ανήμπορη λύσσα.

Ο λόγος για τον Κωστή Παλαμά και τα ελεύθερα παρμένα αποσπάσματα από τον Προφητικό στον δωδεκάλογο του Γύφτου:

Μες στις παινεµένες χώρες, Χώρα
παινεµένη, θά’ρθει κι η ώρα,
και θα πέσεις, κι από σέν’ απάνου η Φήµη
το στερνό το σάλπισµά της θα σαλπίσει
σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση.

……        ……….              ………               …….

Και θα σβήσεις καθώς σβήνουνε λιβάδια
από µάισσες φυτρωµένα µε γητειές·
πιο αλαφρά του περασµού σου τα σηµάδια
κι από τις δροσοσταλαµατιές·
θα σε κλαίν’ τα κλαψοπούλια στ’ αχνά βράδια
και σταµνήµατα οι κλωνόγυρτες ιτιές.

………           ……….      ……………

Και χορό τριγύρω σου θα στήσουν

µε βιολιά και µε ζουρνάδες

γύφτοι, οβραίοι, αράπηδες, πασάδες,

και τα γόνατα οι τρανοί σου θα λυγίσουν,
και θα γίνουν των ραγιάδων οι ραγιάδες

……..      ………..       ………      ………

Ο δικέφαλος αητός σου νά!µακριά

µακριά πέταξε µετ’ άξια και µετ’άγια

και θα ισκιώσουν τα τετράπλατα φτερά
λαούς άλλους, κορφές άλλες, άλλα πλάγια.
Προς τη Δύση και προς το Βοριά
την κορώνα φέρνει, και κρατά

–και τα νύχια του είν’ αρπάγια–

και τη δόξα και τη δύναµη κρατά˙
και το γέλιο, και το ψέµα το Βασίλειο
που γεννήθηκε από σένα µες στον ήλιο,
κοίτα, Θεέ! θα σέρνεται µπροστά
σα µπαλσαµωµένη κουκουβάγια.
Μ’ όλα σου θα ζει τα χαµηλά,

µε καµιά σου δε θα ζει µεγαλοσύνη,

κι οι προφήτες που θα προσκυνά,
νάνοι και αρλεκίνοι.

Και σοφοί του και κριτάδες
του άδειου λόγου οι τροπαιούχοι,
καΙ διαφεντευτάδες
κυβερνήτες του οι ευνούχοι…

 

Να ευχηθώ καλό δρόμο στο καινούργιο βιβλίο,

στο στίβο τον πνευματικό και

καλή ανάσταση σε όλους εμάς, στο λαό και στη χώρα μας.

Σας ευχαριστώ πολύ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O «ΨΕΥΤΗΣ ΗΛΙΟΣ» ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Standard

hopeΕίναι νωρίς  ακόμη για συμπεράσματα; Μπορεί!! Μπορεί όμως πάλι να ‘ναι και..  αργά, (ανεπανόρθωτα μάλιστα αργά), για να ‘ναι  χρήσιμα κάποια απ’ αυτά…

Όπως και να ‘χει, η τραγική αποτυχία και της ελληνικής αριστεράς (είχε προηγηθεί εκείνη της ισλανδικής) να διαχειριστεί την βαθιά οικονομική, κοινωνική και ηθική κρίση με κάποιο- έστω και πενιχρό- όφελος για τον λαό και τον τόπο, ήρθε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο να καταδείξει τα σαφή συστημικά όρια της ευρωπαϊκής αριστεράς…

Μιας αριστεράς, που αφού ετεροκαθορίστηκε για χρόνια από την αποδοχή αλλά ακόμη και από αυτή την ίδια την κριτική, που άσκησε στο σοβιετικό μοντέλο ως μόνη «ζώσα σοσιαλιστική πραγματικότητα» και την αποδοχή ή κριτική των φθηνών θεωρητικών αλλά και νοητικών ακόμα ακροβατισμών εκείνου του καθεστώτος που παρουσιάζονταν σαν ψηλότερο τάχατες σκαλί στην εξέλιξη της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας, απόμεινε έπειτα μετέωρη και κερματισμένη να χάσκει σε θεωρητικό «κενό» καθώς έπεφτε οριστικά και δίχως χειροκρότημα η σοβιετική «αυλαία»…

Η λάμψη κι’ η αίγλη της μπολσεβίκικης «εφόδου στα χειμερινά», ανάκατη τότε ακόμα στ’ αρώματα που ανάβλυζαν απ’ τ’ άνθισμα του ρώσικου  φουτουρισμού, κράτησε ανοξείδωτη γοητεία στις «δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο» για πάνω από τρία τέταρτα του αιώνα, αλλά μαζί κράτησε και τα πιο ενεργά και σπινθηρίζοντα πνεύματα της ευρωπαϊκής αριστεράς  μακριά από μια πραγματικά επιστημονική και θεωρητική επεξεργασία εξέλιξης και προσαρμογής της  μαρξιστικής προσεγγιστικής στις σύγχρονες κοινωνικές και οικονομικές απαιτήσεις.

Έτσι τώρα, στα «ανείπωτα» πια για τον όποιο και κάθε αριστερό «προοδευτισμό», στον «ζωντανό εφιάλτη» της πιο απόλυτης κοινωνικής, πολιτικής και ατομικο-υπαρξιακής αλλοτρίωσης και σε καιρούς πλήρους ταξικής οπισθοχώρησης, σύγχυσης και κινηματικού αποπροσανατολισμού, η έλλειψη μιας πραγματικής ιδεολογικής ταυτότητας της αριστεράς είναι κάτι παραπάνω από φανερή και η έλλειψη μιας πραγματικά επιστημονικής οικονομικής ανάλυσης των δομών λειτουργίας του «χρήματος – εμπορεύματος» από καθαρά μαρξιστική σκοπιά κάτι παραπάνω από οδυνηρή…

Στα πλαίσια αυτά ο «ψεύτης ήλιος» του ελληνικού εγχειρήματος στάθηκε όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για ολόκληρη την ευρωπαϊκή αριστερά, η κορύφωση της αυταπάτης και μαζί η αδιαμφισβήτητη απόδειξη, ότι η σημερινή ευρωπαϊκή αριστερά, (δυστυχώς στο σύνολό της), δεν είναι σε θέσηούτε καν να ονειρευτεί – έναν κόσμο έξω απ’ τις καπιταλιστικές συντεταγμένες πόσο δε μάλλον να τον εγγυηθεί ή να τον πραγματώσει…

Η επίκληση της εμφανούς πια προδοτικής στάσης της ηγεσίας Τσίπρα – Παππά – Δραγασάκη και του προσχεδιασμένου εσωτερικού πραξικοπήματος του ΣΥΝ στο εσωτερικό του Σύριζα, σε τίποτα δεν μπορεί να μεταβάλλει την ουσία των παραπάνω συμπερασμάτων.

Τα σημερινά θλιβερά απομεινάρια του μπολσεβίκικου ονείρου,τα απολιθωμένα δηλαδή σταλινικά ζόμπι των π ρ ώ η ν  κομμουνιστικών ευρωπαϊκών κομμάτων και η απατηλή και σιχαμερή σε κάθε μορφή και εκδοχή της εξαγορασμένη και διεφθαρμένη ως το μεδούλι ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, είναι πια φανερά βαρίδια στα πόδια των σύγχρονων εργατικών, κοινωνικών και περιβαντολογικών κινημάτων που θα πρέπει άμεσα να αναζητήσουν την απεξάρτηση και τη χειραφέτησή τους σε πολιτικούς, κομματικούς και κινηματικούς σχηματισμούς με σαφή αναφορά σε αμεσο-δημοκρατικά χαρακτηριστικά.

Είναι νομίζω η ώρα, τώρα στο λυκόφως, στο επικείμενο γέρμα και πάνω απ’ τον θανάτιο ρόγχο της »παραδοσιακής» αριστεράς, να ηχήσουν τα σήμαντρα για μια νέα, μεγάλη, Ευρωπαϊκή «ΜΕΤ- ΑΡΙΣΤΕΡΑ» που δίχως να εγκαταλείπει την πολύτιμη ουμανιστική και κοινωνική κληρονομιά της παλιάς αριστεράς, να αγκαλιάσει κινήματα και πλατείες κάτω απ’ το άσπιλο φως της «αμεσο-δημοκρατικής» συμμετοχής.

 

Υ.Γ

Το κείμενο αυτό γραμμένο τον Οκτώβρη του 2015 και «πεταμένο» απ’ την απογοήτευση εκείνων των ημερών, δημοσιεύω τώρα, βρίσκοντας τίποτα ή ελάχιστα να έχουν αλλάξει.

 

 

«ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟ ΣΥΡΙΖΑ;» – ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! –

Standard

σάρωση0001Μάγκες και μάγκισσες και λοιπές αγαπούλες γειά χαρά νταν  και τα κουκιά μπαγλάν! (Τα εκλογικά κουκιά εν ευθέτω και όταν προκύψει…)

Αν και θεωρούμαι πουρέϊντζερ τώρα πια του κερατά, το πάω λίγο το μπίρι-μπίρι  με τη νεολέρα μας τη ρέστη και ρεκλάτη, τη χλιδ-άνεργη να πούμε που τη λέει και ο Θηβαίος, που τη βγάζει σήμερον στεγνή με τα ρο-φτύματα των κυλικείων και τα γκοτζιλοειδή των σουβλακερί, αλλά που δεν «μασάει» όμως με τίποτα και δεν «ρεύεται πινέλα» όσο και να τη στριμώξουνε οι «Ζαχόπουλοι» της πολιτικής εκεί που συνευρίσκονται οι αράχνες…

Έτσι λοιπόν θα αποτολμήσω δυο φωνήεντα στη δική της τη γλώσσα κατά το «εμοί δοκεί» βεβαίως και άμα δεν της αρέσουνε με συνδέει στην τελική με Κάϊρο!

Βλέπεις όλοι εμείς που με τον άλφα ή τον βήτα τρόπο εκτεθήκαμε κάποια στιγμή υπέρ αυτής της κυβέρνησης πρέπει τώρα δυστυχώς να τα μαζέψουμε και να τα ξαναβάλουμε ένα-ένα τα πραγματάκια στη θεσούλα τους.

Γράψτε το λοιπόν ζήτημα πρώτον, η εντελώς ξενερουά  μπερδεγουέι που έχει προκύψει ένεκα που μας ξηγήθηκε σκουλικιάρικα το παλικαράκι που ενώ το παίζαμε γκανιάν μας βγήκε στην έκτη ιπποδρομία «- Αστραχάν –  γιατί μου τόκανες αυτό αγόρι μου;;!!!».

Η επίσημη δικαιολογία πού μας έδωσε ο Μαγκάϊβερ είναι διότι είμασταν λέει «λείψανα», ένεκα που είχαμε στραγγίξει το κασέρι και είχαμε ξεμείνει από καύσιμο εντελώς, μας την πέσανε κι’ απέξω τα λαμόγια αδυσώπητα ότι θα μας βγάλουνε απ’ τα γιούρα και θα μας βάλουνε να τρώμε τα πόδια μας, κλάσαμε μέντες και φασκόμηλα και κάτσαμε σαν κότες να γίνουμε Τζανετάκοι μέχρις ανασυντάξεως και μέχρι να σκεφτεί ο Παππάς(πάρ’ τον παππά) κάτι καλύτερο κι’ αριστερότερο από τα όσα μεγαλοφυή κι’ αριστερά σκέφτηκε ως τα τώρα!!! (Ρε τι κακό είναι αυτό με τους Παπα-τζήδες – για σκεφτείτε λίγο: Παπανδρέου – Παπάγος – Παπαδόπουλος -Παπαντωνίου- Παπακωνσταντίνου – Παπαδήμος και τώρα καθαρόαιμος Παππάς!!!)

Το πράγμα βέβαια δεν στέκει εύκολα και μπάζει ύδατα από παντού… Τον ξέχεσε ήδη μια σαραντάδα με το καλημέρα σας, τον έδωσε στεγνά και ο Κότζακ με τη μηχανή, που παίζανε μαζί τσιγκολελέτα μέχρι που τον σουτάρανε ο Παππάς (πάρ’ τον παππά!) κι’ ο Δραγασάκης, γιατί όχι μόνο πανηγύριζε ο αφελής το όχι αλλά νόμιζε ότι θα το εφαρμόζανε κιόλας!!!

Για βάστα όμως ένα λεπτό ρε φιλαράκι, πιάσανε το λακριντί τα βουλευτάρια, πως στράγγιξε δηλαδή το κασεράκι και τότε γιατί το έσταζες να πούμε μήνους έξι στους τρομο-γλύφους μέχρις να μας στερέψει και να σε πάνε μετά κωλοφεράντζα να υπογράφεις τα μνημόνια και να σούρνεις μαζί και τον Τσακαλι-λώτο να βάλει κι’ αυτός τη τζίφρα του που γέλασε η μισή υφήλιος κι’ ακόμα γελάει η υπόλοιπη….

Και ποιός είσαι στο φινάλε εσύ για να κάνεις αβαβά  δημο-α-ψηφίσματα και να σου λέμε όχι βασιλιά και να βγαίνεις στις πλατείες ν’ αγκαλιαζόμαστε και να πηγαίνεις μετά και να μας φέρνεις τον Πατακό αυτοκράτορα;

Και ποιανού Συντάγματος είσαι κάθε λέξη; Tων Haighlands; Ή σούχει κάνει το δικό μας μετάφραση ο αυτοκόλλητός σου ο εκ Σκωτίας που μας κουνάει και το δάχτυλο να του βρούμε λέει κάτι αριστερότερο από το αρρωστούργημα που μας κουβάλησε…

Τώρα βέβαια το» πλοίο έχει σαλπάρει»,(το Λαφαζάνη ποιος θα τον πάρει;) Ως αριστερά πάντως μας παίρνει ο διάολος και απ’ τη ζωή και κότα που ελπίζαμε, βλέπω να φεύγει η Ζωή και να μας μένει η.. κότα!

Και για να φλιπάρουμε κιόλας τελείως, το έργο τώρα το παίρνουν οι κανάλες πάνω τους – να το στηρίξουνε το παλικάρι-και βάζουνε μπροστά το κατινάζ για όσους αντέδρασαν ( και αρχίζουνε με τα ριφιφί του Λαφαζάνη και τη μαμά της Βαλαβάνη…) και λάσπη στον ανεμιστήρα και καθήστε οι υπόλοιποι να δροσίζετε την πατάτα του Χαϊκαλη που για αγγούρι μάλλον την κόβω και μάλιστα καυτερό!

Αυτά λοιπόν φιλάρες, από δω και πέρα πια δε λέει, η ταινία θα είναι σόφτ και «γαμαμπούτι» και ώρα να ξεκαλουπώνουμε και τσάγεια σ’ όλους σας και τα ξαναλέμε άμα και όποτε βρεθεί το φάρμακο για την κωλοτούμπα!!!

astrahan cx

 

**Γλωσσάρι για τους άνω των 30

πουρέιντζερ = ο ώριμος που το παίζει νεαρός

μπίρι – μπίρι = κουβεντούλα

ρέστη = άφραγκη – στεγνή

ρεκλάτη = αραχτή, από το ρέκλα- αραλίκι

χλιδάνεργη =χλίδα+άνεργη (άνεργη που καλοπερνάει)

ρόφτυμα = ο καφές σε ΚΤΕΛ ,καράβια, κυλικεία

γκοτζιλοειδή = από γκοτζίλα(κατεψυγμένο κρέας από την εποχή των παγετώνων)

μασάει = εδώ ως καταλαβαίνει

ρεύεται πινέλα = φοβάται πολύ, τρομοκρατείται

ζαχόπουλοι = οι αυτόχειρες

εκεί που…οι αράχνες = στη γωνία

συνδέω με Κάιρο = σε γράφω, δεν δίνω προσοχή

ξενερουά = κάτι που μας ξενερώνει

μπερδεγουέι = μπερδεμένη κατάσταση – χωρίς εμφανή λύση

ξηγιέμαι σκουλικιάρικα = συμπεριφέρομαι σε κάποιον άσκημα χωρίς αιτία

γκανιαν = για πρώτο, ότι θα βγει πρώτο

αστραχάν = το αργό άλογο, το μουλάρι

μαγκάιβερ = ο τύπος που δίνει πάντα λύσεις , ο απίθανος

λείψανο = ο πολύ αδύναμος

κασέρι = τα μετρητά

καύσιμο = τα χρήματα

λαμόγια = απατεώνες

γιούρα = τα ευρώ

κλάνω μέντες, φασκόμηλα, πατάτες κ.τ.λ = φοβάμαι πολύ, χέζομαι

κότες = οι δειλοί

τζανετάκος =ο καρπαζοεισπράκτορας

κότζακ  = ο φαλακρός

σουτάρω = διώχνω

λακριντί = η μουρμούρα

κωλοφεράντζα = πάει με ρήματα κίνησης (πάω – φέρνω) και δηλώνει εξαναγκασμό, επιβολή με τη βία

αβαβά =ψεύτικο, στημένο, λέγεται και μούφα

αυτοκόλλητος = ο πολύ φίλος

φλιπάρω = τρελαίνομαι, τα παίζω

κανάλες = τα ιδιωτικά κανάλια

κατινάζ = κακεντρεχές και ανήθικο κουτσομπολιό

γαμαμπούτι = το σοφτ πορνό που δεν πέφτει αληθινό πήδημα

να ξεκαλουπώνουμε = να φεύγουμε

τσάγεια =τσάο +γειά, αντίο

 

 

 

– Η ΑΙΔΩΣ & Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ –

Standard

5221532671_188643ba37Η Αιδώς και η Δίκη μας παραδίνει  στον «Πρωταγόρα» ο Πλάτωνας είναι οι δυο ακρόλιθοι της μιας και μοναδικής αρετής που καθιστά δυνατή την επιβίωση της πόλης: Της πολιτικής αρετής!

Και αν η Δίκη (η δικαιοσύνη δηλαδή), αδερφή της Βίας και της Νέμεσης είναι μια δύναμη εξωτερικής επιβολής που προσπαθεί με καταναγκασμό να αντιρροπήσει την αυθαιρεσία και την ανισότητα, η Αιδώς (η ντροπή), είναι μια δύναμη αποκλειστικά εσωτερική, ο μυστικός εσωτερικός δεσμός που το κάθε άτομο διατηρεί με το «καλό», νοούμενο αυτό ως αντίληψη της ίδιας της»θεϊκότητας» της ζωής.

Η λέξη Αιδώς προέρχεται από το ρήμα «αίθω», «καίω», είναι δηλαδή μια εσωτερική φλόγα που κάποτε φανερώνεται και στο πρόσωπο σαν κοκκίνισμα και σαν λέξη είναι εκεί για να μας θυμίζει ότι οι υποσχέσεις , οι διακηρύξεις, οι νόμοι και τα δικαιώματα έρχεται μια στιγμή που για να γίνουν σεβαστά δεν αρκεί μόνο το εξωτερικό καταναγκαστικό πλαίσιο αλλά πρέπει να στηριχτούν και στην ανθρώπινη συνείδηση σ’ αυτό το ηθικό στήριγμα που τους προσφέρει η «παράξενη δύναμη της ντροπής».

Παιδί της Αιδούς και της Δίκης είναι και η «πολιτική βούληση»  που οδήγησε στην πρώτη απόπειρα δημιουργίας ενός τεχνητού και ανθρώπινου χώρου όπου θα ήταν δυνατή η πραγμάτωση της δικαιοσύνης όπου η ανθρώπινη μοίρα θα κυβερνιόταν απ’ την κοινή ελεύθερη βούληση, όπου οι πολίτες θα ήταν η πόλη και επομένως το κράτος. Στην εγκαθίδρυση δηλαδή της Δημοκρατίας!*

«άνδρες γαρ πόλις, και ού τείχη, ουδέ νήες ανδρών κεναί» ***(Θουκ.ΑΘ. Πολ.7.77)

Όταν η απρονοησία αυτού που σκέφτεται αφού ενεργήσει (Επιμηθέα), έφτασε να εκθέσει τους ανθρώπους στον έσχατο κίνδυνο, ο Προμηθέας με ρίσκο και κόστος προσωπικό τους έφερε την θεϊκή  φωτιά και ο ίδιος ο Δίας, στην ακρόπολη του οποίου ο Προμηθέας δεν είχε πρόσβαση, τους έστειλε με τον Ερμή τους δυο βασικούς αυτούς πυλώνες της » πολιτικής τέχνης» νοούμενης σαν μέσο απαραίτητο της κοινής συμβίωσης.

Και πως να τις μοιράσω; Ρωτά τον Δία  ο Ερμής (… τίνα ούν τρόπον δοίη δικην και αιδώ ανθρώποις;)

«Επί πάντας και πάντες μετεχόντων»  απαντά ο Ζεύς, διότι: « ..ου γαρ άν γένοιντο πόλεις, ει ολίγοι αυτών μετέχοιεν ώσπερ άλλων τεχνών».**

Η Αιδώς και η Δίκη δεν είναι μόνο τα βασικά αντιστηρίγματα της Δημοκρατίας, αλλά είναι κυρίως οι δυο θεμέλιοι λίθοι της μιας και μοναδικής αρετής που είναι απαραίτητη για την ίδια την ύπαρξη  και την συνοχή της «πόλης»  και πολύ φοβούμαι ότι η αδιανόητη «ύβρις» που συντελείται στις μέρες μας στο πρόσωπο των δυο πανάρχαιων αυτών θεοτήτων θα έχει ολέθριες συνέπειες πάνω στον συνεκτικό ιστό της ομαλής και ειρηνικής κοινωνικής μας συνύπαρξης.

αναφορές:

*Olalla Pedro «Η μετέωρη Ελλάδα» εκδ. Παπαζήση 2015

**Πλάτων «Πρωταγόρας» 320a -322d

***Θουκυδίδης Αθηναίων Πολ.7.77

 

Σταματήστε τώρα αυτή την ντροπή

Standard

Σταματήστε τώρα αυτή την ντροπή 

Κύριοι της κυβέρνησης,
Ο ελληνικός λαός παρακολουθεί εμβρόντητος τα όσα γίνονται αυτή την ώρα στις Βρυξέλλες.
Δεν πρόκειται για διαπραγμάτευση. Πρόκειται για μια άνευ όρων και ορίων διαδικασία εξευτελισμού και ταπείνωσης.


ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΩΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΝΤΡΟΠΗ

ΦΥΓΕΤΕ ΑΜΕΣΩΣ από την διαπραγμάτευση-παρωδία.

Να μην επιτρέψουμε τον εξευτελισμό του ελληνικού λαού. Ο Ελληνικός λαός είχε και έχει την δύναμη να σταθεί στα πόδια του, κόντρα σε εκβιαστές και οικονομικούς δολοφόνους.

 

Μέχρι στιγμής υπογράφουν:

Νίκος Μπογιόπουλος

Θύμιος Καλαμούκης

Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης

Δανης Παπαβασιλείου

Πόπη Χριστοδουλίδου

Δημήτρης Μυλάκας

Χριστόφορος Ζαραλίκος

Άρης Χατζηστεφάνου

Πιτσιρίκος

(Παρακαλώ τους φίλους αναγνώστες που συμφωνούν με αυτή την προτροπή, να διαδώσουν το κείμενο. Όσοι φίλοι το επιθυμούν, μπορούν να ανεβάσουν το κείμενο στη σελίδα τους στο Facebook, στο μπλογκ τους ή το σάιτ τους και να προσθέσουν το όνομά τους. Ευχαριστώ.)

…(εννοείται και) άλληλος

… το ilcorno με όλη του την ψυχή

 

«ΤΟ ΚΑΜΑΚΙ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ»

Standard

NAX_34_Portara Τώρα  το θεριό συστρέφεται και μουγκρίζει γιατί καμακώθηκε με το «καμάκι του ήλιου» και εγώ υποκλίνομαι στον κοσμάκη!

Στον κοσμάκη εκείνο στις ουρές των ΑΤΜ, που περιμένει καρτερικά το πενηντάρι, στον κοσμάκη που πήγε να ψηφίσει με το πιστόλι στον κρόταφο και το «λουρί στο σβέρκο», αυτόν που προσπάθησε να αφουγκραστεί την αλήθεια μέσα απ’ την Γκεμπελίστικη  χαβούζα της οθόνης και των ερτζιανών, τον κοσμάκη που καταλαβαίνει  περισσότερα από όσα όλοι του λένε και που παίρνει την Ελλάδα στα χέρια του για να την κάνει για άλλη μια φορά παγκόσμιο σύμβολο κατά της απολυταρχίας!!!

Αυτόν τον ίδιο τον κοσμάκη που έτρεξε απ’ το πρωϊ να αδειάσει τα σούπερ μάρκετ και τα βενζινάδικα και όμως ύστερα πήγε σπίτι του και ήπιε στα κρυφά λίγο από «τ’ αθάνατο κρασί του 21»!!!

Κι’ αλήθεια κάπου εκεί στο έβγα του Σαββάτου, που δείλιαζε λες να φύγει κι’ άφηνε τη νύχτα του να πέφτει αργά στη μουδιασμένη πόλη, ξαλαφρωμένη απ’ το ελληνικό καλοκαιράκι, το χέρι το βαρύ «το χάλκεον» του φόβου που έσφιγγε τις ψυχές όλων μας πήρε κομμάτι να λασκάρει…

Ο κόσμος φοβόταν αλλά βγήκε. Βγήκε να συναντήσει άλλο κόσμο να μιλήσει. Γέμισε σιγά-σιγά τα ταβερνάκια, τα κιόσκια στα αλσάκια και τα σουβλατζίδικα, τα φτωχομαγειργιά και τα μπαράκια. Πήρε να συζητάει, χαμηλόφωνα στην αρχή κι’ ανήσυχα, πιο έντονα μετά και θαρραλέα σήκωσε τέλος το ποτήρι του ψηλά και μοιάζει να έγινε ένα θαύμα…

Σ’ αυτόν τον τόπο από παλιά, στα δύσκολα, ο Βακχοθεός πάντοτε στέκει αρωγός στο φτωχολόϊ. Μέγας θεός! Ψυχοπονιάρης, παρηγορητής , που ξέρει να είναι άνους  και σοφός, που πάει στον Άδη και γυρίζει με Ζωή, θεός «Σωτήρας», που τη μεγάλη του ανοίγει αγκαλιά  και ψιθυρίζει στον καθένα χωριστά τα λόγια που του φέρνουν την ελπίδα…

Το άλλο πρωί, μ’ αλαφρωμένη την καρδιά, ο κόσμος σηκώθηκε και πήγε…

«Ασπιδοφόρος» έξω «ανέβαινε πολεμώντας» ο καυτός  ήλιος του Ιούλη. Ο κόσμος ενστικτώδικα στράφηκε στο φως! Μαζικά κι’ αποφασιστικά πήγε! Πήγε να υπερασπιστεί την πατρίδα, την δημοκρατία, την λευτεριά και το δίκιο!!!

Μαζικά και αποφασιστικά ψήφισε. Ψήφισε ενάντια στην απολυταρχία, στην ντόπια και την ξένη τρομοκρατία, στην υποδούλωση μέσω του χρέους, στον ενδοτισμό, στον ραγιαδισμό και τη μοιρολατρία.

Πήρε το «καμάκι του ήλιου του»  στα χέρια και το ακόντισε ενάντια στα  λυκόρνια των τραπεζών και στους «σωσίες ανθρώπων» (αθάνατε Καλδάρα!!!) που παριστάνουν τους πολιτικούς και τους δημοσιολόγους.

Υπερασπίστηκε ακόμα την φιλολαϊκή κυβέρνηση, κόντρα στην φανερή απόπειρα να ανατραπεί απ’ έξω κι’ ακούμπησε το μέλλον του στα χέρια ενός νέου και καθαρού ανθρώπου, που ελπίζουμε όλοι κι’ ευχόμαστε να μην τον απογοητεύσει…

Και τώρα;

«ΤΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ ΑΠΑΣΑ ΜΕΤΕΩΡΟΣ ΗΝ» θα πει ο Θουκυδίδης καθώς ξεσπά ο μεγάλος πόλεμος…

Τώρα η Ελλάδα είναι μετέωρη τον μεταφράζει ο ακούραστος Ισπανός ελληνιστής Pedro olalla στο νέο μαγικό βιβλίο του και εξηγεί:

«Μετέωρο σημαίνει στον αέρα, αυτό που αιωρείται που πλανάται, αλλά σημαίνει και το επισφαλές, το αβέβαιο και τέλος το εκκρεμές, το ανεκπλήρωτο…» και παρακάτω :

»  …Πρέπει να είναι κανείς διατεθειμένος να αποδεχτεί πως η στάση και οι κατακτήσεις που σήμερα θεωρούμε πολύτιμο κληροδότημα των Ελλήνων, υπήρξαν στην πραγματικότητα χειρονομίες αντίστασης, κάποιών ατόμων,(Ελλήνων), απέναντι πολλές φορές στην ίδια την κοινωνία στην οποία έζησαν…»

Τώρα η Ελλάδα είναι μετέωρη και «της μεταπολίτευσης η καημένη γενιά» δεν έχει πια λόγο να παραπονιέται…

Σ’ αυτόν τον τόπο, εδώ και χιλιάδες χρόνια δεν υπήρξε ποτέ γενιά που η ιστορία να μην την χρέωσε με το χρέος που της αναλογεί στην υπεράσπισή του.

 

«ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΝΑΙ»

Standard

Δημοψήφισμα-5-ΙουλίουΤην ώρα που χαράζονται αυτές οι γραμμές, δύο πράγματα είναι πια φανερά:

Το πρώτο, πως ο βασικός πυρήνας της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ το στρατηγικό αξίωμα με το οποίο πολιτεύτηκε προεκλογικά και διαπραγματεύτηκε μετεκλογικά, το ότι δηλαδή το οικονομικό και πολιτικό κόστος του Grexit είναι απείρως μεγαλύτερο από εκείνο του έντιμου αμοιβαίου συμβιβασμού (και άρα δεν θα προτιμηθεί από το χρηματοπιστωτικό κατεστημένο που σφετερίζεται εξωθεσμικά τις εξουσίες στην Ε.Ε), ήταν στην βάση του λάθος!

Ο λόγος είναι ότι ο τρόπος  αντιμετώπισης του «κινδύνου» ΣΥΡΙΖΑ όταν και εάν αυτός ερχόταν στην εξουσία είχε προσυμφωνηθεί και προσχεδιασθεί  με βάση ταξικά πολιτικά και όχι οικονομικά ή οικονομετρικά κριτήρια.

Τα εξωθεσμικά παράκεντρα που κινούν στο ημίφως τα νήματα εξουσίας στις Βρυξέλλες στηρίζουν την ισχύ τους στην διαφθορά του πολιτικού προσωπικού που επιτρέπει και «νομιμοποιεί» την αυθαιρεσία τους και ανέχεται την παράκαμψη των νόμιμων θεσμικών δημοκρατικών διαδικασιών της Ένωσης.

Ένα ουσιαστικά διπολικό παλαιοκομματικό σκηνικό (χριστιαναπατεώνωνσοσιαλαπατεώνων) με κοινά νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά, που έχει επιβληθεί κατά τα αμερικάνικα πρότυπα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, σε συνδυασμό με τον συστημικό ενδοτισμό του πάλαι ποτέ ελπιδοφόρου κινήματος των πράσινων και την ιδεολογική και κυρίως αξιακή ανυπαρξία της έως τα τώρα σοκαρισμένης μετασοβιετικής αριστεράς ,έχουν καταστήσει εφικτό τον ευνουχισμό της λαϊκής πολιτικής συμμετοχής και απενεργοποιήσει τα δημοκρατικά ανακλαστικά κοινωνικού και πολιτικού ελέγχου και αυτών ακόμα των αστικοδημοκρατικών λειτουργιών.

Η εμφάνιση στο ευρωπαϊκό πολιτικό προσκήνιο του ΣΥΡΙΖΑ ανεξάρτητα από το βαθμό φιλο ή αντι – ευρωπαϊσμού, αριστεροσύνης, ευελιξίας, ή προθέσεων μετεκλογικής ειλικρίνειας αυτού του τελευταίου, ήταν de facto γεγονός ανεπίτρεπτο!

Το ρίσκο σε κάθε περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει το παράθυρο απ’ όπου θα μπορούσε να μπουκάρει το φως και το οξυγόνο της δημοκρατίας, του κοινωνικού ελέγχου και της λαϊκής πολιτικής ενεργοποίησης ήταν θανάσιμο για τα σαπρόφυτα της εμπορίας του χρήματος και τους λακέδες του παρασιτικού τους πολιτικαντισμού.

Κανένα κόστος ή οικονομική ζημία (που ούτως ή άλλως θα μετακυλιστεί στις πλάτες των ευρωπαίων φορολογούμενων) δεν συγκρίνεται με τον κίνδυνο να εκτεθεί στο φως, ο δικός τους παρακρατικός μηχανισμός του οργουελιανού τύπου υπερεθνικού τους ελέγχου στην άσκηση της εξουσίας στα επί μέρους κράτη.

Ο σύριζα έπρεπε επομένως να εκμηδενιστεί ανεξάρτητα από την όποια συμπεριφορά του, στο βαθμό που δεν αποδεχότανε τον πλήρη του αυτοεξευτελισμό και την ενσωμάτωση, πριν προκαλέσει την ανεξέλεγκτη μετατροπή των ευρωπαϊκών αυτοματικών καταναλωτικών ζόμπι σε ανθρώπους με σάρκα και οστά!

Μαζί δε και παράλληλα με αυτή τη λογική (το τερπνόν μετά του ωφέλιμου), ήταν καιρός να περάσει πια στην τελόφαση το πείραμα που ξεκίνησε με την προσχεδιασμένη οικονομική δολοφονία της Ελλάδας.

 

Το δεύτερο που είναι πια φανερό, ως συνέπεια φυσικά  του πρώτου, είναι πως βρισκόμαστε στη φάση της προσπάθειας ανατροπής απ’ έξω, της νόμιμα εκλεγμένης ελληνικής κυβέρνησης που τυχαίνει να είναι και η μοναδική φιλολαϊκή κυβέρνηση της Ευρώπης και ακύρωσης του δημοψηφίσματος.

Εάν αυτό δεν συμβεί, τότε το plan B είναι η διεξαγωγή του σε συνθήκες οικονομικής και μιντιακής τρομοκρατίας και η επικράτηση των γερμανοτσολιάδων του ΝΑΙ.

Ειδικά για το τελευταίο αυτό θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο σε όλους όσους απλούς ανθρώπους, (δεν μιλώ για τους γερμανοβαλέδες εξυπηρετητές των ξένων και των δικών τους συμφερόντων), προτίθενται από φόβο, επαγγελματικό εκβιασμό, ή και ειλικρινή ακόμα ανησυχία για τη πατρίδα να το ψηφίσουν, πως ψηφίζουν στην ουσία την διαγραφή της χώρας τους από τον χάρτη των ανεξάρτητων κρατών και την εξάλειψη της αυτοδιάθεσης του λαού της.

Μετά την επικράτηση του ΝΑΙ και την πτώση της φιλολαϊκής κυβέρνησης τα ξένα κοράκια θα επανέλθουν με δέκα φορές βαρύτερο πια πρόγραμμα και η οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει θα είναι de facto τυφλό εκτελεστικό όργανο εφαρμογής του, ενώ η χώρα θα κυβερνάται επί της ουσίας με έναν «επίτροπο επί των Ελληνικών» απ’ το Βερολίνο.

Εχθρός τώρα δυστυχώς δεν είναι μόνο ο φόβος, αλλά και η επανάπαυση, η αδιαφορία, ο δογματικός και αριστερίστικος σεχταρισμός, ο ξένος και ο προδοτικός ντόπιος παράγοντας επικυριαρχίας, ο επίβουλος γείτονας, ο ανύπαρκτος βαθμός μιας στοιχειώδους έστω προετοιμασίας του λαού…

Εχθροί μας είναι τώρα πολλοί και μοναδικός φίλος μας η ακλόνητη πίστη στις αντοχές και το φρόνημα του αδούλωτου λαού μας.